Ին­չո՞ւ են խոս­տում­ներն ու հայ­տա­րա­րու­թյուն­նե­րը «գրվում սա­ռույ­ցին»

2018 թվականին տեղի ունեցած իշխանափոխության հետևում հիմնականում սոցիալական պատճառներ էին թաքնված։ Մարդիկ տարիներ շարունակ հույսեր էին փայփայում, թե իրենց կյանքը պետք է էականորեն բարելավվի, սակայն այդ ակնկալիքները չէին իրականանում։ 

Զուգահեռ խորանում էր անարդարության զգացողությունը, իշխանությունը ավելի ու ավելի էր հեռանում իրականությունից: Եվ Նիկոլ Փաշինյանը, հասկանալով, որ հանրությանը ամենաշատը կյանքի որակի բարձրացման և տնտեսական զարգացման խնդիրն է հուզում, սկսեց խաղարկել այդ թեման։ 

Իշխանափոխության օրերին Փաշինյանը բազմիցս հայտարարում էր, որ եթե ինքը իշխանության գա, ապա այնպիսի քայլեր է ձեռնարկելու, որ քաղաքացիների կյանքն էապես բարելավվի։ 

Ու քաղաքացիների մոտ հույսեր էին արթնանում, որ եթե Փաշինյանը դառնա վարչապետ, ապա Հայաստանը կթևակոխի տնտեսական զարգացման նոր շրջափուլ։ Եվ քանի որ հանրության ակնկալիքները շատ էին նոր կառավարությունից, Փաշինյանը ստիպված էր ժողովրդին զբաղեցնել «տնտեսական հեղափոխության» մասին հայտարարություններով։ Սակայն տնտեսական հեղափոխության մասին Փաշինյանի և ժողովրդի ընկալումները տարբերվում են։ 

Մարդիկ ցանկանում են, որպեսզի էականորեն բարելավվի իրենց կյանքի որակը, Հայաստանի տնտեսությունը զարգանա առաջանցիկ տեմպերով, սակայն Փաշինյանի կառավարությունը տարբեր մանր-մունր ձեռքբերումները ցանկանում է հանրությանը հրամցնել որպես «տնտեսական հեղափոխության» լուրջ արդյունքեր։ 

Ու ամենահետաքրքրականն այն է, որ Փաշինյանն այնպիսի խանդավառությամբ է ներկայացնում կառավարության փոքր հաջողությունները, որ թվում է, թե նման իրադարձություններ երբևէ չեն գրանցվել Հայաստանի պատմության մեջ։ 

Իսկ ավելի դիպուկ ձևով ասած՝ կառավարությունն ինչքան հնարավոր է ուռճացնում է իր աշխատանքի արդյունքները և ամեն ինչ ներկայացնում միակողմանի։ Այնինչ, պետք է նայել նաև մեդալի հակառակ կողմը։ Այսպես, երբ խոսք է գնում քաղաքացիների կյանքի որակի էական բարելավման թեմայով, Փաշինյանը փաստարկ է բերում, թե մարդիկ այսօր 50 եվրոյով կարող են գնալ Հռոմ և հետ գալ, կամ սննդամթերքի գինն անկում է ապրում, թոշակները և աշխատավարձերը մի քանի հազար դրամով բարձրացել են և այլն։ 

Հանրային հեռուստաընկերությանը տված հարցազրույցում ևս վարչապետը փորձում էր համոզել, որ տնտեսական հեղափոխությունն արդեն իսկ իրողություն է։ 

Բայց Փաշինյանին, իհարկե, ձեռնտու չէ հայտարարել, որ 50 եվրոյով Հռոմ գնալը քաղաքացիների գերակշռող մեծամասնության համար էական նշանակություն չունի, չհաշված, որ դա իրականում անհնար էլ է: Էականը մարդկանց եկամուտների ավելացումն է, աշխատատեղերի ստեղծումը, տնտեսական գործունեության համար բարենպաստ պայմանների ստեղծումը։ 

Այնինչ, այսօր Հայաստանում մարդիկ կան, որ, ինչպես Փաշինյանն էր սիրում հայտարարել, «հացին կակա են ասում»։ 2019 թվականի օգոստոսի 5-ին Ստեփանակերտի Վերածննդի հրապարակում տեղի ունեցած հանրահավաքում Փաշինյանը սահմանեց այն նշաձողերը, որոնց պետք է հասնել։ Այսպես, նա հայտարարեց, թե մինչև 2050 թվականը իրենց իշխանությունը ստեղծելու է 1 մլն 500 հազար աշխատատեղ, լուծելու է 2,5 մլն մարդու զբաղվածության հարց, վերացնելու է աղքատությունը և ամենակարևորը՝ տասնհինգապատկելու է Հայաստանի ՀՆԱ-ն։ 

Այլ հարց է, թե ինչու է վերցվում հեռավոր 2050 թվականը: Դրան արդեն անդրադարձել ենք. շատ երկար ժամանակի համար խոստում տալը հեշտ է, այն ժամանակ ոչ ոք չի կարող պատասխան պահանջել: Այլ հարց է, որ առաջիկա 1-2 տարվա համար կոնկրետ ոչինչ չի նշվում: Բայց սա էլ մի կողմ:

Իսկ ինչքանով է Փաշինյանի կառավարությունը կարողացել արդյունքներ գրանցել կամ քայլեր ձեռնարկել այդ նշաձողին աստիճանաբար մոտենալու համար։ Եթե նախատեսվում է, որ մինչև 2050 թվականը պետք է տասնհինգապատկվի ՀՆԱ-ն, ապա ստացվում է, որ այդ նպատակի իրականացման համար դեռևս 30 տարի կա, որը ենթադրում է, որ Հայաստանի ՀՆԱ-ն 2 տարին մեկ պետք է կրկնապատկվի, ինչը Հայաստանի պարագայում ֆանտաստիկ ցուցանիշ է և գրեթե անհնար։

Գոնե մարդկանց կյանքում փոփոխություններ արձանագրելու համար պետք է, որ Հայաստանը ամեն տարի ունենա առնվազն երկնիշ թվով աճ, բայց սա էլ չկա։ Ըստ պաշտոնական տվյալների, 2019 թվականին տնտեսական աճը Հայաստանում կազմել է 7,6 տոկոս։ 

Ու որքան էլ թմբկահարվի, թե սա հետքոչարյանական շրջանի համար աննախադեպ ցուցանիշ է (ստացվում է, որ 0,1 տոկոսը հսկայական նշանակություն ունի, քանզի 7,5 տոկոս աճ եղել է), այդուամենայնիվ, այդ թիվն ինքնին նշանակում է, որ Փաշինյանը ձախողել է իր «հեղափոխական» առաքելությունը։

ԱՐՏԱԿ ԳԱԼՍՏՅԱՆ