«Անորակ» բաճկոն, որն իրականում անորակ չէ․ «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Վերնազգեստների տարատեսակներից առանձնանում է անորակ բաճկոնն իր անսովոր տեսքով։ Ի սկզբանե նշենք, որ դա բաճկոնի անունն է (анорак) և ոչ մի կապ չունի իր որակական հատկանիշների հետ (ոչ թե ան-(վ)որակ, այլ ան(o)րակ): Նշենք, որ հագուստի այդ տեսակը հաճախ կոչվում է անջրանցիկ թիկնոց: Այնուամենայնիվ, անորակն ունի մի շարք հիմնարար տարբերություններ դասական անջրանցիկ թիկնոցից.

- անորակ բաճկոնը չունի կայծակաճարմանդներ և ամրացումներ, ուստի այն հագնում են գլխի վրայով: Այդ դիզայնը պայմանավորված է նրանով, որ ի սկզբանե այդ հագուստը նախատեսված է եղել միայն ուժեղ քամուց և անձրևից պաշտպանվելու համար:

- թևերը և գլխանոցը՝ կապյուշոնը, ապահովված են հատուկ մանժետներով, որոնք կանխում են ծակող քամու ներթափանցումը: - ստանդարտ կողային գրպանների փոխարեն այդ մոդելը բնութագրվում է մեկ գրպանով առջևում՝ կրծքավանդակի վրա: Երբեմն անորակը շփոթում են վերնազգեստի մեկ այլ տեսակի՝ պարկի հետ։

Բայց, ի տարբերություն վերջինի, դասական անորակը մորթյա չէ և ներսից լրացուցիչ թերմոուժեղացում չունի, քանի որ օգտագործվում է եղանակային այլ պայմաններում։ Ժամանակակից անորակ բաճկոնի նախատիպը էսկիմոսների ավանդական հագուստն է։ Այդտեղից էլ ծագում է հագուստի անվանումը։ Էսկիմոսները ծովային կենդանիների մաշկից պատրաստում էին գործնական այնպիսի հագուստ, որի հիմնական գործառույթը խոնավությունից պաշտպանելն էր։ Այդ անջրանցիկ հագուստը հագնում էին գլխի վրայով, ինչը մեծապես պարզեցնում էր դրա կարելը։

Հագուստի այդ տարբերակը հիանալի տեղավորվում է այդ ժողովրդի կենսակերպում՝ հաշվի առնելով նաև այն, որ մոդելի պարզությունն ամեն ինչից վեր է։ 20-րդ դարի սկզբին այդ բաճկոնի մոդելը մեծ փոփոխություններ է կրել։ Զարգացած երկրների բնակիչներն են սկսել օգտագործել նման ոճի հագուստ։ Սկզբում զինվորականներն են ծանոթացել անորակի հետ։ Այդ բաճկոնը բրիտանական բանակի համազգեստի մաս է կազմել դեռ 1924 թվականից։ Զինվորական քողարկային անջրանցիկ բաճկոնն ուներ բավականին ծավալուն գլխանոց, քանի որ այն պետք է ծածկեր նաև սաղավարտը։ Աստիճանաբար այն սկսել են լայնորեն օգտագործել ոչ միայն զինվորականները, այլ նաև որսորդները, լեռնագնացները, ակտիվ զբոսաշրջության սիրահարները։

Բարդ եղանակային պայմաններում տարողունակ «կենգուրու» գրպանը եղել է դաշտային պայմաններում անվիճելի պլ յուս: Քսաներորդ դարի երկրորդ կեսին անորակը մտել է դահուկորդների և սնոուբորդիստների զգեստապահարան, քանի որ վերնազգեստի այդ տեսակի դիզայնը թույլ է տալիս առանց շարժումները սահմանափակելու ազատ տեղաշարժվել։ Չնայած այն հանգամանքին, որ անորակը սպորտային զգեստապահարանի առարկա է, այդ տեսակի վերնահագուստը հաճախ է հայտնվում նորաձևության պոդիումներում, և նրա նկատմամբ հետաքրքրությունը զգալիորեն մեծանում է։ Բաճկոնը ենթարկվում է տարբեր փոփոխությունների, որոնք թույլ են տալիս նրան ներդաշնակորեն տեղավորվել քաղաքի բնակչի առօրյա զգեստապահարանում:

Երբեմն դիզայներները շեղվում են այդ բաճկոնի դասական ձևից, զրկում են այն գլխադրից կամ կրծքավանդակի գործնական գրպանից, փորձարկում են կտրվածքներ և այլն: Ներկայում անորակը ոչ այնքան աշխատանքային հագուստ է, որքան քաղաքի բնակչի առօրյա զգեստապահարանի մաս։ Մոդելը սիրված է ինչպես երիտասարդների, այնպես էլ մեծահասակների կողմից։ Այդ բաճկոնը հարմար է կրել և հիանալի համադրվում է ամենօրյա ամենապարզ իրերի հետ՝ ջինսեր, սպորտային կոստյումներ, սպորտային կոշիկներ, կոպիտ տակացուներով երկարաճիտ կոշիկներ։

ԿԱՄՈ ԽԱՉԻԿՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում