«Հոսանքահարված» կառավարության տեսլականը

Էլեկտրաէներգիայի առաջիկա թանկացումը, Բիբինի հետ Հանրապետականների փակ հանդիպումն ու այսպես ասած՝ զայրույթը, «մի կերպ վճարելու» և «խաչը տանելու» մասին զախարյանա-նազարյանական տարատեսակ հայտարարությունները, ըստ էության, պատրանք են ստեղծում, թե հայաստանյան «իշխող վերնախավը» լրջորեն անհանգստացած է այդ թանկացմամբ: Ընդ որում՝ այդ «անհանգստությունն» ուղղված է դեպի ՀԵՑ-ը և վերջինիս, մեղմ ասած, չարաշահումները:

Սակայն փորձենք այս ամբողջ թնջուկին նայել մեկ այլ տեսանկյունից: Գաղտնիք չէ, որ էլեկտրաէներգիայի և սրան զուգահեռ մնացած բոլոր այլ թանկացումների մեղքը ի վերջո հանգելու է ՀՀ կառավարությանն ու վարչապետին, անկախ նրանից, թե ինչքան կշրջանառվեն Ռոբերտ Նազարյանի կամ Երվանդ Զախարյանի, կամ Բիբինի անունները: Այս տեսանկյունից ամբողջ գործընթացում ակնհայտորեն գծագրվում է ՀՀ գործադիր մարմնի անհույս իմպոտենտությունը:

Մեծ հաշվով, այս ընթացքում այդպես էլ մենք ականատես չեղանք ծանրակշիռ մասնագիտական եզրակացությունների՝ ոչ ՀԵՑ-ի ներկայացրած թանկացման պահանջի և ոչ էլ այդ թանկացման բացառման վերաբերյալ: Այսինքն,մի կողմը ուղղակիորեն ներկայացնում է հոսանքը թանկացնելու պահանջ՝ սեփական վատնումները «փակելու համար», իսկ մյուս կողմը պարզապես չի համաձայնվում թանկացնել, ընդ որում, չի համաձայնվում զուտ արտաքնապես, քանի որ, եթե մենք ունենայինք գործող և վերահսկող կառավարություն, ապա մինչ որևէ կամայական պահանջ ներկայացնելը, գոնե ձևական առումով, ՀԵՑ-ը կամ Բիբինը պետք է ներկայացնեին շատ թե քիչ մասնագիտական հիմնավորումներ: Արդյունքում՝ Զախարյանի նախարարարկան կարծիքը ամփոփվում է «մի կերպ պետք է վճարենք» ձևակերպման մեջ, իսկ Նազարյանը զոհի կերպարանքով բողոքվում է իրեն բաժին ընկած «խաչից»: Նման իրադրության մեջ տպավորություն է ստեղծվում, որ հոսանքի թանկացման հարցը որոշվում է վերոհիշյալ երեք անձերի շրջանակում և բացարձակ գաղտնիք է մնում, թե որն է ՀՀ կառավարության «խաչը» այս իրավիճակում:

Առավել հստակ պետք է ասել, որ կառավարությունը պարզապես ուսերից գցել է իր «խաչը» , քանի որ հոսանքի թանկացումը, ամենայն հավանականությամբ, քաղաքական որոշում է, որը կայացվել է բոլորովին այլ օղակում: Սա միաժամանակ նշանակում է նաև, որ ՀՀ կառավարությունն ընդամենը բուտաֆորային մարմին է, որը զբաղված է միայն տարեկան 4 կամ 14 տոկոս տնտեսական աճ ապահովելու մասին անհիմն և սիրողական հայտարարություններով: Նման պայմաններում չի բացառվում, որ ամենամոտ ապագայում մենք կունենանք նոր վարչապետ՝ նոր կառավարությունով:

Ընդ որում հարկ է շեշտել, որ կառավարության փոփոխությունը չի լինելու վերջինիս ձախողման արդյունքը, այլ պարզապես արտացոլելու է վարչակարգի ներսում ազդեցության գոտիների վերաբաշխման գործընթացը: Չմոռանանք, որ Հովիկ Աբրահամյանի կառավարությունը նախկին վարչապետից ստացավ աննախանձելի ժառանգություն և օբյեկտիվորեն ի վիճակի էլ չէր շտկել իրավիճակը կարճ ժամանակահատվածում, անգամ մեծ ցանկության դեպքում: Այս տեսանկյունից Հովիկ Աբրահամյանն ընկավ յուրօրինակ ծուղակի մեջ, որի «սեղմօղակները» շարունակաբար ձգվում են: Ամենայն հավանականությամբ էլեկտրաէներգիայի թանկացումն իր հերթին կդառնա մի նոր սեղմօղակ: Գումարած սրան, փետրվարյան հայտնի իրադարձությունների ժամանակ, թերևս Սերժ Սարգսյանի անհատական պնդմամբ, Հովիկ Աբրահամյանը հայտարարելով իր վաղեմի գործընկերոջն ու խնամուն «բամփելու» մասին, զուտ մարդկայնորեն «կոտրվեց» և հայտնվեց վարչախմբի ներսում՝ սեփական թիմի վստահությունը կորցնելու վտանգի տակ: Ի դեպ, հարկ է նշել, որ նման զարգացումները լիովին տեղավորվում են Սերժ Սարգսյանի զսպման ու հավասարակշռման ինտրիգային գործելաոճի մեջ, որի արդյունքում վարչակարգի ներսում առկա խմբավորումներից ոչ մեկը բացահայտ առավելության չի հասնում մյուսի նկատմամբ, իսկ Սերժ Սարգսյանը հաստատուն է պահում արբիտրի իր դիրքերը:

Հ.Գ. Չբացառելով հայաստանյան քաղաքական դաշտում ցանկացած վայրիվերումի հնարավորությունը, նշենք, որ իրադարձությունները հնարավոր է զարգանանան բոլորովին այլ սցենարով:

Աղասի Մարգարյան

Past.am, վերլուծաբան