Հանճարեղ ստրատեգի խորհրդավոր պատմությունը կամ` Մենք ենք, մեր ընտրությունները

Որևէ համապետական ընտրության նախաշեմին քաղաքական դաշտն այսքան ամայացված չի եղել: Ընդհանուր հայացք գցելով անգամ, նկատելի է` ոչ ոք չկա. հներն այլևս նոր չեն, և մարդիկ նրանց հետ չեն կապում էական հույսեր: Ի վերջո, ամեն ժամանակ իր պահանջն է դնում դերակատարների առջև: Այդ թվում նաև` քաղաքական դերակատարների:

Մի բան էլ կա. ամեն մարդ ունի իր աստեղային ժամը, այդ թվում նաև` քաղաքական գործիչը: Իսկ մեր քաղաքական դաշտի խարիզմատիկ լիդերներն արդեն ապրել ու անցել են իրենց աստեղային ժամը: Նրանք ընտրվել են նախագահ, բայց նախագահ չեն դարձել: Համենայն դեպս, ժողովուրդն այդպես գիտի: 

Բնականաբար, նախ և առաջ, խոսքը Լևոն Տեր–Պետրոսյանի և Րաֆֆի Հովհաննիսյանի մասին է. մեկը նախագահ ընտրվեց 2008–ին, մյուսը` 2013–ին:
Եվ կրկին, բայց արդեն` նոր դեմքով, նոր ասելիքով այս լիդերներն այլև չեն կարող մտնել քաղաքականության մեջ. նրանց պահանջարկը պարզապես չկա:

Ուրիշ ո՞վ մնաց քաղաքական դեմքերից, որոնք ասելիք ունեն ժողովրդին ու ժողովուրդը կգնա նրանց հետևից: Ես այդպիսիներին չգիտեմ:

Բնականաբար, մարդիկ կան, ովքեր իրենց ասելիքը, դեմքն ու դիմագիծն ունեն հանրային կյանքի որոշակի հատվածի համար: Խոսքը վերջիններիս մասին չէ: Որովհետև հատվածը ղեկավարել ու հատվածը առաջ տանել չի նշանակում նույնն անել ամբողջի հետ:

Մնում է հանրապետական կուսակցությունը: Ի՞նչ խոսք, այս կուսակցությունը, առանց վարչապետ Կարեն Կարապետյանի, կրկին քննություն չէր բռնի: Կմնար անհատների թիմ, որոնցից և ոչ մեկն իրենով, այսպես ասած, չէր ծածկի հանրային ամբողջական պահանջարկը:

Այս մասին, բնականաբար, հստակ իմացել է իշխող ուժն ու ժամանակին միջոցներ ձեռնարկել: Եվ այդ միջոցները հետևյալ ելակետերն են ունեցել.
Ընդդիմադիր դաշտում սերնդափոխություն տեղի չի ունեցել, նոր դեմքեր ի հայտ չեն եկել: Իսկ հներն էլ արդեն ապրել են իրենց աստեղային ժամը ու հաղթող հերոսներ մնացել պատմության համար: Արդյունքում դաշտը լիակատարորեն մնում է իրենց տիրապետության տակ:

Բայց որպեսզի ամեն ինչ ճշմարտանման լինի կամ ամեն ինչ այնքան էլ դուրս չգա օրինականության շրջանակներից, իսկ օրինական լինելն այսօր մեր երկրին շատ է հարկավոր, մնում է մի բան անել` կուսակցություն ներմուծել նոր դեմքի, որն անպայման խարիզմա ունենա, առաջնորդի տվյալների կրող լինի: 

Ու ամեն ինչ կգնա հալած յուղի նման: Առավել ևս` եթե մի քանի բարեփոխումներից էլ խոսվի ընտրություններից առաջ, մի քանի ժողովրդահաճո և ժողովրդաշահ գործեր արվեն:
Ոչ մի դժվարություն չկա այլևս. հանրապետական կուսակցությո՛ւն, մտի՛ր ընտրական պայքարի մեջ ու հաղթի՛ր: Հաղթիր վստա՛հ, արժանահավատ արդյունքով, համարյա օրինական հաղթանակ տար:

…Ո՞ր ուղեղում է հղացվել այս հանճարեղ ստրատեգիան: Ո՞վ է հեղինակը: Նա Բաղրամյան 26–ում է նստում, խորհրդարանի որևէ սենյակի աչքի չընկնող պատգամավոր է: Կամ գուցե կողքի ստրատեգ է, որին դիմել են ու որը համապատասխան ծառայություն է մատուցել դիմողին:

Գուցե` ձրի՞: Գուցե` փողո՞վ…

Գոհար Սարդարյան