ԱՄՆ հանրությունը ապառազմականացման կողմնակից է

ԱՄՆ–ում և՛ դեմոկրատները, և՛ հանրապետականներն ի վիճակի չեն ընկալել այն տրամադրություններն ու հակասությունները, որ սովորական քաղաքացիների շրջանում կորոշարկեին երկրի քաղաքական կյանքի բովանդակությունը: Հակասություններից գլխավորը խաղաղության ու պատերազմի ընկալումը, ապա նաև՝ դրանց անհրաժեշտությունն ու բացառումն է: Այս կարծիքն են հայտնել հետազոտական երկու ընկերություններ՝ Charles Koch Institute–ն ու Center fot the National Interest–ը, որոնք վերջերս, սոցիոլոգիական ընդլայնված հարցման միջոցով, պարզել էին, որ բազմահազար հարցվածների միայն 1/4–ն է կողմ ԱՄՆ ռազմական էքսպանսիային: Ընդ որում՝ Սերբիայի ռմբակոծումից մինչև իրաքյան ներխուժում, Սիրիա, Աֆղանստան և Իսրայելի նկատմամբ ստանձնած ռազմական նոր պարտավորություններ:

 

Հարցվածների 51%–ը կարծում է, որ վերջին 15 տարիներին ԱՄՆ անվտանգության մակարդակը նվազել է, և միայն 13%–ն է իրեն լիակատար անվտանգ զգում: Ավելին՝ միայն 10%–ն է կողմ եղել ԱՄՆ–ի ռազմական ներկայության աճին Սիրիայում և Եմենում, ու նույն մարդիկ են կողմ արտահայտվել Սաուդյան Արաբիայի հետ գործընկերությանը: Նույնատիպ պատասխաններ են գրանցվել Աֆղանստանի դեպքում. 42%–ը համոզված է, թե այնտեղ կատարվողի արդյունքում իրենց ավտանգությունը նվազել է, և միայն 34%–ն է պնդել, թե վարվող քաղաքականությունը որևէ ազդեցություն չի ունեցել խնդրո առարկայի վրա:

 

Ի դեպ, ապագայի տեսանկյունից, հարցվածների 75%–ն առհասարակ կողմ է ուշադրությունը ներքին, ոչ թե արտաքին խնդիրների վրա ուղղելուն, իսկ բյուջեում ռազմական ծախսերի հավելմանը կողմ է արտահայտվել միայն 37%–ը: Նշենք նաև, որ հարցումն իրականացվել է ԱՄՆ բոլոր նահանգներում և հնարավորինս փորձ է արվել ընդգրկել սոցիալական բոլոր շերտերի, ռասսաների, կրթական ու տարիքային բոլոր ցենզերի մարդկանց: Մի քանի դեպքում նույնիսկ հոմլեսներն են դիտարկվել, և ահա իսկական անակնկալ է դարձել փաստը, որ ի տարբերություն էլիտայի, որտեղ հիմնական վտանգը տեսնում են Ռուսաստանի և Չինաստանի աճող ազդեցության մեջ, ամերիկացիները, որպես ներքին ու արտաքին թիվ մեկ վտանգ, դիտարկել են ահաբեկչությունը՝ միայն 18%–ով հիշյալ երկրներին անվտանգության խնդիր երևակելով:

Ի դեպ, այս հարցախույզի արդյունքներին դեռ ընտրարշավի ընթացքում են ծանոթացրել Քլինթոն ամուսիններին, սակայն, զայրույթից հեռախոսը լուսամուտից շպրտելու գնով անգամ, էքս–նախագահին չի հաջողվել կնոջ ուշադրությունն այս հարցերի, ոչ թե Թրամփին սևացնելու, ֆեմինիստական խնդիրների, Ռուսաստանին դեմոնիզացնելու վրա սևեռել: Հիլարին նկատի չի առել, որ հանրության 80%–ը հավասարապես վատ է նայում և՛ հանրապետական Բուշի կողմից Իրաքի ռմբակոծմանը, ընդ որում՝ առանց ՄԱԿ–ի Անվտանգության խորհրդի հավանությանը, և՛ Օբամայի քաղաքականությանը Սիրիայում և այլուր: Դեմոկրատների ընտրարշավում, փաստորեն, չտեսնելու են տվել նաև այն հանգամանքը, որ հարցվածների 80%–ն այսուհետ կամենում է, որ կառավարությունը որևէ ռազմական ձեռնարկից առաջ ունենա Սենատի հավանությունը: Մոտ 30%–ն էլ ընդհուպ հանրաքվե է պահանջել:

 

Ստացվում է, որ ԱՄՆ–ում մարդիկ հիասթափված են միաժամանակ և՛ դեմոկրատներից, և՛ հանրապետականներից՝ նշում են սոցիոլոգները: Ավելին՝ հանրության շրջանում կասկած կա, որ երկու էլիտաներն էլ փակելով ապամիլիտարիստական երրորդ ուժերի ճանապարհը՝ ընտրությունները դարձնում են ոչ լեգիտիմ, սոցիումին ստիպելով ընտրել ոչ թե թեկնածուների, այլ վատի ու վատթարի միջև...