Վաստակաշատ բուժքույրը գյուղի մարդկանց համար «շտապ օգնություն» է ավելի քան 60 տարի

Գեղարքունիքի մարզի բարձրլեռնային  Լճավան գյուղը 61 տարի անընդմեջ ունի իր մշտական «շտապ օգնությունը» հանձինս բուժկետի վաստակաշատ ու երկարամյա վարիչ Պայծառ Գրիգորյանի, ով, չնայած ութերորդ տասնամյակի շեմին է, շարունակում է նույն եռանդով կատարել իր մասնագիտական պարտականությունը:

 Ինչպես «Արմենպրես»-ի հետ զրույցում նշեց Ծովակի ԱԱՊԿ տնօրեն Արթուր Ղազարյանը,  Ծովակի ԱԱՊԿ կազմում գործող բուժկետերի աշխատողների մեջ Պայծառ Գրիգորյանը թեեւ ամենատարեցն է, ամենափորձառուն, բայց եւ ամենաօրինակելին, ամենաեռանդունը, ամենասիրելին, ամենապայծառը, ամենապարտաճանաչն ու ամենանվիրյալը: 

«Բարձրլեռնային Լճավան գյուղն այսօր ունի 650 բնակիչ, բնակչության հիմնական զբաղմունքը հողագործությունն ու անասնապահությունն է: Գյուղը, ի թիվս ունեցած այլ հիմնախնդիրների, հեռու է ինչպես մարզկենտրոնից, այնպես էլ նախկին շրջկենտրոնից եւ ունի միջհամայնքային ու ներհամայնքային վատ ճանապարհներ, որոնք ձմռան մի քանի ամիսներին դառնում են դժվարանցանելի, բուք օրերին՝ անանցանելի: Այստեղ կյանքն ունի իր ուրույն դժվարությունները, բայց այդ կյանքը նաեւ յուրովի գեղեցկացնում ու իր անկրկնելի կերպարով զարդարում է բոլորի կողմից ճանաչված, հարգված ու գն ահատված բուժքույր Պայծառ Գրիգորյանը, ով միաժամանակ սիրված մայր է, կին ու տատիկ, կայտառ ու բարի բնավորության տեր անձնավորություն:

Պայծառին տեսնելիս դժվար թե կարողանաս նրա տարիքը ստույգ որոշել, քանի որ նա շատ եռանդուն է իր աշխատանքում, միշտ ժպտադեմ ու ուրախ՝ մարդկանց հետ շփումներում, արտաքին տեսքով թարմ ու երիտասարդ: Այսուհանդերձ, դժվար է հավատալ, որ տիկին Պայծառը մոտենում է իր կյանքի 8-րդ տասնամյակին: Անկախ օրվա ժամից, իր օգնության կարիքն ունեցող հիվանդի տարիքից, Պայծառը անմիջապես տեղ է հասնում՝ ոտքով հաղթահարելով բոլոր անանցանելի կամ դժվար հաղթահարվող ճանապարհները»,-ներկայացրեց Արթուր Ղազարյանը: 

 Պայծառ Գրիգորյանը  ծնվել է Վարդենիսի շրջանի Կարճաղբյուր գյուղում, 1938 թվականին: Պայծառի ծնվելուց մեկ տարի անց նրանց ընտանիքը տեղափոխվել է Երեւան,  իսկ 1951 թվականին ետ վերադարձել հայրենի գյուղ: Միջնակարգ կրթությունը Պայծառն ավարտում է Կարճաղբյուրում եւ 1954  թվականին ընդունվում  Վարդենիսի նորաբաց Կարմիր Խաչի եւ Կարմիր կիսալուսնի բժշկական ուսումնարան եւ գերազանցությամբ ավարտում երկամյա դասընթացը: Ուսումն ավարտելուց հետո նա նշանակվում է Մեծ Մասրիկում աշխատանքի՝ որպես պատրոնաժ: Այստեղ աշխատել սկսելուց 6 ամիս անց աշխատանքի է նշանակվում Լճավանում՝ որպես բուժկետի վարիչ եւ 1956 թվականից մինչեւ օրս աշխատում է նույն տեղում: Պայծառն ունի երկու որդի, 6 թոռ, 4 ծոռ: 

 61 տարիներից միայն վերջին մի քանի տարիներին, երբ առողջապահության նախարարության որոշումով ծնունդների ընդունումը գյուղերում արգելվեց, տիկին Պայծառն արդեն ծնունդների լույս աշխարհ գալը սեփական ձեռքերով չի կազմակերպում, փոխարենը ծննդկաններին ուղեկցում է Վարդենիսի ծննդատուն:  

Ինչպես պատմում է  Պայծառը՝ ավելի քան 35 տարի Լճավանում ծնված բոլոր մանկիկները լույս աշխարհ են եկել իր միջամտությամբ:

«Իմ գյուղում մինչեւ այսօր ոչ մի նորածնի մահացության դեպք չի գրանցվել, ոչ էլ մանկական մահ»,- հպարտորեն փաստում է Պայծառը: 

«Երբ նորածնին դուրս են գրում հիվանդանոցից, նորածնի հարազատները շտապում են Պայծառին իրենց տուն տանել: Այստեղ փորձառու բուժքույրը զննում է երեխայի դուրսգրման փաստաթղթերը, նորածնի պորտի վիճակը, մայրիկին սովորեցնում է, թե ինչպես է պետք լողացնել նորածնին, խնամել: Պայծառի այցելությունները նորածնի տուն շարունակվում են ամեն օր, մինչեւ մոր եւ մանկիկի վիճակը կայունանում է: Ի պաշտոնե պատրոնաժի այցելությունները սահմանված են մեկ շաբաթ, բայց բուժքույր Պայծառն այցելում է ամենաքիչը մինչեւ նորածնի քսան օրական լրանալը: Բուժքույրը պայքարում է, ո ր իր գյուղում բոլոր նորածինները սնվեն բացառապես կրծքի կաթով: Անհրաժեշտ գիտելիքներով ու խորհուրդներով օժանդակում է երիտասարդ մայրերին, ինչպես նաեւ ընտանիքի մյուս անդամներին, ովքեր փորձում են հնացած եւ սխալ մեթոդներով խնամել նորածնին: 

 Իր բժշական գրանցամատյաններում անհրաժեշտ գրանցումներն է անում ու հետեւում, որ ճիշտ ժամանակին բոլոր փոքրիկները ստանան իրենց տարիքային եւ ազգային օրացույցով նախատեսված պատվաստումները: Նաեւ տալիս է հետագա բոլոր խորհուրդները, որ ծնողները պետք է անեն մանկական պատվաստման հետեւանքները հեշտությամբ հաղթահարելու համար: Ինքն էլ իր հերթին երեք օր շարունակում է այցելել պատվաստումներ ստացած երեխայի տուն՝ առողջական նրա վիճակը վերահսկելու նպատակով: Պայծառն իր գյուղում ոչ միայն մանկիկի«շտապ օգնությունն» է, այլեւ՝ ահելի ու ջահելի: Եթե գ յուղում կան այնպիսի հիվանդներ, ովքեր իրենց ոտքով կարող են այցելել բուժկետ, ստանալ անհրաժեշտ բուժօգնություն, գալիս են: Իսկ շարժվելու անընդունակ  հիվանդներին, վիրակապերի փոխման ու վերքերի մշակման, առաջին բուժօգնության կարիք ունեցողներին տիկին Պայծառն անձամբ է այցելում՝ տնետուն շրջելով: Այսպես կարելի է պատկերացնել. մի Լճավան, Լճավանի ձմռան անհաղթահարելի ճանապարհներ, ձյան ու բքին, անձրեւ ու քամի հաղթահարող բուժքույր Պայծառ: Իր կենսախինդ ոգով ու դրական մարդկային էներգիայով նա առույգացնում է նաեւ այն միջավայրը, ուր հայտնվում է: Նրան սիում են բոլորը, գնահատում ու հարգում նրա ջանքերն ու նվիրումը»,-հավաստեց ԱԱՊԿ տնօրենը:

 «Ես իմ տարիքը չեմ էլ զգում, ամենօրյա մասնագիտական աշխատանքը, գումարած նաեւ ֆիզիկական աշխատանքը, սերն իմ ընտանիքի ու շրջապատիս մարդկանց հանդեպ ժամանակ էլ չեն տալիս, որ տարիքիս, հանգստիս մասին մտածեմ: Կաշխատեմ, քանի դեռ Աստված ինձ ուժ ու եռանդ է պարգեւել»,-մեր զրույցն ամփոփեց վաստակաշատ բուժքույր Պայծառ Գրիգորյանը:

 

 

Խոսրով Խլղաթյան