Բաժանորդների նույնականացման եզակի գործիք՝ sim-քարտ

SIM քարտերի պատմությունն սկսվել է 1980-1990-ական թվականներից և ունի ընդամենը մի քանի տասնամյակի պատմություն: Սա բավականին «երիտասարդ» գյուտ է: Ինչի՞ համար են SIM քարտերը: Այո, իհարկե, դրանք կազմում են GSM բջջային հեռախոսների անբաժանելի մասը, բայց նույնիսկ առանց SIM քարտերի էլ հեռախոսները, որոնք ունեն շատ այլ չափանիշներ, կարող են օգտագործվել: Ուղղակի որպեսզի որևէ բջջային կապ ի վիճակի լինի սպասարկել որևէ բջջային հեռախոս, այն պետք է դարձնի «իրենը», այսինքն՝ հեռախոսը պետք է ունենա անհատական «անուն», որպեսզի ցանցը, իմանալով դա, կարողանա կապվել նրա հետ: Հասկանալու համար սկսենք հենց սկզբից:

 Բջջային ցանցում հեռախոսը դառնում է «իրենը»՝ անցնելով «գրանցման» ուղի, այսինքն՝ իր «անունը» գրանցում է համակարգում՝ բաժանորդային բազայում: Իսկ ահա ավելի վաղ, երբ բջջային կապը պարզունակ էր, հեռախոսների «անունները» հատուկ ցուցանիշներն էին, որոնք սարքերի եզակի սերիական համարների դեր էին կատարում, ինչպես և դրանց էլեկտրոնային գործընկերը` ESN-ն (էլեկտրոնային սերիական համար): 

Զանգահարելու համար բջջային հեռախոսը, հղում կատարելով բջջային ցանցին, ավտոմատ կերպով հաղորդում էր այդ եզակի համարը: Հեռախոսին ստացված զանգը փոխանցվել էր հեռախոսին նույն ձևով` իր ESN- ի միջոցով: Այնուամենայնիվ, ծագել են խնդիրներ: 

Բջջային հեռախոսների արտադրողների թիվն անընդհատ աճել է, ընդ որում, նրանցից յուրաքանչյուրն օգտագործել է սարքերի սերիական համարները դնելու իր համակարգերը: Նման բազմազանությամբ հնարավոր չի եղել տվյալների բազայում միավորել բոլոր գրառումները:

 Հեռախոսը «գրանցելու» համար անհրաժեշտ էր այն բերել բջջային օպերատորի սպասարկման կետ, ընդ որում, հետագայում հեռախոսը փոխելիս ամեն անգամ բաժանորդը պետք է այն նորից տաներ նույն բջջային ընկերությանը սպասարկող նույն բաժանմունք: 

Այս անհարմարությունները վերացնելու խնդիր է դրվել 1982 թվականին նոր «համաեվրոպական» թվային բջջային ստանդարտ մշակողների առջև: Հենց նրանք էլ առաջարկել են առանձնացնել բաժանորդների ու սարքավորումների նույնականացման գործառույթները: Առաջին առաջարկությունները հրապարակվել են 1990 թվականին: 

Այդ պահից սկսվել է SIM քարտի պատմությունը: GSM ստանդարտում հեռախոսները նույնականացնելու համար օգտագործվում են եզակի 15-նիշանոց համար՝ IMEI (միջազգային բջջային սարքավորումների նույնացուցիչ), որը արտադրության ընթացքում շնորհվում է յուրաքանչյուր սարքին (այդ համարը կարելի է տեսնել հեռախոսի վրա՝ մարտկոցի տակ և փաթեթավորման տուփի վրա) և փոխանցվում է համապատասխան բջջային ցանցին: 

Հետո SIM քարտում (բաժանորդի ինքնության մոդուլ) մուտքագրվում են բաժանորդի բոլոր պարամետրերը: SIM քարտը պարունակում է բոլոր անհրաժեշտ տվյալները բաժանորդի նույնականացման համար: 

SIM քարտերը նախապես ծրագրավորվում են, որից հետո դրանք կարող են վաճառվել ցանկացած խանութում` որպես լիարժեք պատրաստի արտադրանք: SIM քարտի ցանկացած օգտվող հեշտությամբ կարող է այն տեղադրել իր հեռախոսի մեջ կամ հեշտությամբ վերադասավորել մեկ այլ սարքում: Միևնույն ժամանակ, նա բացարձակապես կարիք չունի բջջային ընկերություն այցելել SIM քարտով կամ հեռախոսով որևէ գործողություն իրականացնելու համար: 

SIM քարտերի հիշողությունը ներկայումս համեմատելի է 1980-ականների անհատական համակարգիչների հետ: Ժամանակակից միկրոէլեկտրոնիկայի նվաճումների շնորհիվ դրանց հնարավորությունները անընդհատ աճում են: Այս ամենի արդյունքում ներկայումս SIM քարտերով շատ այլ գործառույթներ են իրականացվում՝ վերջին կատարված զանգերի և ստացված զանգերի գրանցում, հուշատետր, որտեղ կարող են ներառել ավելի քան 100 հեռախոսահամարներ և այլն, և այլն: