Մենք հիմա բախվել ենք նաեւ ներքին թուրքերի հետ, որոնք «թուրքից ավելի թուրք» են․ Ռուբեն Մելքոնյան

Բացի արտաքին՝ թուրք-ադրբեջանական, սպառնալիքներից, երկիրը ստիպված է դիմագրավել նաեւ ներքին սպառնալիքին, հանրության մեջ որոշակի շերտ, արտաքին սպառնալիքի հետ համագործակցաբար, մեզ համար ավելի բարդ իրավիճակ է ստեղծում։ Այս մասին «Հայելի» ակումբում ասուլիսի ժամանակ հայտարարել է թուրքագետ Ռուբեն Մելքոնյանը։ 

«Դրանցից մեկը «Հռոմի Պապից ավելի կաթոլիկ» երեւալու կամ այս դեպքում «թուրքից ավելի թուրք» երեւալու ձգումներն են, որ տարբեր անիրական նպատակներով կամ դավաճանական մղումներով խոսում են մեր հայրենիքի տարբեր մասերի ոչ հայկական պատկանելության մասին։ Հղումը կամ դրանց խոսքերի արմատները թուրք-ադրբեջանական տեսակետներն են, որոնք մենք տարիներ շարունակ ներկայացրել ենք որպես թուրքական կեղծ պատմագրության դրսեւորումներ։ Թուրքական ու ադրբեջանական պատմագրության համար Հայաստան գոյություն չունի, հայերը եկվորներ են, Երեւանն էլ հայկական չէ, բնականաբար Արեւմտյան Հայաստանն էլ հայկական չէ եւ այլն։ Եվ հիմա մարդիկ, ցավոք, մեկ հոգի չէ, շատ են, խոսում են, թե այս գյուղը հայկական չէ, այս տարածքը պետք է հանձնել, մենք ուրիշի տարածք էինք մտել, օկուպանտներ ենք եւ այլն։ Մենք հիմա բախվել ենք նաեւ ներքին թուրքի հետ», ասել է Ռուբեն Մելքոնյանը։

Թուրքագետի խոսքով՝ երբ խոսում են տգետները, կարող ես ասել՝ գիտելիք չունի, բայց երբ նման տեսակետներ են հայտնում կրթական ցենզ ունեցողները, ուրեմն դա մեծ ծրագրի մաս է։

«Ազգադավ, անհայրենիք դավաճանները լավ են յուրացրել Մարկեսի հայտնի խոսքը` «բազմացեք կովեր, կյանքը կարճ է»: Հիմա այնքան են բազմացել, որ ներթափանցել են բոլոր ոլորտները։ Խոսում են, թե Հայաստանի տարածքները թուրքական են, հայրենիք ազատագրողները հանցագործներ ու օկուպանտներ են, Նժդեհի ու Դրոյի մասին ասում են, թե նրանք այդ տարածքներում էթնիկ զտումներ են արել, ադրբեջանցիներ են վտարել։ Նժդեհին մեղադրում են Ալիեւն ու ներքին թուրքերը, ընդ որում՝ ցեղասպանության համար։ Ապազգային քարոզչությունը կամ ազգային արժեքների հանդեպ ծաղրալից մոտեցումը, որ տարիներ շարունակ եղել են, հիմա իրենց դրսեւորումներում ակտիվացել են, դրանք լատենտ ապազգայիններն են, եւ պետք է տեսնել այն առանցքը, որի շուրջ դրանք հավաքվել են կամ ինչ շրջանակներից են բխում, եւ նաեւ հասկանալ  գերիշխող հիմնական մոտեցումները ազգային նպատակների, ազգային հերոսների, մեր հայրենիքի նկատմամբ», նշել է նա։

Ռուբեն Մելքոնյանն ասել է, որ պետությունների միջեւ սահմանազատումը կամ դեմարկացիան երկարատեւ պրոցես է, որը պահանջում է մասնագիտական մոտեցում եւ տեւական ժամանակ։

«Սովետա-թուրքական սահմանը որոշակիացել է 3-4 տարվա ընթացքում՝ 1968-71թթ․-ներին, հանձնաժողովը 15 հոգանոց էր, որտեղ ընդգրկված էին պատմաբաններ, գեոդեզիստներ եւ այլն, հաշվի են առել տարբեր նրբերանգներ՝ աշխարհագրական, պատմական, ժողովրդագրական, որ սահմանը չի կարող անցնել, օրինակ, Շուռնուխ գյուղի մեջտեղով։ Իրար հետ հակամարտության մեջ գտնվող ազգերը, որոնք մեկ շաբաթ առաջ իրար վրա էին կրակում, չեն կարող ունենալ այդպիսի մոտիկ շփման գիծ․ դա ենթադրում է նոր սպանություններ, նոր բախումներ։ Այն, ինչ հիմա է տեղի ունենում, որեւէ առնչություն չունի սահմանազատման հետ, դա կապիտուլյացիոն մի ենթաշերտ է, որ բխում է նոյեմբերի 9-ի խայտառակ պայմանագրից։ 91-92 թվականներին, մեր անկախացումից հետո, առաջ է եկել հայ-թուրքական սահմանազատման հարց, այսինքն երկարատեւ պրոցես է, ոչ թե մեկ շաբաթվա հարց։ Այն, ինչ հիմա է տեղի ունենում որեւէ հիմք չունի, հայտնի չէ, թե ո՞ր թվականի քարտեզով են առաջնոդվում եւ այլն։ ԽՍՀՄ ժամանակ այս երկրները եղել են ընդհանուր պետության մեջ, հիմա հիմք են ընդունում եւ վերին ճշմարտություն համարում վաղուց գոյություն չունեցող պետության կարգավորումները, իրականում դա ինքնարդարացման կամ ինքնախաբեության դրսեւորում է։ Սա որեւէ կապ չունի այդ ժանրի՝ սահմանազատման, հետ։ Սա նոր ճգնաժամերի սկիզբ է, տեսնում ենք, որ մարդիկ իրենց տներն են հրկիզում, հետո էլ ամենօրյա ռեժիմով է սպառնալիք լինելու։ Իսկ այն միամիտները կամ թրքաբարո ազգադավները, եթե կարծում են, թե տարածքներ զիջելով զսպելու են թուրքական ախորժակը, չարաչար սխալվում են, նրանք անընդհատ պահանջելու են, եթե գերի է հնարավոր վերցնել՝ գերի են վերցնելու, հնարավո՞ր է հայ սպանել՝ սպանելու են», ասել է թուրքագետ Ռուբեն Մելքոնյանը։