Բոլոր զույգերի նման վիճում ենք, հաշտվում. Տիգրան Ներսիսյանն ու Նելլի Խերանյանը 30 տարի է՝ միասին են

ЛАЙФ 30 Март, 2017 17:29

Մարտի 27-ին Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում կայացած «Արտավազդ» մրցանակաբաշխութայն ժամանակ ՀՀ վաստակավոր արտիստ Տիգրան Ներսիսյանը արժանացավ «Լավագույն տղամարդ դերակատար» տիտղոսին՝ «Պեպո» ներկայացման մեջ Պեպոյին մարմնավորելու համար:

Նոր կոչման, վաղը կայանալիք իր եւ կնոջ՝ Նելլի Խերանյանի, 50-ամյակին եւ բեմական գործունեության 30-ամյակին նվիրված հոբելյանական երեկոյի, ինչպես նաեւ իր ու կնոջ երիտասարդության եւ համերաշխության գաղտնիքի մասին Տիգրան Ներսիսիյանը խոսել է Life.panorama.am-ի հետ:

«Առհասարակ, երբ արածդ աշխատանքը գնահատվում է, միշտ էլ հուզվում ես, եւ երբ որեւէ կերպ պարգեւատրվում է քո գործունեության մեջ, միշտ էլ հաճելի զգացումներ ես ունենում: «Արտավազդ» մրցանակաբաշխության ժամանակ, արժանանալով «Լավագույն տղամարդ դերակատար» տիտղոսին, ապրեցի այդ զգացումները: Ի վերջո, «Արտավազդ»-ը մեր թատերական միակ մրցանակաբաշխությունն է, որը մեր՝ թատերական գործիչների միության ստեղծածն է, եւ կրկնակի հաճելի է, որ մրցանակ ես ստանում քո ու քո կոլեգաների ստեղծած մրցանակաբաշխության ժամանակ: Այս պարագայում պարտավորությունը կրկնապատկվում է ու կրկին հուզումնալի զգացողություններ պարգեւում»,- խոսելով մրցանակաբաշխությունից՝ նշեց Տ. Ներսիսյանը:

Անդրադառնալով այն փաստին, որ մեր երկրում կոչումներն ու նման մրցանակները հաճախ «կռվախնձոր» են դառնում ու միշտ չէ, որ այս կամ այն արտիստի հաջողությունը կիսում են գործընկերները, ՀՀ վաստակավոր արտիստը նկատեց.

«Իմ խորին համոզմամբ՝ այդ երեւույթն ամբողջ աշխարհում կա՝ սկսած «Օսկարից»: Այս կամ այն մրցանակի կամ կոչման հանձնումը շատ սուբյեկտիվ որոշում է, քանի որ դրանք որոշվում են պրոֆեսիոնալների մի խմբի կողմից, եւ մյուսներն էլ կարող են չհամաձայնվել: Ընդհանրապես արվեստի գնահատականը շատ տարբեր կարող է լինել, դա ճաշակի, տեսակի, աշխարհայացքի խնդիր է նաեւ: Ինչ խոսք, մեզ մոտ մի փոքր ավելի սուր է այս երեւույթն արտահայտված, ու կարծում եմ, դա այն պատճառով է, որ մենք դեռեւս մեր ուսերից լիովին չենք թոթափել սովետական ժամանակներից եկած մտածողությունը՝ կապված մրցանակների, պարգեւների ու կոչումների հետ: Այս պատճառով լինում են նաեւ դեպքեր, երբ արդարացի որոշումներ չեն կայացվում: Ես միշտ ասել եմ, որ օրինակ կարող ենք մեր իրականությունից հանենք սովետական շրջանից եկած կոչումները, բայց չէ որ, մենք նույն կերպ ենք վերաբերվում նաեւ մեր անկախ պետականության ժամանակահատվածում ստեղծված պարգեւներին: Սակայն այս դեպքում էլ այդ քննարկումները, թե ինչու սրան տվեցին, այլ ոչ թե նրան, դարձյալ կան, հետեւաբար, սա արդեն ոչ թե կոչումների, այլ սովետական շրջանից մեզ ժառանգություն մնացած մտածողության խնդիր է: Մրցանակներն ու պարգեւները պետք է արդար տրվեն եւ որոշվեն պրոֆեսիոնալների կողմից՝ հաշվի չառնելով շահն ու համակրնաքը: Եթե այսօր շատերը խոսում են այն մասին, որ պետք է վերացվեն կոչումները, քանի որ արտերկրում նման բաներ չկան, ապա պետք է հիշել, որ արտերկրում կան այնպիսի հեղինակավոր մրցանակաբաշխություններ, որոնցում մրցանակ ստանալն արդեն մեծ կոչում է: Ուրեմն կարելի է մտածել մեզ մոտ էլ նույն «Արտավազդ»-ն ավելի հեղինակավոր դարձնելու մասին»:

Վաղը՝ մարտի 31-ին, կկայանա Տիգրան Ներսիսյանի եւ Նելլի Խերանյանի հոբելյանական երեկոն՝ նվիրված իրենց 50-ամյակին եւ բեմական գործունեության 30-ամյակին: Մեր զրուցակցի խոսքով՝ կարեւոր երեկոյից առաջ հուզմունքը մեծ է.

«Մեր 50-ամյակին եւ բեմական գործունեության 30-ամյակին նվիված այս երեկոն հաշվետվության նման մի բան է լինելու, որի ժամանակ կներկայացնենք մեր կյանքում կատարած ողջ գործունեությունը՝ ծնված օրից, մինչ օրս: Իմ եւ Նելլիի համար սա մեծ պատասխանատվություն է, որը, հուսամ, հաջող կներկայացնենք: Վաղը մեր կողքին կլինեն մեր ընկերներն ու գործընկերները, նրանք, ովքեր սիրում ու գնահատում են մեր աշխատանքը,- նշեց մեր զրուցակիցն ու շարունակեց.

«Պետք է ասեմ, որ ամբողջ աշխատանքները փորձում ենք մենք կատարել, իհարկե, մեզ հարազատ մարդկանց օգնությամբ: Շնորհակալ ենք Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի ողջ անձնակազմին՝ ի դեմս տնօրինությանը եւ գեղարվեստական ղեկավար Արմեն Էլբակյանին: Շնորհակալ ենք թատրոնի բանվորներից, լույսի եւ ձայնի մասնագետներից, մինչեւ դերասաններ, ովքեր մեզ իրենց կարեւոր աջակցությունն են ցույց տալիս: Չեմ կարող չհիշատակել նաեւ Մշակույթի նախարարությանը՝ ի դեմս Արմեն Ամիրյանի, նրանք ամեն ինչ արել են, որպեսզի այս երեկոն կայանա, ինչպես նաեւ Երեւանի Քաղաքապետարանին, որը մեծագույն օգնություն է իրականացրել բեմի ձեւավորման հետ կապված»:

Զրույցի վերջում խոսելով Տիգրան Ներսիսյանի եւ Նելլի Խերանյանի երիտասարդության գաղտնիքի եւ համերաշխության մասին, մեր զրուցակիցը շատ պարզ ու կարեւոր հատկանիշ մատնանշեց.

«Իրականում ոչ մի գաղտնիք չկա, այլ միայն կա սեր: Երբ սերը կա ստեղծածդ բույնում, ուրեմն ամեն ինչ կա այդտեղ: Մենք էլ, բոլոր զույգերի նման, վիճում ենք, հաշտվում, մենք էլ ունենում ենք ֆինանսական, կենցաղային խնդիրներ, սնվում ենք նույն սնունդով, ինչ բոլորը, նույն կերպ ենք վաստակում մեր հանապարզօրյա հացը, ոչ մեկ մեզ սկուտեղի վրա լավ կյանք չի մատուցում, բայց այդ ամենին զուգահեռ կա նաեւ սեր: Ի դեպ՝ հոբելյանական երեկոյի պաստառին չի նշվում, բայց իրականում վաղը մենք եռատոն ենք նշելու, քանի որ լրանում է նաեւ մեր համատեղ կյանքի 30-ամյակը»: