Իշխանական քյանդրբազությունն ու կուսակցական մուտիտը

Այն , որ հանրաքվե կոչված կապիկությունը կեղծվեց և դա արվեց խայտառակ՝  գզրոցային մեխանիզմների կիրառմամբ, ցանկացած քաղաքացու համար պարզ է: Իհարկե, այն քաղաքացիների, որոնք չեն տառապում տհասությամբ կամ դրան  նման հատուկ որևէ կարիքով:

Այդ մեխանիզմներին, դրանց նորություններին, տեղամասերում բեմադրված սյուժեներին, կաշառված հանձնաժողովականներին և այլ արատավոր բարքերի դեռ կանդրադառնանք:

Այժմ փորձենք խոսել Այո-ի ճամբարի մասին՝ Այո-ի թվերով, և պատկերացնենք, որ գործ ունենք իդեալական միջավայրում անցկացված ընտրությունների հետ: Պատկերացրեք խնդրում եմ: Հասկանում եմ, դրա համար անրաժեշտ են 3D ակնոցներ, շեղումներով լի ֆանտազիա և ոչ միայն, բայց փորձենք պատկերացնել:

Ֆանտազիայի առաջին փուլն այն է, որ ներկայիս խորհրդարանը ևս ձևավորվել է ազատ-անկախ-կնոջ գիշերազգեստի նման թափանցիկ ու անմիջական ընտրությունների արդյունքում:

Այսպես՝  Ոչ-ի շահերը պաշտպանում էին խորհրդարանական երկու ուժեր՝  ՀԱԿ և Ժառանգություն: Եթե երկուսի ունեցած տոկոսները գումարենք միմյանց, ապա կստացվի 12 տոկոս ձայն և սա այն դեպքում, երբ այդ կուսակցություններից թռած ու իշխանության համապատասխան հատվածում տեղավորված պռաշլյագներին չհաշվենք: Ընդունենք, որ կա 12 տոկոս ձայն ունեցած ուժ, որը դեմ է փոփոխություններին: Մյուս կողմում՝  Այո-ի ճամբարում, մնացած 88 տոկոսն է և լափելու մտադրություններ ունեցողների մի ստվար բանակ, ովքեր բանականության (եթե ունեն այդպիսին կամ գիտեն՝ դա ինչ է) և զգայական բոլոր դաշտերով երազում են իշխանության կամ գոնե Ս. Ս.-ի հարճը դառնալ այս փուլում: Այստեղ չենք դնում քննարկել հարճի կոնկրետ գործառույթներ: Գրագետ մարդիկ գիտեն, որ հարճերը ունենում են մի քանի գործառույթներ:

Հիմա գանք մուտիտի տեսության համահիմնադիր կառույցի հրապարակած նախնական թվերին: Այո՝  825851, Ոչ՝ 421600:  Եթե մեր առաջին ֆանտազիայում մենք ենթադրում էինք, որ խորհրդարանական ընտրություններն անցել են ամենաօբյեկտիվ պայմաններում և ասենք բարգավաճին ձայն տվածը տվայտանքով տրվել է Ս.Ս.-ի գաղափարական հռետորաբանությանը, և նրա խոսքից ու արտաբերած սուր գաղափարներից ազդված՝  մտավոր էքստազի վիճակում գնացել է ընտրության, ապա հանրապետականին ձայն տվածն ընդհանրապես՝  լսելով իր առաջնորդին, կարդալով կուսակցական ծրագրերը հայաստանյան ապագայի վերաբերյալ ունեցել է մտավոր օրգազմների բույլ, որի ազդեցության տակ է մինչ օրս:

Դաշնակցության մասին չենք էլ խոսում, թե կուսակցության ընտրողներն ինչպիսի համառությամբ են ներդաշնակում Մահն ու Ազատությունը՝  հատկապես տեղամասերում: Գումարած սրանց մանր-մունր օեկ-մօեկ և այլն՝  ստացվում է 88 տոկոսանոց ճամբար: Այսինքն. ըստ արդյունքների՝ ընտրողների 88 տոկոսը, ովքեր վերոնշյալ գաղափարածրագրային տիտանների ընտրողներն էին, պետք է վստահելով իրենց ծրագրաստեղծ առաջնորդներին՝ քվեարկեին այո, իսկ մնացած մանր-մունր զանգվածը, որն օբիժնիկ է հաջողված-կայացած-ապահով ապրող 88 տոկոսից, պետք է քվեարկեին ոչ այդ նախաձեռնությանը:

Բայց ա՜յ քեզ զարմանք: Իշխանության ցուցադրած թվերից անգամ երևում է, որ իրենց խաբել են: Սա հատկապես պետք է մտահոգի հանրապետականին: Տղեր՛ք, չի սազում: Ժամանակին բարգավաճը հայտարարում էր, որ կես միլիոն ընտրող ունի, իրենք իրենց կես միլիոնը բերեցին, բա դուք ի՞նչ արեցիք: Հասել է պատմական այն բեկումնային պահը, երբ պետք է միմյանցից աչոտ ուզեք, ինչպես գրված է ձեր կառավարած երկրի սրբազնագոյն թղթերում:

Պարզեք ձեր մեջի շակալին, մաքրեք համակարգը, այլապես այս բյուրեղյա, վճիտ, արդար ու հայելու նման ճշմարիտ համակարգին սպառնում են որոշ բծեր, որոնք սևացնում են ձեր տարիների մաքրամաքուր վաստակը:

Հ. Գ. -Մեր մեջ ասած, մարդ իրա ստում էդքան ապուշ չի լինի: Նկարում էիք՝ նկարեիք, բայց գոնե էն թվաբանությամբ նկարեիք, որ բռներ ժամանակին ձեր հրապարակած թվերի հետ, թե չէ մի տեսակ չի սազում, էլի՜:

Վահրամ Թոքմաջյան

Past.am, վերլուծաբան