Լուլուն իր ֆեյսբուքյան էջում գրում է.
Ես օրիգինալ կգտնվեմ ու տարիս կամփոփեմ հիմա :)) քունս չէր տանում ու մառազմենք էին եկել :))
կներեք չափազանց անկեղծությանս համար (չնայած դրան սովոր եք արդեն ) , բայց պիտի արտահայտվեմ, որ չպայթեմ
Տարվա ավարտին միշտ ամփոփում ենք մտովի կամ բարձրաձայն …
Այս տարին առաջին հայացքից սարսափելի էր ինձ համար , բայց ավելի խորը, որ նայենք …գուցե էդքան էլ չէ
Տարվա հենց սկզբից սկսվեց մի ծանր մղձավանջ . «մի լուսանկարի» դառը պատմությունից հազիվ մի կերպ ուշքի եկա, և դրան հաջորդեց բոթը , որից հետո քաշքշուկ Երևանյան, այնուհետև՝ Գերմանական հիվանդանոցներում՝ գրեթե միայնակ , անհույս , ճնշված,ծանր ամիսներ … այդ ողջ ընթացքում լավ պինդ էի ինձ պահում ( չգիտեմ ինչի հաշվին) , բոլորին հուսադրում էի , նույնիսկ ժպտում, կատակում … իրավունք չունեի թուլանալու , չէ՞ որ բոլորն ինձանից դա էին սպասում , իմ դեմքին էին նայում …( շատ չնվնվամ , առանց այդ էլ պարզ ա, որ հեշտ չէր… ամեն օր աղոթում էր, որ հետ բերի իմ նախկին պրոբլեմները, որոնցից բողոքում էի . հասկացա, որ դրանք խնդիր չէին , այլ սրա դիմաց ՝ տուն-տունիկ …սիրով կջնջեի էդ կես տարին, որովհետև այ այսպես , մեկ-մեկ չի թողնում քնեմ ) ու չեմ մոռանա այն օրը, որ վերադարձանք ու ես առաջին անգամ գնացի ռադիո . վերելակի դռները բացվեցին , ներս ընկա ու սկսեցի բարձր ձայնով հեկեկալ … ողջ կոլլեկտիվը ինձ հետ … ինձ գրկած մի ամբողջ օր լաց եղանք … ամիսներով պահած լաց էր ու միակ վայրը մոլորակի վրա, որտեղ կարող էի թուլանալ… իսկ դուք եթերում միշտ ուրախ ձայներ եք լսում ու ուրախ դեմքեր տեսնում , որ ձեզ են տրամադրություն տալիս ( բայց ասեք, որ հրաշալի է , երջանկություն է ունենալ իրենց… միշտ հետդ, կողքիդ՝ բոլոր հարցերում ) ռադիոյիս մասին շատ չգրեմ , էդ գրեթե նույննա, ինչ ծնողներս, եղբայրներս , քույրերս, ընկերներս , հարազատներս… էդ իմն են ,միշտ ինձ հետ, իմ սրտում
չեմ կարող չհիշել նաև Կենտրոնի իմ կոլեկտիվին ու նախկին ղեկավարությանը , որ ինչպես կարող էին սատար կանգնեցին , իրենց չնչին աշխատավարձը նվիրաբերեցին …մի մարդու պես , հարազատի պես հոգատար ….. էնպես արեցին, որ չնկատվի բացակայությունս … ծանր է նաև այս տարի կորցնել իրենց ամեն օր վայելելու հնարավորւթյունը , ոչ թե աշխատանքը …. էս ֆոնի վրա դա էլ ա տուն-տունիկ ( աշխատանք միշտ էլ կգտնվի , էդ սերն ու հոգատարությունն ա դարձել դեֆիցիտ)
բայց էդ ամենի մեջ կային նաև լուսավոր կետեր
ամենակարևորը ՝ Փառք Աստծո՝ հրաշք կատարվեց … մղձավանջը ավարտվեց
գերմանական դառը օրերին մի լույսի շող ( որին ես ինքս ամաչում էի տեղյակ պահել, ինձ համար շատ ավելի հեշտ է մենակ տառապել, քան որևէ մեկին դիմել որևէ հարցով, իսկ նա հենց իմացել էր, որ Համուրգում եմ , գտավ ,եկավ , մի հատ էլ ամոթանք տվեց :)) ) Իվետա Մուկուչյան Iva Mukuchyan, մի կրակի կտոր , օրերս տոն էր դարձնում , երբ որ քաղաքում չէր լինում , ստիպում էր, որ իր մայրն ու մայրիկի ընկերուհիները դա անեին :)) ու անում էին էէէ՜ :)) բա երջանկություն չի՞ :)( մամա՛ ,Վահագը հոգնել ա-հասի , 2 րոպե հետո- չէ, լավ ոնցվոր թե դզվեց , հետ գնա, 2 րոպե հետո – մամա՛ ,շուտ արա արի՛, ի՞նչ եղար :)) ու տենց :))) Սուսաննան մեքենան հանում , նորից հետ էր կանգնացնում մի քանի րոպեն մեկ , մինչ մենք փորձում էինք զբոսնել քաղաքի մյուս ծայրում :)) զարյադըչնիկս փչացավ-Իվետա հասի , աղս կամ մաղս ա պակաս,-հասի :)) հասնում էր ուրախ, իր հմայիչ ժպիտով , մինչև չէր ծիծաղեցնում, չէր գնում :)) բա հրաշք չի՞…
հետո հաճելի անակնկալ – Իվետաս գնում է Եվրատեսիլ, բա ՜ :))
Արմեն Ալեքսանյան, ՖԲ ընկեր , որ երբեք չէի տեսել իրական կյանքում , բժիշկ , կիլոմետրեր վարում , հասնում էր Համբուրգ , անհրաժեշտ բաներ բերում , բժշկական հարցերով օգնում … ( բա հրաշք չի՞)
ու Հրաչ …. մե հրաշք անձնավորուչուն :))) օտարության մեջ մի աննորմալ մարդ, որ պատրաստ է դառնալ հայրդ, եղբայրդ , խորհրդատուդ , սատարդ , հրեշտակդ, միայն թե չհուսահատվես ( ով անցել ա էդ ճանապարհը ,գիտի ինչ ու ում մասին եմ ասում , իսկ դուք, տա Աստված , երբեք չիմանաք… միայն լավ առիթներով )
ու իմ քեռին՝ Արմենը (Nune Sahakjan), որին 30 տարի չէի տեսել , բայց – մեռնեմ ես իրա ջանին !!! մեր կամքին հակառակ ՝ եկավ ու ինչ լավ արեց, որ եկավ :)) առանց իրա էլ կյանք չունենք :))
ՖԲ ընկերներս, որ չթողեցին մի պահ կոտրվեմ , ինչ ասես չէին առաջարկում ,դուխ տալիս , կաշվից դուրս գալիս , ստիպում , որ ինձ հավաքեմ ( անուններ չտամ , բոլորին ու ամեն ինչ հիշում եմ :)))) բա հրաշք չի՞ … սիրում եմ , գրկում եմ, համբուրում եմ…
իրական ընկերներիս մասին չեմ խոսի … իրենք լավագույնն են , միշտ են էդպիսի եղել ու իրենք գիտեն , որ հետները պատերազմ էլ կգնամ:)
իսկ հետո , երբ ուրիշ խնդիրներ սրան հաջորդեցին ( այս տարի իրենք անվերջ էին) երկնքից ափիս մեջ ընկավ ամերիկյան շրջագայությունը ( երևի՝ որպես պարգև, որ դիմացա ) , որը լավագույն բանն էր, որ ինձ հետ կարող էր լինել այսքանից հետո … մի իրական տոն , որը ամենապայծառ գույներով ներկեցին Ժակս ( էդ ուրիշ պատմություն ա. Ժակի մասին, որ գրեմ, գիրք կստացվի . կարճ ասած՝ իմ պահապան հրեշտակ, միշտ հավատարիմ, միշտ մեջքիս կանգնած ) ու Գոգս ( էս տարվա իմ ձեռքբերումը ) … բա հրաշք չի՞
հետո , երբ էլի խնդիրներ սկսվեցին ու մարտկոցս սկսեց նստել , Ալինկաս հասավ ու ինձ տարավ Նյու Յորք՝ ուշքի բերելու( որովհետև սիրտս հենց Նյու Յորք էր ուզում ) :)) նա ու էլի ինձ հարզատ մարդիկ դա դարձրեցին տարվա լավագույն շաբաթս բաա՜ :)) էլի հրաշքներ կան, բայց գլուխներդ չտանեմ :)իրականում ոչ մեկին չեմ մոռացել , բայց բոլորին չեմ նշի
հետ եկա ու արդեն գիտեք
ասածս ինչ ա ՞
ամեն վատի մեջ միշտ լավը տեսեք :)ինքը միշտ կա , կարևորը տեսեք ու գնահատեք
ամենակարևորը առողջ եղեք , ավելացեք, բայց մի պակասեք , մնացածը – « ինչ տաս-տաս» սկզբունքով
ու միշտ հիշեք- լավագույնը առջևում է ;)չ
