Հայաստանի առեղծվածային պատմություններն ու լեգենդները

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Հելոուինի նախօրեին մենք որոշեցինք քայլել վախերի, շշուկների և հին պատմությունների արահետներով, որոնք շրջանառվում են Հայաստանում՝ եռուզեռուն Երևանից մինչև ձյան մեջ կորած գյուղեր։ Մենք լսեցինք, գրի առանք, պարզաբանեցինք, վիճեցինք և զանգահարեցինք ընկերներին ու անծանոթներին։ Իսկ տեխնոլոգիաների և տեղեկատվության համընդհանուր հասանելիության դարաշրջանում չէինք կարող առանց թվային հնագիտության. մենք խորասուզվեցինք հին ֆորումներում, թերթեցինք Reddit-ի մոռացված թեմաները, գտանք տասնամյակներ առաջվա արխիվացված հոդվածներ և բացահայտեցինք պատմությունների հետքեր։

Այսպիսով, անձամբ և առցանց հավաքված կտորներից ի հայտ եկան մեր քաղաքային լեգենդները։

Ուրվականը ռելսերի վրա

Այրացի կնոջ պատմած պատմությունը մինչ օրս նրան շփոթեցնում և թեթևակի սարսուռ է պատճառում։ Դա տեղի է ունեցել ձմռանը, երբ Թբիլիսիից Շիրակ ուղևորվող գնացքի վարորդը ձյունածածկ գծերի վրա նկատեց մի կնոջ։ Նա կանգնած էր գնացքի ուղիղ առջևում, և այն ստիպված էր կտրուկ արգելակել։ Սակայն, երբ նա դուրս եկավ խցիկից, ոչ մեկին չտեսավ։ Ռելսերի վրա մնաց միայն մի փոքրիկ կապոց, և, ըստ նրա, այնտեղ երեխա կար։ Մանուկը կենդանի էր, բայց հազիվ էր շնչում։

Կոնդուկտորն ասում է, որ այդ ժամանակ ինքը ազատ էր աշխատանքից, բայց հիշում է, թե ինչպես էին երկաթուղու վրա աշխատող բոլոր մարդիկ քննարկում միջադեպը։ Պատմությունը տարածվեց ամբողջ տարածքում։ Գյուղում երկար ժամանակ լուրեր էին պտտվում. ոմանք ասում էին, որ երեխային լքել է խորթ մայրը։ Մյուսները պնդում էին, որ նա է կանգնած գծերի վրա։ Բայց ոչ ոք երբեք չգիտեր՝ այս կինն էր, թե ուրիշ մեկը։

Ասում են, որ այդ գիշերվանից հետո մեքենավարը երկար ժամանակ չէր կարողանում ուշքի գալ։ Նա պնդում էր, որ կինը կանգնած էր ուղիղ գծերի վրա՝ նայելով լուսարձակներին, և երբ նա դուրս եկավ, կինը, կարծես, անհետացավ։

Կարաբալա՝ Երևանի «Սև տղան»

Մենք այս պատմությունը գտանք առցանց՝ հավաքելով հատվածներ բլոգներից և ֆորումներից։ Կարաբալան հայերեն նշանակում է «սև տղա»։ Դա քաղաքային թափառաշրջիկի անունն էր՝ 20-րդ դարի սկզբի Երևանի իսկական լեգենդ։

Նրա անունը Ստեփան Հարությունյան էր։ Հարուստ ընտանիքից լինելով՝ նա ամեն ինչ կորցրեց խորհրդային ժամանակաշրջանում։ Կառավարությանը հրապարակայնորեն վիրավորելու համար Ստեփանը բանտարկվեց։ Երբ նա բանտում էր, կինը ամուսնացավ մեկ այլ տղամարդու հետ և արգելեց նրան տեսնել իրենց որդուն։ Ազատ արձակվելուց հետո, անտուն և ընտանիք չունեցող Հարությունյանը սկսեց թափառել Աբովյան փողոցում՝ անցորդներին ծաղիկներ նվիրելով։

Ասում են, որ իր անփույթ տեսքի պատճառով նրան անվանեցին Կարաբալա։ Սակայն բանաստեղծ Եղիշե Չարենցը նույնպես հիշատակում էր այս անունը. նրանք նույն խուցն էին կիսում։ Լուրեր կան, որ Կարաբալան սիրահարված էր դերասանուհի Արուս Ոսկանյանին։ Նա վարդեր էր նվիրում նրան, երբ նա թատրոն էր գնում, և նրա մահից հետո տարիներ շարունակ ծաղիկներ էր բերում նրա գերեզմանին։

Նրան ձմռանը գտել են սառած-մեռած նույն Աբովյան փողոցում։ Այսօր փողոցի ստորոտում նրա հուշարձանն է կանգնած. մի տղամարդ՝ հնամաշ հագուստով, ձեռքում ծաղկի զամբյուղ։ Անցորդները երբեմն նկատում են ծաղիկների կողքին դրված թարմ վարդ՝ ոչ ոք չգիտի, թե ով է այն բերել։

Ավտոստոպով գնացողը, որը գոյություն չունի

Այս պատմությունը հայտնվում է այստեղ-այնտեղ՝ ֆորումներում, վարորդների պատմություններում, առցանց մեկնաբանություններում։ Մենք դրա սկիզբը գտանք չորս տարվա պատմություն ունեցող Reddit ֆորումում։ «Մի տղամարդ մի գիշեր ավտոստոպով տանում է մի լուռ, քաղաքավարի զբոսնողի։ Նա նրան տանում է իր տուն, իսկ առավոտյան նկատում է, որ նա մոռացել էր շարֆն ավտոմեքենայում։ Նա վերադառնում է, թակում նրանց տան դուռը, և մի տարեց կին է բացում այն։ «Դուք չէիք կարող բերել իմ որդուն», - ասում է կինը։ «Նա մահացել է վթարի հետևանքով տասը տարի առաջ...»:

Ոմանք ասում են, որ տունը Աբովյանում է, մյուսները՝ Հրազդանում։ Ոմանք երդվում են, որ տեսել են շարֆը, մյուսները պնդում են, որ դա ամբողջությամբ հորինվածք է։ Մեկնաբանները գրել են, որ այս պատմությունը 1990-ականներին տաքսու վարորդների սիրելի պատմությունն էր՝ կամ ուղևորներին վախեցնելու, կամ իրենց գործընկերներին զգուշացնելու համար։ Նմանատիպ պատմություններ կարելի է լսել բոլոր երկրներում, և, ինչպես պարզվում է, Հայաստանը բացառություն չէ։

Անցյալից մի կին

Այս լեգենդը գալիս է Երևանի մետրոպոլիտենից։ Ասում են, որ 1980-ականներին, մետրոյի բացումից կարճ ժամանակ անց, Բարեկամություն տերմինալի կայարանում հայտնվել է մեկ այլ ժամանակի «բնակիչ»։ Դեպո աշխատողները պատմել են, որ գիշերը մի կին, որը հնաոճ զգեստով և բարձր սանրվածքով էր, կարծես 19-րդ դարի վերջի լուսանկարից դուրս եկած լիներ, երբեմն իջնում ​​էր անջատված շարժասանդուղքով։ Ինչ-որ մեկը նրան տեսել էր մարմարե սալիկի մոտ, որի վրա փորագրված էր իրեն զարմանալիորեն նման մի կնոջ կերպար։

Մետրոյի աշխատողները փորձել են դա վերագրել հոգնածությանը, բայց նրանք ասում են, որ պահակները և գիշերային գնացքի մեքենավարները երկար ժամանակ պտտվում էին կայարանում՝ փորձելով ինչ-որ բան պարզել։ Եվ ուղևորները, նստելով վերջին գնացքը, հետևում էին. գուցե նրանք նկատեին նույն կնոջը՝ անցյալի սանրվածքով։

Կարմիր քարանձավի ուրվականը

Մոռացված հայկական սարսափ պատմություններ փնտրելիս մենք հանդիպեցինք 2011 թվականին ոմն Վահե Մարտիրոսյանի կողմից հրապարակված մի բլոգի։ Հոդվածը վերնագրված էր «Կարմիր քարանձավի ուրվականը»։ Հեղինակը բացատրում էր, որ վիճելի քարանձավը գտնվում է Վայոց ձորում և հայտնաբերվել է դեռևս 1990-ականներին։ Դժվար մուտքի պատճառով քչերն են համարձակվում իջնել։ Վահեն պնդում էր, որ ինքը տասներեք հոգուց բաղկացած խմբի հետ ուսումնասիրել է քարանձավը, բայց հետ է մնացել։

Սկզբում նա նկատել է բեզոարյան այծի գանգը, ապա մի քանի կերած ոսկորներ, իսկ հետո՝ իր ոտքերի տակ՝ սպիտակ օձանման արարածներ, որոնք հանկարծակի սառչել են ու վերածվել... սնկերի։ Երբ նա նայել է վերև, իր վերևում, մի ուրվական «սավառնում» էր սառած օդում՝ մարդկային ուրվագիծ, կարծես հյուսված և Քարից և լույսից։

Այնուհետև, ըստ օգտատիրոջ, ամեն ինչ վերածվել է գրեթե միստիկ-գիտական ​​​​տեսարանի. առաստաղից լյումինեսցենտային լույսի հոսք էր թափվում, և պատին սկսեց հայտնվել մարդկային դեմքի հոլոգրամ՝ «մոխրագույն մազեր, աչքեր, պարանոց», ապա՝ լիարժեք ուրվագիծ։ Հեղինակը գրել է, որ ուրվականը, կարծես, պատրաստվում էր մարմնավորվել, բայց երբ նա մեկնեց ձեռքը, այն անմիջապես հալվեց խավարի մեջ։

«Գուցե լավագույնը դա էր»,-եզրափակել է Վահեն իր գրառումը։ «Հակառակ դեպքում, ո՞վ գիտի, գուցե ուրվականը կարոտում է կենդանի մարմին և կցանկանա համտեսել ինձ»։

Հետևեք մեզ՝ այստեղ