«Անկախ իմ լավ կամ վատ տրամադրությունից՝ իմ եթերում միշտ Արև է». Կարինե Վանեսյան

Լոռու մարզի առաջին ռադիոկայանը «Միգ»-ն է, (ներկայիս՝ «Վանաձորի ՄԻԳ»-ը), որը բացվել է համանուն հեռուստաընկերությանը կից: Ռադիոյով առաջին հաղորդումը եթեր է հեռարձակվել 1998թ.: Փորձնական եթերաշրջանում վանաձորցիները 103.8 հաճախականությամբ հիմնականում լսում էին ռուսաստանյան «Նոստալջի» ռադիոկայանի հաղորդումները, որոնք ընդմիջվում էին տեղական լուրերով ու գովազդներով: Իսկ մեկ տարի անց ամերիկացի լրագրող Ջորջ Պապագանիսի անցկացրած դասընթացներից հետո «ՄԻԳ»-ը նախընտրեց ողջ օրվա եթերացանկում ընդգրկել սեփական արտադրության հաղորդումներ:

Նյութական սուղ հնարավորություններով փոքր քաղաքում ինքնաֆինանսավորվող ռադիոյի համար շատ դժվար էր հովանավորներ գտնել՝ շարունակական եթեր ապահովելու համար, սակայն շնորհիվ ունկնդիրների, հասարակության շրջանում ունեցած վստահության՝ «ՄԻԳ»-ի աշխատակիցներին հաջողվել է ռադիոնախագծերի շրջանակում համագործակցել քաղաքի գովազդաշուկայում վարկանիշ ունեցող խանութ-սրահների, անհատ ձեռնարկատերերի, գործարարների հետ: Այսկերպ դժվարությամբ հայթայթելով որոշ ֆինանսական միջոցներ՝ ռադիոյի նվիրյալներ Տարոն Դանիելյանը, Լիլիթ Նալբանդյանը, Վոլոդյա Զաքարյանը, Գրիշա Հարությունյանը, Կարինե Վանեսյանը և մյուսներն արդեն 18 տարի անմնացորդ նվիրումով անխափան են պահում «ՄԻԳ»-ի ռադիոեթերը:

Ռադիոլրագրողի կոչման և «ՄԻԳ»-ում ռադիոհաղորդավարի իր երկարամյա աշխատանքի մասին է պատմում վանաձորցիների կողմից սիրված Կարինե Վանեսյանը:

«Դեռ 7-8 տարեկանից «Ստերեո Ստուդիայի» հաղորդումներից հնչող Կարեն Վարդանյանի քաղցր ու հարազատ ձայնն ուղեկցում էր ինձ: Ռադիոեթերի իմ առաջին ուսուցիչը եղավ հենց նա, ում անսխալ խոսքն ու գրագետ ձևակերպված մտքերը ներշնչանքի աղբյուր դարձան ինձ համար, իմ առջև նպատակ դրեցի՝ պետք է անպայման հաղորդավար դառնամ, զբաղվեմ լրագրությամբ, պետք է աշխատեմ ռադիոյում: Ահա այս երազանքն էլ դարձավ նպատակ և իրագործվեց: Երբ ինձ հարցնում էին, թե ինչու չեմ փորձում այլ տեղ աշխատել, ֆինանսապես ավելի կայուն ու հարմարավետ պայմաններում, ինձ թվում էր՝ այդ մարդիկ իմ վատն են ուզում, ուզում են կտրել այն աշխարհից, որտեղ ես իմ հարազատ, մշտական անկյունն եմ գտել, որտեղ ինձ միշտ ապահով եմ զգում:

Գրագետ, տրամաբանված խոսքը, հաճելի ձայնը, ունկնդիրներին կտրելով առօրյա հոգսերից, նրանց համար պետք է նորություն լինեն, ուսուցանող: Եթերում մարդիկ պետք է զգան հոգուդ ժպիտը, դրական ու լավատեսական տրամադրությունդ: Ամեն օր հյուրընկալվելով ընտանիքներում՝ պետք է կարողանաս մարդկանց թեթևություն պարգևել: Միայն այս դեպքում է դրսևորվում ռադիոհաղորդավարի մասնագիտական վարպետությունը: Անկախ իմ լավ կամ վատ տրամադրությունից՝ իմ եթերում միշտ Արև է»,- ասում է Կարինեն:

Հաղորդավարի՝ բնավորությամբ աշխույժ լինելն էլ է անշուշտ նպաստում դրական, կենդանի եթերի կազմակերպմանը: Դա կախված է նաև ռադիոլսողների արձագանքից, բարձրացված հարցերի կամ առաջ քաշված թեմաների շուրջ նրանց տեսակետներից և ունկնդիրների ցուցաբերած հետաքրքրությունից:

«Շատերը կարծում են, որ ռադիոյում աշխատելը հեշտ է, որ մատչելի է բոլորին: Թյուր կարծիք է հատկապես սկսնակների մոտ: Ես չեմ ընդունում, որ ոմանք, պատահաբար հայտնվելով բարձրախոսի դիմաց, սեթևեթելով մարդկանց ականջներն են սղոցում իրենց ծվծվան ձայնով և չփայլատակող ուղեղով: Պարզապես չզլանանք հիշեցնել, որ ռադիոյում կարևորվում է և ձայնը և սրընթաց միտքը և ամենակարևորը՝ աշխատանքում ներդրած հոգին: Խելացի ունկնդիրը միանգամից տարբերում է հոգով կատարված աշխատանքն արհեստականից: Ես մինչ օրս էլ հուզվում ու լարվում եմ եթերում, ինչը շատ բնական է»,- ասում է նա:

Կարինեն սիրում է իր լսարանը, նրա համար է եռանդով ու մեծ սիրով աշխատել երկար տարիներ՝ առանց հանգստյան օրերի, վաղ առավոտից մինչ ուշ երեկո, ոչ բավարար նյութական, տեխնիկական և աշխատանքային այլ պայմաններում՝ առողջությունը վնասելով:

«Ռադիոն իր կանոններով և պայմաններով նույնիսկ դաժան է, հատկապես, երբ աշխատում ես ոչ հարմարավետ պայմաններում՝ զրկվելով անգամ առողջությունից: Երբեմն այնքան գերծանրաբեռնված էի աշխատում, որ անգամ չէի հասցնում ծանոթանալ նյութերիս, քանի որ, բացի լուրերից, բազմաթիվ աշխատանքներով էի զբաղված ռադիոյում, տարբեր հաղորդաշարեր էի պատրաստում՝ վարելով նաև ուղիղ եթերներ: Չնայած այդ իրավիճակին էլ էի հմտացել և ուղիղ եթերից էի խմբագրում ասելիքս, որից հաղորդումս բնավ չէր տուժում:

Ես և սիրելի գործընկերուհիս՝ Լիլիթ Նալբանդյանը, «Միգ» ռադիոյի ամենաերկարակյացներս, արել ենք անգամ անհնարինը, որ ռադիոն ներկայանալի լինի իր լսարանին: Այս ամենի լավագույն գնահատականը մենք ստացել ենք միմիայն մեր անդավաճան ունկնդրից, ինչի համար անչափ շնորհակալ ենք և մեզ իրապես գնահատված ենք զգում»,- ասում է ռադիոհաղորդավարը՝ այս առումով ռադիոյում կարևորելով ընտրյալների մուտքն ու հաստատումը և շեշտում, որ նրանց հանդեպ տնօրինության վերաբերմունքն ու գնահատանքն էլ պետք է փոխվի դեպի ավելի դրականը:

Ադրինե Թորոսյան