«Ես չեմ կարող այնքան շատ խմել». քաղաքագետը՝ Փաշինյանի գործողությունների տարօրինակությունների մասին․ «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Ukraina.ru-ն «Արմեն Գասպարյանը՝ Փաշինյանի գործողությունների տարօրինակությունների մասին» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ քաղաքագետ, հրապարակախոս, հեռուստառադիոհաղորդավար և ՌԴ Հանրային պալատի անդամ Արմեն Գասպարյանը հարցազրույց է տվել Ukraina.ru-ին:

Հարց.- Արմեն, մայիսի 25-ին Մոսկվայում Հայաստանի և Ադրբեջանի ղեկավարները պայմանավորվել են միմյանց տարածքային ամբողջականության փոխադարձ ճանաչման շուրջ, իսկ Վլադիմիր Պուտինն առաջարկել է կրկին հանդիպել բոլոր նրբությունները ճշտելու համար։ Ինչո՞ւ է Փաշինյանը գնում Ղարաբաղի բացահայտ հանձնման, և արդյո՞ք Հայաստանը այլ ելք չունի:

Արմեն Գասպարյան.-Ինձ թվում է՝ Փաշինյանին հենց դրա համար էլ այնտեղ «բրթել» են իշխանության։ Ես սա ասել եմ 2018 թվականի մայիսին, և ժամանակի ընթացքում իմ բոլոր տխուր կանխատեսումներն իրականություն դարձան, փաստորեն, բոլորի աչքի առաջ։ Ես այն ժամանակ ասել եմ, որ առաջին փուլը լինելու է Ղարաբաղի կորուստը, քանի որ պատերազմող երկրում բլոգերը չի կարող վարչապետ լինել, ուղղակի, ըստ սահմանման, չի կարող։ Ավելին, եթե բլոգերը, կներեք արտահայտությանս, Սորոսի կառույցներից է։ Կարծում եմ, որ հաջորդ փուլը լինելու է այն, որ նրանք կսկսեն ժխտել 1915 թվականի Ցեղասպանությունը, և դա ինձ նույնպես չի զարմացնում։

Դե, լսեք, նրանք բացարձակապես զարմանալի մարդիկ են, երեսուն տարի դա նրանց համար եղել է ազգային գաղափար։ Այդ տեսակետից Հայաստանը դժբախտ պետություն է, նրան միայն լիակատար փլուզում է սպասվում։ Ցեղասպանություն, պառակտված ազգ, ամենատարբեր խնդիրների մի ամբողջ փունջ, հանրապետություն թշնամիների օղակում, և միակ լուսավոր կետը Ղարաբաղյան առաջին պատերազմում հաղթանակն էր։ Հիմա դա էլ չկա: Պարզապես տեսարան է: Եվ ամենակարևորը, որ ոչ մեկին ոչինչ չի հետաքրքրում։ Այս օրերին մտածում էի, լա՛վ, գոնե միանձնյա պիկետ կլինի՞ այդ հարցով։ Ոչ, նրանց ամեն ինչ ձեռք է տալիս: Ես կասեմ ոչ սիրված խոսքեր, որոնց համար ինձ վրա, հավանաբար, ոտից գլուխ թքեն, բայց ինչ-որ մեկը պետք է դա ասի։ Հասկանո՞ւմ եք, հին հույներ են եղել, հին հռոմեացիներ են եղել, որտե՞ղ են նրանք, եղել են կելտեր, կելտական խորհրդանիշները հիմա էլ արգելված են, բայց իրենք՝ կելտերը, չկան։ Ես այնպիսի զգացողություն ունեմ, որ Հայաստանն էլ է գնում այնտեղ, այդ ուղղությամբ, այդ թվում՝ պետականության կորստի։ Որովհետև, իհարկե, այդպես վարվելու համար չգիտեմ, թե մարդ ի՞նչ պետք է ունենա հոգում, սրտում: Եվ որ ամենակարևորն է, հասկանո՞ւմ եք, անհնար է պատկերացնել, թե իրականում ի՞նչ է մտածում նա՝ Փաշինյանը։ Մեկ նա դուրս է գալիս ու հրապարակավ կոպտում Զախարովային, իբր թե իրեն պետք չէ մեկնաբանել: Հաջորդ օրը նա գոհ ու երջանիկ նստում է Մոսկվայում ու ինչ-որ բանի մասին խոսում։ Ինչպե՞ս կարող է նման բան լինել:

Հարց.-Վերջերս Փաշինյանը հայտարարեց, որ Հայաստանը կարող է դուրս գալ ՀԱՊԿ-ից, քանի որ կազմակերպությունն իբր անգործունակ է։ Ի՞նչ կկորցնի այդ դեպքում Հայաստանը եվրաինտեգրման ճանապարհին։

Արմեն Գասպարյան.- Ինձ համար շատ դժվար է մեկնաբանել Հայաստանի քաղաքական ղեկավարության մտքերն ու նպատակադրումները։ Կներեք, ես չեմ կարող այնքան շատ խմել, որպեսզի նրանց հետ հոգեֆիզիկական խանգարման նույն ալիքի վրա հայտնվեմ: Որովհետև սթափ վիճակում ես չեմ կարող նման բանը հասկանալ: Նա՝ Փաշինյանը, դուրս կգա ՀԱՊԿ-ից, հետո ի՞նչ: Բոլորն արդեն 2020 թվականի աշնանը տեսել են, թե ինչ է իրենից ներկայացնում հայկական բանակը: Երբ պատերազմ էր ընթանում, հայկական բանակը խորոված էր ուտում, կոնյակ խմում, իրեն հիանալի էր զգում։ Նա պարզապես ընդհանրապես չկար պատերազմում, չնայած Ռուսաստանից հնչող հարցերին՝ հե՜յ, այնտեղ՝ երկաթի տուփի վրա, միգուցե ինչ-որ կերպ հավաքե՞ք ձեր մտքերը այս ամենի մասին: Չեղա՛վ: Ես չեմ պատրաստվում Փաշինյանին բացատրել հետխորհրդային տարածքում ինտեգրացիոն գործընթացների տնտեսական նախապատվությունները, որովհետև նախ պետք է դեֆեկտոլոգի հրավիրել, որը կկարողանա այդ անձին հասանելի բառեր գտնել, իսկ դա շատ դժվար է։ Հետևաբար, ես չգիտեմ: Ինձ համար դա փակուղի է։ Իրականում դա միայն ինձ համար չէ փակուղի։

Եթե խոսենք խնդրով զբաղվող փորձագետների հետ, այդ թվում՝ Հայաստանի, նրանք բոլորը ձեզ նույն բանի մասին կասեն։ Կաստրյուլիզմը ինտերնացիոնալ միջազգային հասկացություն է, դա միայն ինչ-որ խուտորում (Կիևի ռեժիմ) չի լինում, ամենուր է լինում։ Պարզապես Փաշինյանի մոտ դա արդեն ինչ-որ, գիտեք, պրեմիում դասի է հասել, ես չեմ վախենում այդ բառից (խոսքը վերաբերում է ուկրաինական մայդանի ժամանակ կաթսաներին խփելուն, Հայաստանում դա «դըմփդըմփ-հուն» էր և շենքերի պատշգամբներից դար ձյալ կաթ ս ա ն ե րին հար վ ա ծ ե լ ը «Փաստ»): Բայց թող հայ ժողովուրդն ինքը որոշի։ Տեսեք, միշտ մի տարօրինակ պատմություն է ստացվում։ Օրինակ՝ հորդորում ես սթափ նայել տեղի ունեցածին, մտածել դրա մասին, իսկ նրանց դա ընդհանրապես չի հետաքրքրում։

Դե, ի սեր Աստծո, հաջորդ բոլոր «գեղեցիկ արդյունքները» պետք է իրենք լվանան, տանեն հին վատ բաները, իսկ այն, որ դա կլինի, կասկած չկա, ասում են: Չնայած արդեն ասում են, որ ինչ-որ հայտնի մեկը արդեն Կանադայում անշարժ գույք ունի, եթե ինչ-որ բան այնպես չլինի, կգնա այնտեղ... բայց մնացածները, հավանաբար, կմնան և «ինչպե՞ս այսպես եղավ» հարցը կտան։ Չգիտեմ՝ ինչ ցանկանամ նրանց։ Երջանկություն։ Ամենայն բարիք և լավ տրամադրություն։ Ահա միակ բանը, որը կարող եմ մաղթել նրանց:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում