«Գլխավոր նպատակը հույս փոխանցելն էր». «Բլոկադա» ներկայացման պրեմիերան, հույզերն ու արձագանքը

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին 

Հ. Պարոնյանի անվան թատրոնում կայացավ «Բլոկադա» ներկայացման պրեմիերան։ Ծանր ու պատասխանատու թեման բեմ բարձրացնելուց առաջ ստեղծագործական թիմը հստակ գիտակցել է իր առջև դրված խնդրի լրջությունը՝ խոսել ցավի, պարտության ընդունման և հույսի վերագտնման մասին։

«Բլոկադա» ներկայացումը նեղության ու դժվարության մեջ հայտնված մարդկանց սիրո պատմությունն է: Սեր՝ միմյամց ու հայրենիքի հանդեպ:

Գլխավոր հերոսներին մարմնավորում են Շանթ Հովհաննիսյանը, Մարջան Ավետիսյանը, Վաչե Երիցյանը, Մարիամ Ալեքսանյանը, Բորիս Մելքոնյանը և Էլեն Գևորգյանը։ Ներկայացման բեմադրող ռեժիսորը Սեդրակ Գոջամանյանն է, պրոդյուսերները՝ Արմեն Պետրոսյանը և Սոֆիա Ղուլյանը, պիեսի հեղինակ՝ Անի Մաղաքյան։ 

Tert.am Life-ը ներկա է եղել ներկայացման պրեմիերային, զրուցել դերասանների և ռեժիսորի հետ:

Բեմադրող ռեժիսոր Սեդրակ Գոջամանյանի խոսքով՝ ներկայացման գաղափարը պատկանում է Արմեն Պետրոսյանին.

«Միշտ Արմենին ասում էի՝ պետք է այնպիսի բան անենք, որ թատրոններում դեռ չեն անդրադարձել։ Ամեն ինչ շատ արագ ընթացավ։ Թեման չափազանց ծանր ու պատասխանատու է։ Իմ անձնական կարծիքն է՝ քաղցկեղով հիվանդներին բժիշկները խորհուրդ են տալիս նախ ընդունել հիվանդությունը․ եթե ընդունում ես, կարողանում ես պայքարել։ Չեմ ուզում կտրուկ զուգահեռներ անցկացնել, բայց եթե մի քիչ խորանանք, նմանություն կա․ նախ պետք է ընդունենք, որ պարտվել ենք, հետո հասկանանք՝ ինչու այդպես եղավ։ Եթե դա հասկանանք, առջևում դեռ շատ հաղթանակներ կունենանք»։

Ռեժիսորի խոսքով՝ իրենց գլխավոր նպատակը հույս փոխանցելն էր.

«Մեր նպատակը մեր ժողովրդին հույս տալն էր, և կարծում եմ՝ ինչ-որ տեղ դա ստացվեց։ Այդ զգացումը պարզ երևում էր դահլիճի արձագանքից»։

Դերասանուհի Մարջան Ավետիսյանի համար կերպարը ոչ միայն մասնագիտական, այլև անձնական պատասխանատվություն էր. «Պատասխանատվությունը մեծ էր․ արցախահայության մեծ մասն այսօր ապրում է Հայաստանում, և կերպարը պետք է համարժեք լիներ՝ լիներ այն կինը, որը հենց իրենց ներսից է դուրս եկել։ Ես մի քանի ամիս ապրել եմ Արցախում՝ ֆիլմի նկարահանումների ընթացքում։ Թեպետ հաճախ չեմ եղել այնտեղ, բայց արցախցիների հետ շփվել եմ և հատուկ սեր ունեմ նրանց հանդեպ։ Առհասարակ շատ եմ սիրում տարբեր բարբառներով խոսող մարդկանց»։

Դերասանուհին նշում է, որ արցախյան բարբառը բավական բարդ է, քանի որ ունի տարբեր խոսվածքներ։

«Ինձ հոգեհարազատ էր այդ բարբառը, և, երևի, հենց այդ սիրո շնորհիվ կարողացա ստեղծել հերոսուհուս կերպարը։ Իհարկե, լարվածություն կար։ Մեզ հետ աշխատել է նաև Տոմա Պետրոսյանը, մեր Վաչեի կինը՝ Սրբուկը, որը Հադրութից է։ Հետո հասկացանք, որ պետք է խոսենք Ստեփանակերտի բարբառով, որպեսզի տարբերությունները մեծ չլինեն։ Դժվարությունն այն էր, որ որոշ բառեր ասում էի Հադրութի խոսվածքով, բայց հուսով եմ՝ դա չի խանգարել»։

Դերասանուհին նշում է, որ էմոցիոնալ առումով փորձերի ընթացքում չէր զսպում իրեն. «Փորձում էի տեղիք տալ էմոցիաներիս։ Պետք է կարողանաս այնպես զսպել, որ կարողանաս խոսել։ Եթե չես խոսում, կարելի է նաև չզսպել։ Փորձերի ընթացքում մոտ մեկ ամիս չէի զսպում»։

Դերասան Շանթ Հովհաննիսյանի խոսքով՝ ներկայացման փորձաշրջանը չափազանց հուզիչ էր ամբողջ թիմի համար.

«Ընդհանուր փորձերը մեզ համար շատ դժվար ու հուզիչ էին։ Մենք այնպիսի ժամանակներում ենք ապրում, երբ անտարբեր դառնալը շատ հեշտ է։ Կարծում եմ՝ այս թեման մեր հիշողության մասին է՝ չմոռանալ, չցավեցնել, այլ պարզապես հասկանալ, թե ինչի միջով ենք անցել։ Այն մարդիկ, ովքեր կտրված էին աշխարհից, ինչ ապրումներ ու կամք են ունեցել իրենց հողին ամուր մնալու համար։ Սակայն ճակատագիրն այլ կերպ տնօրինվեց»։

Դերասանի համոզմամբ՝ պատմությունը դեռ ավարտված չէ.

«Կարծում եմ՝ այդ ամենը դեռ կշտկվի, և մարդիկ, ովքեր լքել են իրենց օրրանը, կվերադառնան իրենց օջախներ»,- ամփոփեց դերասանը:

Ներկայացման առաջիկա ցուցադրությունները կկայանան մարտի 18-ին և 19-ին՝ Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնում, իսկ մայիսի 3-ին այն կներկայացվի նաև Միացյալ Նահանգներում։

 

Լուսանկարները՝ Աքսաննա Ոսկանյանի

Հետևեք մեզ՝ այստեղ