Հար­ցերը, որոնք ժա­մա­նակին խնդրա­հա­րույց էին և խո­չըն­դո­տում էին աշ­խա­տան­քը, այ­սօր էլ ար­դի­ա­կան են

«Փաստի» զրուցակիցն է կինոքննադատ Րաֆֆի Մովսիսյանը:

Թե այս ամենն ինչի կհանգեցնի, որոշ ժամանակ հետո հասկանալի կլինի

«Մշակույթը ճահճացման մեջ է» ձևակերպումն ինձ համար անընդունելի և անհասկանալի է, որովհետև նույն քաղաքական իրադարձությունների մեջ տեղի ունեցող փոփոխություններն ու գործընթացները, հեղափոխությունը, մարդկանց փոխհարաբերությունները, արվեստագետների՝ իրար հետ շփման ձևերն արդեն իսկ շատ կարևոր մշակույթ է, որը միանշանակ լճացման մեջ չէ: 

Թե այս ամենն ինչի կհանգեցնի, որոշ ժամանակ հետո հասկանալի կլինի, բայց այն, որ լճացում չկա, միանշանակ է: Լճացում չկա այլ ոլորտներում ևս: 

Ցանկացած ոլորտում, նույնիսկ այնտեղ, որտեղ հեղափոխության ձեռքը դեռ չի հասել, միևնույն է՝ սթափության այնպիսի մակարդակի են հասել, որ էլի ազատագրվել են լճացումից:

Նախարարությունները միավորելը և հսկայական նախարարություն ստեղծելը սխալ որոշում էր

Օրերս ազգային կինոկենտրոնը հրապարակեց այս շրջանի համար հայտերի ֆինանսավորման ծավալները, ինչպես նաև անվանացանկը, թե ովքեր են ստացել ֆինանսավորում: 

Ունեի նախագիծ, պետք է նկարահանեմ իմ դեբյուտային կարճամետրաժ ֆիլմը: Եթե ուսումնասիրեք ֆինանսավորման արժանացածների անվանացանկը, կտեսնեք, որ բացարձակապես նոր անուններ են: 

Կար ընդունված կարծրատիպ, որ պետական ֆինանսավորումը միայն հատուկենտ մարդկանց միջև հասանելի գումար է, ինչն այդպես էլ եղել է: 

Կինոյի ասպարեզում, որը տարիներ շարունակ անհույս ոլորտ էր, երիտասարդ կինոգործիչները ձեռք էին քաշում պետական համակարգից, փորձում էին իրենց համար ստեղծել այլընտրանքային ճանապարհներ: 

Իհարկե, որպես կառույցներ և կազմակերպություններ, դրանք շարունակում են լինել չափազանց բյուրոկրատական: Սա պետք է փոխել: 

Երբ դեռևս մշակույթի նախարարի խորհրդական էի, ասել եմ՝ սխալ որոշում էր նախարարությունները միավորելը և հսկայական նախարարություն ստեղծելը: 

Օրերս ԿԳՄՍ նախարար Արայիկ Հարությունյանը մի հաղորդման հյուր էր, որի ժամանակ որևէ հարց չհնչեց գիտության, երիտասարդության, սպորտի, մշակույթի մասին:

Բոլոր հարցադրումները միայն կրթության մասին էին: Իհարկե, կրթությունը պետության ամենակարևոր պլատֆորմներից մեկն է, բայց արդեն իսկ սա որակական չափանիշ է ցույց տալու, որ այն մյուս ոլորտները անուշադրության են մատնված: Նախարարության օպտիմալացման որոշումը որևէ մասնագիտական հիմնավորում չունի: 

Եթե օպտիմալացումն արվում էր նրա համար, որպեսզի աշխատակիցներ կրճատվեն, փաստացի աշխատակիցներ չկրճատվեցին: 

 

Մի շարք հարցեր, որոնք այն ժամանակ մեզ համար խնդրահարույց էին և խոչընդոտում էին մեր աշխատանքը, օրինակ՝ և՛ այն համակարգերը, որոնցով մարդիկ աշխատում էին, և՛ ինֆորմացիայի պակասը, և՛ ինֆորմացիոն խողովակների ակտիվացումը, և՛ ՊՈԱԿ-ների ու նախարարության փոխհարաբերությունները, և՛ «Գնումների մասին» օրենքը, որը մշակույթի նախարարության և դրա կողմից աջակցություն ստացած ցանկացած մշակութային փառատոնի համար գլխացավանք է, վստահ եմ՝ մինչ օրս էլ ակտուալ են: 

Կունենանք մի ուրիշ տեսակի գլխացավանք մեր կինոարտադրության համար

Օրենքը պետք է կարգավորի երկու կարևոր խնդիր: 

Առաջին՝ պետություն և մասնավոր կինոարտադրող փոխհարաբերությունների ճիշտ ձևակերպում և այդ ոլորտի կարգավորում, երկրորդ՝ երկու մասնավոր ընկերությունների միջև, այդ թվում՝ մեկը կարող է լինել արտասահմանյան ընկերություն, փոխհարաբերությունների կարգավորում: 

Հակառակ դեպքում՝ ունենալու ենք մի ուրիշ տեսակի գլխացավանք մեր կինոարտադրության համար: Մեր օրենքում այնպիսի դրույթներ կան, որոնք ինձ համար անհասկանալի են, տպավորություն է, որ դրա թիկունքում կանգնած են ոչ մասնագետներ, որովհետև որևէ հիմնավորում չկա: 

Եթե օրենքն իմ նկարագրած փոխհարաբերությունները չի կարգավորելու, չի ստեղծելու բարենպաստ պայմաններ համատեղ կինոարտադրություն ունենալու համար, ուրեմն դա լինելու է հերթական ջուրծեծոցին:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ