Հնա­րա­վոր ու անհ­նար ամեն ինչ ձա­խո­ղե­լու, բայց «ամուր» լի­նե­լու «նուրբ ար­վես­տը»

Երկու տարուց ավելի ժամանակահատվածում գործող իշխանությունների կառավարումը վեր հանեց այն իրողությունը, որ ՀՀ քաղաքացիների ունեցած սպասումները, մեծ հաշվով, չեն իրականացել։ Ինչպես բոլոր իշխանությունների դեպքում, ներկայիս իշխող ուժն էլ բազմաթիվ բացթողումներ և սխալներ ունի, բայց կան ոլորտներ, որտեղ խնդիրներն այնքան աչքի զարնող են, որ առաջին հերթին կասկածի տակ են դնում իշխող շրջանակների ոչ միայն պրոֆեսիոնալիզմի աստիճանը, այլև, առանձին փորձագետների դիտարկմամբ, որոշակի դիտավորությունը։ Հանրային տրամադրություններից և իշխանությունների կողմից վարվող քաղաքականությունից պարզ է դառնում, որ ամենից խոշոր բացթողումները կրթության ոլորտում են։

Գուցե՝ առողջապահության հետ հավասար՝ մի քիչ ավելի, մի քիչ պակաս: Փաշինյանը և իր թիմակիցները խոստանում էին, թե իրենց՝ իշխանության հասնելուց հետո կրթության բնագավառում մեծ զարգացում է սպասվում, սակայն ի՞նչ ենք տեսնում։ Այս ոլորտում արդեն երկու տարի է, ինչ լիովին խառնաշփոթ իրավիճակ է տիրում։ Կրթության որակի վրա ուշադրություն դարձնելու փոխարեն կրթական համակարգում նվազեցվում է հայագիտական առարկաների նշանակությունը։ Բացակայում են կրթության զարգացման կարճաժամկետ և երկարաժամկետ տեսլականները: Էլ չենք խոսում իշխանությունների կողմից առաջ քաշված կրթական չափորոշիչների մասին, որոնք կազմվել են առանց մեր կրթական մոդելի առանձնահատկությունները և համապատասխան մասնագետների կարծիքը հաշվի առնելու։

Հենց նույն կրթության ոլորտում այս տարվա ընդունելության քննությունները ուղղակի պատուհաս դարձան հարյուրավոր շրջանավարտների համար, երբ նրանք համեմատաբար բարձր գնահատականներով չկարողացան ընդունվել ուսումնական հաստատություններ։ Առկա բարձիթողի իրավիճակի արդյունքում է, որ տևական ժամանակ է, ինչ ԵՊՀ Իջևանի մասնաճյուղը չունի ընտրված տնօրեն, Իսկ Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական, Ճարտարապետության և շինարարության ազգային, Շիրակի պետական համալսարանները, ԵՊՀ-ն և Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտը չունեն ընտրված ռեկտորներ։ Նույնպիսի իրավիճակ է նաև գիտության ոլորտում։

Դրա վառ վկայությունն է Գիտությունների ազգային ակադեմիայի դեմ սկսված արշավը, օրենսդրական կարգավորումներով ակադեմիան գրեթե լուծարման հասցնելու փորձը, երբ այն վերածվելու է ընդամենը մի սովորական հասարակական կազմակերպության։ Գիտության զարգացմանը չնչին միջոցներ են հատկացվում, ինչի արդյունքում էլ այս ոլորտը խեղճ վիճակում է, իսկ դրա զարգացման հեռանկարները չեն նախանշվում։ Իրավիճակը բարվոք չէ նաև ԿԳՄՍ նախարարության կողմից կոորդինացվող մյուս ոլորտներում։

Մշակույթի բնագավառում համատարած դժգոհություններ են։ Իսկ ԿԳՄՍ նախարարությունը մշակույթի զարգացմանը նպաստելու փոխարեն վիճահարույց հատկացումներ է կատարում անհասկանալի ստեղծագործությունների և ներկայացումների համար։ Սպորտի ոլորտում ևս անորոշ վիճակ է։ Եվ այս ուղղությամբ ԿԳՄՍ նախարարության ձախողումը այնքան ակնհայտ է, որ սպորտն ուղղակի անուշադրության է մատնված։ Օրերս էլ ԿԳՄՍ նախարարի հետ ունեցած տարաձայնությունների արդյունքում իր մանդատը ցած դնելու դիմում է ներկայացրել իշխանական պատգամավոր, սպորտի կարկառուն ներկայացուցիչ և ըմբշամարտի աշխարհի չեմպիոն Արսեն Ջուլֆալակյանը, որը կողմ էր քվեարկում իշխանական անգամ ամենախնդրահարույց նախագծերին։

Իրավիճակն ավելի խորքային վերլուծելու դեպքում կտեսնենք, որ ԿԳՄՍ նախարարությունից և նախարար Արայիկ Հարությունյանից հանրային դժգոհությունները առավել քան հիմնավոր են։ Դրա արդյունքում է, որ մի շարք ընդդիմադիր ուժեր և հասարակական նախաձեռնություններ պահանջում են Արայիկ Հարությունյանի հրաժարականը և բողոքի ակցիաներ կազմակերպում այդ կապակցությամբ։ Սակայն վերջինս ոչ միայն չի ընդունում քննադատությունները, այլև մի բան էլ հոխորտում է իր քաղաքական հակառակորդների հասցեին, սպառնում նրանց ու նշում, թե իր հրաժարականի համար հիմքեր չկան։ Ընդհանուր առմամբ, Հարությունյանի հայտարարություններն աչքի են ընկնում նաև կրթության ոլորտի մասնագետների նկատմամբ քամահրական վերաբերմունքով։ Ինչ վերաբերում է նրա բառապաշարին ու տոնայնությանը ընդդիմախոսներին անդրադառնալիս, ապա առնվազն մտահոգիչ է, որ նման անձնավորությունը ղեկավարում է ամենապատասխանատու և կարևոր ոլորտներից մեկը: Սակայն երևի թե նման դեպքերում հարկ է հիշեցնել, որ բոլորս ականատես ենք եղել, թե հանրային դժգոհությունների արդյունքում ինչեր կարող են տեղի ունենալ...