Հռետորաբանություն, որ տանում է ոչ մի տեղ

Նախընտրական քարոզարշավների մշտական ուղեկիցները տարատեսակ սոցիալական հարցումներն են: Այս առումով բացառություն չեն նաև Երևանի ավագանու ընտրությունները: Սակայն տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացման ներկայիս պայմաններում նմանօրինակ հարցումները բազմազան միջոցներով են իրականցվում: Ըստ էության ներկայումս ցանկացած լրատվական կայք կարող է որևէ հարցում կազմակերպել:

Սակայն որպես կանոն, այդ հարցումները չեն կարող ներկայացնել իրական պատկեր, քանի, բնականաբար, նման հարցման մասնակից դառնում է կոնկրետ լրատվամիջոցի ընթերցողը, որն էլ ունենում է իր նախնական կարծիքը: Սա թերևս նաև նորմալ է, սակայն այստեղ աննորմալ է դառնում արդեն այն, երբ նման հարցումների արդյուքները փորձ է արվում ներկայացնել որպես օբյեկտիվ իրականություն և իրավիճակ:

Հենց այս տեսանկյունից, Երևանի ավագանու ընտրություններին մասնակցող Ելք դաշինքը, ինչ-որ հարցումներ է կազմակերպում ֆեյսբուքյան և նման շրջանակներում, և արդյունքները հրապարակում որպես հասարական տրամադրությունների արտացոլանք:

Թերևս նման գործելաոճն անգամ ուշադրության արժանի չէ, քանի որ կարծես թե դաշինքի գործնական քարոզարշավն ավելի ընդունելի ու տրամաբանական է՝ բակեր այցելելով ու կտրուրներին բարձրանալով, քան այսպիսի անհեռանկար սոցհարցումները:

Վերջիններս նմանվում են մի իրավիճակի, երբ մի խումբ ընկերներ հավաքվում են, ինչ-որ բաներ զրուցում, քննարկում հետո հայտարարում են, թե հասարակությունը մտածում է այսպես կամ այնպես: Հասկանալի է նաև, որ նման «վայ հարցումները» նպատակ ունեն որոշակի տպավորություն և մթնոլորտ ստեղծել, սակայն թերևս դրանք բավական պարզունակ տեխնոլոգիաներ են, որոնք ավելի շատ փրփուրներից կախվելու տպավորություն են ստեղծում: Թերևս նման հարցումների փոխարեն ավելի ընդունելի կլիներ ծրագրային քարոզարշավը, չնայած գուցե այստեղ է հենց թաքնված գաղտնիքը, գուցե պարզապես չկա այդ համակարգված և իրատեսական ծրագիրը, ինչին փոխարինելու համար տարբեր հնարքներ են հորինվում:

Վահան Գալոյան