«Բոլորն իրենց բաժին մեղավորությունն ունեն երթևեկության նման վիճակի համար». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Օր չկա, որ վթարների մասին տեղեկատվություն չլինի: Ցավոք, դրանցից որոշները մահվան ելքով են, երբեմն՝ զոհերը մեկից ավելին են լինում: Վերահսկողությո՞ւնն է թուլացել, և վարորդները վարում են՝ ով ինչպես պատահի, թե՞ տարիներ ի վեր այդպես էլ լուծում չեն ստանում երթևեկության մեջ կարևորագույն պայմանները:

«Ճանապարհային երթևեկության անվտանգություն և վերահսկողություն» ՀԿ ղեկավար Սերգեյ Ղահրամանյանը նշում է` երթևեկության մեջ փոփոխություններ կատարելու ցանկություն և բարի նպատակներ եղել են:

«Գործիքակազմի հարցում թերացել են. կա՛մ վերահսկողությունը լիարժեք չի եղել, կա՛մ գործիքակազմը հստակ կիրառելիություն չի գտել: Իրավական դաշտը կարգի է բերվել, բայց առանց վերահսկողության այդ ամենն առոչինչ է դառնում: Այո, հնարավոր չէ բոլոր խախտում անողներին տուգանել, բայց այլ հարց է, երբ պարեկային ավտոմեքենայի աչքի առջև լուսացույցի կարմիր լույսի տակ սպասում են մեքենաներ, որոնց վարորդների մի մասն ուղղակի ամրագոտի չի կապել, մի մասը ղեկին ծխում է: Շինանյութ, հատկապես ցեմենտ տեղափոխող մեքենաները շաղախը շաղ տալով ընթանում են, և որևէ վերահսկողություն չկա: Ամբողջ խնդիրը հենց այդտեղից է սկիզբ առնում: Երբ մի հատվածում ոստիկանն է, և նրա աչքի առաջ օրենքը չի կիրառվում, մնացած բոլոր դեպքերը, երբ վարորդները տուգանվում են, ուղղակի ստատիստիկայի համար են, ոչինչ ավելի»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Ղահրամանյանը:

Կարծում է, որ երբ հրապարակվեն տվյալներ վթարների, զոհերի ու վիրավորների վերաբերյալ, նախորդ տարվանից այնքան էլ լավ վիճակում չենք լինի, դրական ակնկալիքներ ունենալ չենք կարող: «Իներցիայով օրերն անցնում են, լիազոր մարմինն իր ամենօրյա աշխատանքն է անում, ոչինչ ավելին, և դրանից մեր ամենօրյա իրականության մեջ ոչինչ չի փոխվում: Պարեկային ծառայությանը վերագրել միայն երթևեկության կարգավորումը, այնքան էլ ճիշտ չի լինի: Այս առումով նաև դրական միտման մասին խոսեմ` գիշերային ժամերին գողությունները զգալիորեն պակասել են: Պետք է սա նկատել և բարձրաձայնել դրա մասին»,-նշում է մեր զրուցակիցը:

Հավելում է` երբ խոսում ենք թերությունների մասին, ցանկանում ենք, որ դրական փոփոխություններ լինեն, չենք ասում ուղղակի քննադատելու համար: «Բոլոր թերություններն ու խնդիրներն ուրվագծել ամբողջ անձնակազմի վրա, այնքան էլ կոռեկտ չէ: Եթե կան խախտումների արձանագրումներ, ուրեմն մարդիկ աշխատում են: Ուղղակի իրականությունը ցավալիորեն դրանից չի փոխվում: Էլի ծրագրեր կիրականացվեն, փոփոխություններ ևս կարվեն, բայց ոչ միայն Ճանապարհային ոստիկանությունը, պարեկային ծառայությունը պետք է բարեփոխել, այլ նաև վարորդներին: Օրինակ` վարորդական քննությունները որոշակիորեն բարդացան, գուցե դա որոշակի ազդեցություն ունենա, բայց կա հոգեբանական խնդիր: Մարդն աղբը տնից շպրտում է դուրս, իմ կարծիքով` նա ունակ է ցանկացած խախտում իրականացնել: Այստեղ ոչ միայն պարեկի կամ ոստիկանության խնդիրն է, մի ամբողջ հասարակության յուրաքանչյուր անդամի մոտեցումների, սկզբունքների փոփոխություն պետք է տեղի ունենա: Իսկ դա ավելի բարդ է, քան պետական նոր մարմին ստեղծելը կամ համակարգ փոփոխելը»,-ընդգծում է ՀԿ ղեկավարը:

Վստահ է` այս հարցում կարևոր է պաշտոնյաների, պարեկների, ոստիկանների, լիազոր մարմինների ու գերատեսչությունների ղեկավարների ու աշխատակիցների վարքագիծը, որոնք պետք է օրինակ լինեն քաղաքացու համար, հակառակ դեպքում, երբ նրանք խախտում են անում, քաղաքացին զերծ չի մնա նույնն անելուց: «Պետական պաշտոնյան չպետք է իրեն օրենքից վեր դասի, մինչդեռ սա մի խնդիր է, որը չի վերանում մեր իրականությունից: Պարեկն իր վարքագծով պետք է օրինակ լինի քաղաքացու համար, էլ չեմ խոսում պետական պաշտոնյաների մասին: Քաղաքացին նայում է իրենց, մտածում է` եթե իրենք անում, ես ինչո՞ւ պիտի չանեմ: Այս պարագայում անգամ տուգանքն իրենց չի զսպի: Կամ` վարորդին զրկում են վարորդական իրավունքից, բայց որքան են օրինակները, երբ այդ նույն վարորդն, արդեն առանց վարորդական իրավունքի, անարգել վարում է մեքենան: Մի կողմից էլ դատական գործընթացներն են, որոնք անասելի դանդաղ են ընթանում: Բայց ամեն ինչի հիմքում, ի վերջո, վերահսկողության բացակայությունն է: Արդյունքում հայտնվում ենք փակ շրջանի մեջ»,ասում է Ղահրամանյանը:

Սրան զուգահեռ շեշտում է, որ չնայած պաշտոնյաներին ուղղված քննադատությանը, այսօր բոլոր ոլորտներում էլ կան բարեխիղճ ծառայողներ, որոնք բառացիորեն իրենց ուսերին են տանում պետական համակարգը, և իրենք պետք է օրինակ դառնան մյուսների համար, պետք է ձևավորվի այն մտածելակերպը, որ դա անձնվիրաբար ծառայություն է հայրենիքի համար, իրենց համար վարձատրությունն անգամ լրիվ այլ տիրույթում է:

Վերադառնում ենք երթևեկության խնդիրներին:

«Այս տարի ուշանում են գծանշումները, որակը նախորդ տարիների համեմատ այնքան էլ լավը չէ, ուշ ժամերի դրանք չեն երևում: Սա փաստում են նաև վարորդները: Շինարարության մասով: Կառուցապատողները ճանապարհի երթևեկելի մասից տարածքներ են «զավթում» իրենց տեխնիկան տեղադրելու համար, շրջակայքն են քանդում, ավելի հաճախ չեն էլ վերականգնում: Քաղաքային իշխանությունը տոտալ անվերահսկողություն է դրսևորում: Գիշերային լուսավորությունը Երևանում տեղ-տեղ պարբերաբար չի միանում, ահազանգում են, ահազանգը տեղ է հասնում մի քանի օր հետո: Երբ մի ամբողջ գիշեր լուսավորություն չկա, հետո երբ էլ լինի, կարող է ուշացած լինել:

Իսկ մարզերում գիշերային ժամերին լուսավորության մասին խոսելը պարզապես ֆանտաստիկայի ժանրից է: Վերջին տարիներին ճանապարհային ոստիկանությունը ջանքեր էր գործադրում, որպեսզի լուսացույցները տեղադրվեն փողոցի մեջտեղի հատվածում, որպեսզի ծառերը էտելու կարիք չլինի: Բայց քաղաքային իշխանությունը երբեմն այնքան չի էտում ծառերը, որ դրանք երկարում և անգամ լուսավորությունն են ծածկում: Երկու կողմն էլ` և՛ իշխանության լիազոր պատասխանատուները, և՛ քաղաքացիներն իրենց բաժին մեղավորությունն ունեն երթևեկության նման վիճակի համար, մի դրվագում մեկի մեղավորությունն է շատ, մյուսինը` քիչ, մյուս դրվագում` հակառակը: Հետևանքն էլ այսքան վթարները, վիրավորներն ու զոհերն են»,-եզրափակում է Սերգեյ Ղահրամանյանը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում