Ամուսնուս հետ ծանոթացել ենք մարտի դաշտում. Նինա Հովնանյան

Wnews.am-ը գրում է.

Կին, ընտանիքի մայր, գործարար, դիզայներ, գրող… Նինա Հովնանյանն իրեն  դրսեւորում է տարբեր բնագավառներում։ Աշխատանքին վերաբերում է ամենայն պատասխանատվությամբ, իսկ ամենակարեւորը՝ սիրով է անում։

«Խելացի, խնամված, նորաձեւ, ամեն ինչից տեղյակ». այսպես է տիկին Հովնանյանը բնութագրում ժամանակակից հայ կնոջ կերպարը։

Wnews.am-ին տված հարցազրույցում Նինա Հովնանյանը պատմել է իր աշխատանքային գործունեությունից, ընտանիքից եւ ապագա ծրագրերից։

–Տիկի’ն Հովնանյան, Դուք ծնվել եւ մեծացել եք ամերիկյան միջավայրում, իսկ Հայաստան տեղափոխվեցիք մեր երկրի համար ծանր տարիներին։ Ի՞նչը Ձեզ ստիպեց հավաքել իրերն ու գալ Հայաստան։

-Ես առաջին անգամ Հայաստան եկա ծնողներիս հետ եւ սիրահարվեցի Հայաստանին, ասես՝ դրախտում լինեի։ Իր մշակութային միջավայրով այն ինձ 20-ականների Փարիզն էր հիշեցնում։ Հենց այդ պատճառով էլ որոշեցի գալ ու բնակվել այստեղ։ Ծնողներս մշակույթին մոտ մարդիկ էին եւ կապ էին պահպանում այստեղի մշակութային գործիչների՝ գրողների, նկարիչների հետ։ Չնայած ԱՄՆ-ում եմ ծնվել, այնտեղ մեծացել եմ որպես հայ. սա ամենագլխավորն է։ Մենք այցելում էինք հայկական եկեղեցի, մեր շրջապատում հայեր էին եւ միշտ էլ ցանկանում էինք Հայաստան գալ եւ կապված լինել մեր երկրին։

-Եթե համեմատելու լինեք այն ժամանակվա եւ այսօրվա Հայաստանը, ի՞նչ փոփոխություններ կնշեք։ Ի՞նչ է փոխվել այս տարիների ընթացքում։
-Այդ ժամանակ Հայաստանը նոր էր դուրս եկել Խորհրդային միությունից եւ երկրի համար շատ կարեւոր էր մշակույթը. շեշտը դրված էր մշակույթի ու գիտության վրա։ Այժմ արժեքները փոխվել են. շեշտը դրված է փողի վրա, մարդիկ ձգտում են շատ փող աշխատել, մեծ ավտոմեքենաներ վարել, հինը փոխարինել նորով։ Շատ մարդիկ թողնում ու հեռանում են երկրից եւ սերունդը փոխվել է։ Ըստ իս, երկիրն այժմ դեռ փնտրում է իր էությունը եւ կայացման փուլում է։ Չէի ասի, որ երկիրը վատ վիճակում է, բայց մեր արժեքները փոխվել են։ Պետք է շեշտը դնենք մեր արժեքների պահպանման, մշակույթի վրա, որպեսզի արագ զարգանանք։

-Ըստ Ձեզ՝ ե՞րբ կապրենք մեր երազած Հայաստանում։
-Մի քանի օր առաջ Թիֆլիսում էի. վերջին անգամ այնտեղ եղել էի 2005 թ., երբ այն Հայաստանի ներկայիս վիճակում էր. այսինքն՝ կայացման փուլում։ Ես չէի սպասում այնտեղ այդքան առաջընթաց տեսնել։ Այժմյան Թիֆլիսն ասես եվրոպական քաղաք լինի. նրանք գտել են իրենց էությունն ու ապագան։ Եթե մեր ժողովուրդը ցանկանա, մենք էլ շատ շուտով այդքան արագ կզարգանանք։

-Հայաստանում Դուք բազմաթիվ ծրագրեր եք իրականացրել եւ իրականացնում. տուրիզմի զարգացման, բարեգործական ծրագրեր, դիզայն։ Ի՞նչն է Ձեզ ոգեւորում աշխատանքում։
-Ինձ ոգեւորում է կյանքը։ Ամեն օր նոր բան ես տեսնում ու հասկանում։ Տեսնում ես, որ պետք է այսինչ կամ այնինչ բանն անել, դրանից ոգեւորվում ես, ուսումնասիրում ես՝ հասկանում, կարելի է դա անել, թե ոչ, եւ առաջ ես գնում։

-Ձեր հարցազրույցներից մեկում ցավով նշել եք, որ հայաստանցիները չեն գնահատում հայկական արտադրանքը եւ նախապատվությունը տալիս են չինականին կամ թուրքականին։ Արդյո՞ք նույն միտումն է շարունակվում, ո՞րն է, ըստ Ձեզ, դրա պատճառը եւ ինչպե՞ս եք տեսնում հարցի լուծումը։

-Ես չէի ցանկանա անուններ նշել, սակայն նախկին նախարարներից մեկն ինձ հարցրեց. ինչու՞ ես ուզում արտադրել, ներմուծիր։ Բայց չէ որ եթե մեր տնտեսությունը հիմնվում է ներմուծման վրա, երկիրը չի զարգանա։ Մեր արտադրանքը երկրի ողնաշարն է, իսկ տեղական արտադրանքով զբաղվելու համար պետք է իջեցնել հարկերը։ Չէ՞ որ տեղական արտադրանքը մարդկանց աշխատատեղերով է ապահովում։Պետք է զարգացնել մերը՝ հատկապես, երբ ունենք աշխատուժ։
Ներկայիս պայմաններում տեղական արտադրանքը գործարարների վրա թանկ է նստում, այդ պատճառով էլ թանկ է վաճառվում։ Ասես հանելուկ լինի՝ ինչպես աշխատողներին ապահովել բարձր աշխատավարձով, որակյալ արտադրանք ապահովել եւ մատչելի գնով վաճառել։

-Այժմ այլեւս չե՞ք զբաղվում հագուստի արտադրությամբ։

-Արդեն երկու տարի է՝ զբաղվում եմ «Հովնանյան Ինտերնեյշնլ» ՍՊԸ-ի աշխատանքներով։ Մենք՝ Նինա Հովնանյան Կուտյուրը, դեռ խանութ ունենք Դիլիջանում եւ շուտով Երեւանում պետք է բացենք իմ նոր հագուստի խանութը, ուստի այժմ զբաղվում եմ նաեւ դիզայնով։

-Դուք երկար տարիներ է զբաղվում եք դիզայնով։ Հագուստ ստեղծելիս, ինչի՞ վրա եք առաջին շեշտադրումն անում։ Ինչպիսի՞ն է Նինա Հովնանյանի ստեղծած հագուստը։
-Մարդիկ կան, ովքեր ասում են՝ որքան պարզ, այնքան լավ։ Մինչեւ այժմ իմ զգեստները ստեղծելիս առաջնորդվում էի՝ որքան ճոխ, այնքան լավ սկզբունքով։ Ճոխությունը վերաբերում է կտորներին, նյութերին, դիզայնին։ Կարծում եմ՝ այժմ պետք է գնամ դեպի պարզության։

-Ձեր դիզայնով ստեղծած հագուստները տարածվում են աշխարհով մեկ։ Հատկապես ո՞ր երկրներում են դրանք մեծ պահանջարկ վայելում։
-Դրանք մեծ պահանջարկ են վայելում ԱՄՆ-ում, Ավստրալիայում, Ռուսաստանում, ինչպես նաեւ որոշ եվրոպական քաղաքներում։ Ամերիկյան եւ ռուսաստանյան շուկայում ներկայացնում ենք իմ ստեղծած մանկական հավաքածուն։

-Ինչպիսի՞ն եք տեսնում Հայաստանում նորաձեւության ապագան։
-Ես շատ եմ ուրախանում, երբ բուտիկների վրա տեսնում եմ հայկական անուններ։ Երբ բացեցի «Հայաստանի գանձեր»-ը, իմ նպատակն էր ստեղծել մեր դիզայներների ասոցացիան։ Եթե այժմ կարողանանք դիզայներներով միավորվել եւ ստեղծել մեր դիզայներական ինդուստրիան, ավելի հեշտ կլինի բոլորիս համար. զգեստների համար պահանջվող նյութերն ավելի մատչելի գներով կկարողանանք ձեռք բերել եւ ավելի արագ կզարգանա մեր դիզայնի ոլորտը։

-Հետեւու՞մ եք միջազգային նորաձեւության միտումներին։
-Այո, ճիշտ է՝ վերջին երեք տարիներին այդքան ակտիվ չեմ հետեւում, ինչպես նախկինում էր։ Վերջերս դիտեցի Փարիզի Նորաձեւության շաբաթվա ցուցադրությունը եւ պետք է նկատեմ, որ այն ինձ համար փոքր ինչ տարօրինակ ու խենթ է, միեւնույն ժամանակ՝ հետաքրքիր։

–Դուք կին եք, ով իրեն դրսեւորում է մի քանի բնագավառներում, դրա հետ մեկտեղ ունեք գեղեցիկ ընտանիք։ Կպատմե՞ք, թե ինչպես ծանոթացաք Ձեր ամուսնու հետ։ Ինչպե՞ս ամուսնության առաջարկ ստացաք։
-Ամուսնուս հետ առաջին անգամ ծանոթացա մարտի դաշտում։ Սկզբում նրան չսիրեցի։ Ինը տարվա ընթացքում մենք պարբերաբար հանդիպում էինք տարբեր վայրերում, բարեւում իրար։ Երբ նրա հետ առաջին անգամ ծանոթացա, Վան գյուղում էի մի քանի օր մնում։ Այնտեղի վանական կանանցից մեկը՝ տիկին Մանյան, ինձ ասում էր. «Նինա ջան, քեզ շատ սիրեցինք, դու պիտի ամուսնանաս Արցախի հերոսներից մեկի հետ»։ Այդ ժամանակ նրան պատասխանեցի՝ շատ շնորհակալություն, բայց ինձ լավ չգիտեք։ Ինը տարի անց գնացի Գանձասար ու տիկին Մանյան հիշեցրեց, որ ճիշտ էր։

Ինը տարի անց մենք հանդիպեցինք «Մարիոթ» հյուրանոցի առջեւ. ընկերներն ուզում էին իր համար Վահագնի թաղամասում տուն գնել, ուստի ես պետք է նրան ցույց տայի տունը։ Ստացվեց այնպես, որ ես եւ նա այս թաղամասի առաջին բնակիչները դարձանք։
Որպես այդպիսին ամուսնության առաջարկ նա ինձ չի արել, այլ պարզապես որպես Արցախի հերոս ինձ գրավեց։

-Ինչպե՞ս եք Ձեր ընտանիքում անցկացնում ազատ ժամանակը։ Ի՞նչ նախասիրություններ ունեք։
-Մենք սիրում ենք տարբեր խաղեր խաղալ՝ լինի դա նարդի, քարտ եւ այլն։ Սիրում ենք զբոսնել. այսինքն՝ այն, ինչ սովորական մարդիկ։

-Ի՞նչ կարեւոր խորհուրդ եք ստացել Ձեր հորից՝ երջանկահիշատակ Վահագն Հովնանյանից, որը փոխանցում եք Ձեր երեխաներին։
-Ընտանիքը եւ հայրենիքը սրբություն են։ Աշխատանքը պետք է կատարյալ եւ արդար ձեւով անել։

-Բնավորության առաջին գիծը, որով Ձեզ ծանոթ մարդիկ բնութագրում են բարությունն է։ Պատահու՞մ է, երբ այդ գիծը Ձեզ խանգարում է։ Ինքներդ Ձեզ ինչպե՞ս կբնութագրեք։
-Խանգարում է, երբ մարդիկ իմ բարությունը փորձում են օգտագործել իրենց շահի համար, բայց ես միեւնույն ժամանակ խիստ եմ եւ բարի, հեշտությամբ չեմ խաբվում։ Վայ նրան, ով կփորձի ինձ խաբել։

-Բնավորության ո՞ր գծերն են Ձեզ խանգարում։
-Ես միշտ ժամանակի խնդիր ունեմ, այն ինձ չի բավականացնում։ Հորս մահից հետո հասկացա, որ ժամանակը հիմա է. պետք չէ մտածել անցյալի կամ ապագայի մասին, կարեւորը հենց այս պահն է։

-Ինչպե՞ս եք սկսում Ձեր օրը։
-Արթնանալուն պես Աստծուն շնորհակալություն եմ հայտնում, որ ընտանիքիս հետ ամեն ինչ լավ է, երկիրը խաղաղ է։ Առավոտյան քայլում եմ, երեխաներիս դպրոց ճանապարհում ու անցնում աշխատանքիս։

–Հասցնու՞մ եք լինել խոհանոցում։
-Այո, խոհանոցն ինձ համար ասես լաբորատորիա լինի։ Շատ եմ սիրում փորձարկումներ անել։ Սիրում եմ ճաշատեսակներ եփել, իհարկե՝ ամեն օր չի ստացվում։ Ամուսինս շատ է սիրում իմ կողմից պատրաստված մեքսիկական ճաշատեսակը, պաստաները, դեսերտը։

– Ըստ Ձեզ, ինչպիսի՞ն է ժամանակակից հայ կնոջ կերպարը։
-Հայ կնոջ կերպարը շատ հետաքրքրական է։ Նախկինում հայ կինը պետք է մնար տանը, ճաշ եփեր, զբաղվեր երեխաների դաստիարակությամբ։ Վերջին 20-25 տարիներին Հայաստանի աշխատուժի շարժիչ ուժը հայ կանայք են։ Նրանք խելացի են, գեղեցիկ, խնամված, նորաձեւ եւ ժամանակակից, ինչն ինձ ուրախացնում է։ Նրանք տեղյակ են, թե ինչ է կատարվում դրսում, ցանկանում են զարգացնել ներսի ոլորտը։ Նախկինում, երբ ռեստորաններ էի հաճախում, միայն տղամարդկանց էի տեսնում, այժմ նաեւ կանայք են, ամուսինները ամեն տեղ միասին են հաճախում եւ մեր սոցիալական շփումները զարգացել ու առողջացել են։

-Ինչի՞ մասին եք երազում։
-Ես երազում եմ զարգացած Հայաստանի մասին։ Սպասում եմ այն օրվան, որ պահանջ չունենամ երկրից դուրս գալով կյանքը վայելել, ամենը գտնեմ մեր երկրում։