Հայկական շոու-բիզնեսի երկակի ստանդարտները. պլաստիկ վիրահատությունների համար միայն կանայք են դատապարտվում, թեև դա անում են նաև տղամարդիկ

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Համացանցում պտտվում է «Պլաստիկ Երևան» վերնագրով մի տեսանյութ՝ հայ արտիստների մի քանի լուսանկարներ, որոնցում նրանք վիրահատված քթով են։ Կարծես թե հերթական օրը՝ հայկական համացանցում։ Մեկնաբանություններն անջատված են, բայց դա չի խանգարում նրանց, ովքեր վիրավորված են հաղորդագրությունից, արժանի պատասխան տալ հեղինակին:

Համաշխարհային հայկական կոլեկտիվ Armenian Art Community-ն շատ ավելի կարևոր բան է արել՝ հետազոտություն: Խելացի, կոկիկ, բայց ներսում հստակ ցավով։ Որովհետև, այո, դրա մեջ ցավ կա։ Եվ խոսքը ոչ թե քթի և այտոսկրերի մասին է, այլ երկակի ստանդարտների և այն մասին, թե որքան հեշտությամբ ենք մենք մեղադրանքներ հնչեցնում կանանց հասցեին՝ տղամարդկանց վրա աչք փակելով:

 

«Այս գրառումը ոգեշնչված է Plastic Yerevan անունով մի տղայի տեսանյութից, որտեղ նա ցույց է տվել հայ կին արտիստների մի քանի լուսանկարներ: Մի քանի հոգի այն ուղարկեցին մեզ, և մենք որոշեցինք այս թեմայով հետազոտություն անցկացնել՝ ապացուցելու համար, որ հայ տղամարդ արտիստները նույնպես ենթարկվում են պլաստիկ վիրահատությունների, բայց ճակատագրի հեգնանքով նրանք երբեք չեն քննադատվում իրենց արտաքին տեսքի համար, քանի որ բոլորի ուշադրությունը սեւեռված է նրանց տաղանդի, ոչ թե արտաքինի վրա։ Մյուս տեղեկությունները ներառված են մեր հետազոտության մեջ։ Հետաքրքիր է, որ տեսահոլովակի հեղինակ, ինչպես նաեւ նրա ընկերուհին եւս կատարել են քթի պլաստիկ վիրահատություն»,-NEWS.am STYLE-ի հետ զրույցում նշեց Armenian Art Community-ի ներկայացուցիչը։

Նախագիծը ոգեշնչվել է հենց այս տեսահոլովակից, բայց արագորեն ընդլայնվել է դրանից դուրս: Ուսումնասիրությունը բացահայտում է մի հին ճշմարտություն. արդյունաբերության տղամարդիկ ուշադրության են արժանանում այն ​​ամենի համար, ինչ անում են, կանայք՝ իրենց արտաքին տեսքի համար:

Երբ Շառլ Ազնավուրը փորձում էր ներխուժել կինո և բախվում էր մերժումների՝ իր «անհարմար» քթի և ցածր հասակի պատճառով, նա դիմեց վիրահատության եւ դարձավ կուռք: Ոչ ոք նրան չի հալածել, չի հալածել նրա կարիերան, ոչ ոք չի տեղադրել նրա լուսանկարը «պլաստիկ» բառով։ Որովհետև նա արտիստ է։ Որովհետև նա տղամարդ է։

Երբ հայազգի ամերիկացի երգչուհի Շերը որոշեց փոխվել ու բացահայտ խոսել այդ մասին, նրան ծաղրեցին։ Նրան ոչ թե պարզապես քննադատեցին, այլ ծաղրեցին՝ հիշելով նրա մաշկի յուրաքանչյուր միլիմետրը, յուրաքանչյուր ներարկումը, ամեն «սխալ» անկյունը։ Թեև հենց նա, ի դեպ, դարձավ խորհրդանիշ, թե ինչպես պլաստիկ վիրահատությունը կարող է ինքնարտահայտման ձեւ լինել, այլ ոչ թե դատապարտման պատճառ։

Նման պատմություն կա նաեւ Քարդաշյանների հետ կապված։ Այո, նրանք արտաքին տեսքի վրա կայսրություն կառուցեցին։ Բայց նրանք ստիպված էին վճարել դրա համար՝ քննադատությամբ, ատելությամբ, «հայկական դեմքը խեղաթյուրելու» մեղադրանքներով։ Չնայած աշխարհում նրանց դեմքը դարձել է չափանիշ։

Կամ մոդել Արմինե Հարությունյանը, ով քայլել է Gucci-ի պոդիումով ոչ թե այն պատճառով, որ փոխվել է, այլ որ մնացել է այնպիսին, ինչպիսին կա։ Եվ հենց դա էր հարձակման պատճառը. հայերն առաջինն էին, որ հայտարարեցին, որ «նա հարմար չէ», որ «դա խայտառակություն է», և որ «նման հային չես կարող ցույց տալ»։ Ինչի՞ համար։ Ստանդարտին չհամապատասխանելու համար.

Մյուս կողմից, Վաչե Թովմասյանը՝ վերջին ժամանակների ամենաճանաչված դերասաններից մեկը, է՛լ ավելի հայտնի դարձավ «Անորա» ֆիլմում նկարահանվելուց հետո, որը հինգ «Օսկար» ստացավ։ Նա, ինչպես «Վիտամին ակումբի» շատ անդամներ, ժամանակին ռինոպլաստիկա է արել: Եվ ի՞նչ։ Եվ ոչինչ։ Մենք դեռ նրան համարում ենք զվարճալի, խարիզմատիկ, տաղանդավոր: Եվ դա ճիշտ է։ Բայց ինչո՞ւ դա չի աշխատում կանանց դեպքում:

Armenian Art Community-ի հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ պլաստիկ վիրաբուժությունը միշտ էլ եղել է ոլորտում: Հին Եգիպտոսի էլիտայից մինչև 90-ականների ռոք աստղեր. սա այն ճնշման մի մասն է, որը հասարակությունը գործադրում է տեսախցիկով աշխատող մարդկանց վրա: Բայց այս ճնշումը անհավասար է։ Կանայք չեն կարող ծերանալ, չեն կարող լինել «անկատար», չեն կարող լինել «չափազանց փոփոխված», բայց նրանք նաեւ չեն կարող լինել «չափազանց բնական»: Անկախ նրանից, թե ինչպես եք նայում դրան, միշտ մեղավորներ եք գտնում:

 

Նախագիծը ցույց է տալիս ևս մեկ բան՝ հայկական արտաքինը չի համարվում «գեղեցկության համաշխարհային չափանիշ»։ Այն չափազանց սուր է, չափազանց ճանաչելի: Եվ դրանով հպարտանալու փոխարեն մենք սկսում ենք սրել ինքներս մեզ՝ կաղապարներին համապատասխանելու համար: Մեր սեփական ժողովուրդը։ Մենք ինքներս ենք սրում:

Բայց, թերեւս, ամենակարեւորն այն է, որ քննարկումը սկսվել է։ Որ դադարենք լռել։ Այն, ինչ ասում են այս մասին, ոչ թե մեկնաբանություններում է, այլ հետազոտության մեջ։ Տեքստերում. գրառումների մեջ. սա արդեն պարզապես բամբասանք չէ։ Սա արդեն վերլուծություն է։

Armenian Art Community-ն կարծում է, որ կարևորը շուրթերը կամ քիթը չեն: Կարևորը լսելի լինելն է։ Եվ ինքնարտահայտվելու իրավունք ունենալը՝ չվախենալով կեղտի մեջ ոտնահարվելուց։ Եթե ​​ուզում ես, փոխիր ինքդ քեզ։ Եթե ​​ցանկանում ես, թող ամեն ինչ այնպես, ինչպես կա: Կարեւոր է, որ ինքդ ընտրես, ոչ թե հասարակությունը՝ քո փոխարեն։ 

Այնպես որ, ոչ, սա պատմություն չէ պլաստիկի մասին: Սա պատմություն է երկակի ստանդարտների և դրանք խախտելու փորձի մասին։ Մարդկանց մասին, ովքեր չեն վախենում անհարմար հարց տալուց՝ ինչո՞ւ ենք շոու-բիզնեսում կանանց դեռ ընկալում որպես նկար, իսկ տղամարդկանց՝ որպես անհատներ։

Լիանա Աղաջանյան

 Հետևեք մեզ՝ այստեղ