Ինչը հասցրեց ցույցերի այսօրինակ ավարտին

Առհասարակ այս օրերին ուսանողների համար 1 խնդիրը քննություններն են, ու դրանցով տարված՝ ես առավոտյան մտա համալսարան, ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետ ու իմացա, որ կուրսընկերներիցս մի քանիսը չեն եկել քննության…ՉԿԱՆ:

Այս իրավիճակը գուցե այնքան ազդեցիկ չլիներ, եթե չտեսնեի մի քանիսի կոտրվածքներն ու չիմանայի, որ մեր կուրսի Ալենը, ով հանրակացարանում մենակ է ապրում, նրա բոլոր հարազատները Կապանում են, իր բանալիներն ու գումարը, հեռախոսը ցույցից մազապուրծ եղած ընկերների մոտ է: Փաստորեն, պահի դրությամբ նրա համար միայն մենք կարող ենք պատասխանատվություն կրել… մենք` կուրսի ընկերներով:

Մի տեսակ դետեկտիվի սկիզբ հիշացնող այս պատմությունն ավարտվեց նրանով, որ նրան գտանք Ոստիկանության Նոր Նորքի բաժանմունքից՝ ոստիկանական մի քանի բաժանմունքներում երկար փնտրտուքներից հետո:

Այսպիսով՝ առաջանում են որոշ հարցեր: Լավ, ովքե՞ր են սրա մեղավորները, և արժե՞ արդյոք մեղավորներ փնտրել:

Առհասարակ յուրաքանչյուր մարդ իրավունք ունի պայքարելու իր իրավունքների համար, իրավունք ունի հրաժարվելու գումար վճարել մի քանի պաշտոնյայի «Լեքսուսային» կյանքն ապահովելու համար: Բայց ունենք այն, ինչ ունենք: Պայքարել, այո, պետք է, բայց ինչպե՞ս: Արդյո՞ք մեզ համար դաս չեն եղել վերջին տարիների փորձերը: Նախադեպը կար և այն մեկը չէր:

Ցույցերում «կոտրված» ազգս այսօր արդեն պիտի գար այն եզրահանգմանը, որ խելոքների հետ պայքարում են խելքով: Միամտություն չէ կարծելը, որ կառավարական որոշ «բարձունքների», ներկայիս Հայաստանի պայմաններում, հիմարները հաստատ չեն կարող հասնել, իսկ նրանք կամ նրանցից ոմանք, ովքեր ըստ տարածված պաշտոնական տվյալների, «մխսել են» էլէներգիայի համար վճարված գումարը սեփական բարեկեցության վրա, նրանք հաստատ այնքան հիմար չեն, որ ունեցածը կորցնեն այս տևական ցույցերի երեսից:

Որովհետև ցույցերը, ինչպես ապացուցեց նախագահի բանակցությունների հրավերի մերժումը, հերոսանալու միջոց էին որոշ ակտիվ երիտասարդների համար: Այո ԱԿՏԻՎ, և ոչ թե խնդրին առնչվող երիտասարդներ, և դա հասկանալու համար շատ բան պետք չէ, հերիք է միայն հետևել ցույցերի ընթացքում վերջիններիս ռոպե առ րոպե թարմացվող ֆեյսբուքյան էջերին, սելֆիախեղդ պատերին, որոնք, հիրավի, ընկերական ամենաուրախ հավաքույթներն են հիշեցնում:

Գուցե կազմակերպիչների ֆեյսբուքյան էջերը ինձ չանհանգստացնեին, եթե չլսեի մեր կուրսի Ալենի հարազատների ահաբեկված ձայները հեռավոր Կապանից:

Արուսիկ Տիգրանյան