Հայաստանում դեղ արտադրելը ոչ թե բիզնես է, այլ՝ հայրենասիրություն. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Էսկոֆարմ» դեղարտադրող հայկական ընկերության տնօրեն Աշոտ Գասպարյանը, ով նախկինում զբաղվել է դեղերի ներկրմամբ, կարծում է, որ դեղերի շուկան բավականին մրցակցային է, իսկ գնագոյացման հարցը լուծվում է ինքնակարգավորման սկզբունքով:

Նա թեև դեմ չէ, որ ոլորտի պատասխանատուները շատ սպառում ունեցող դեղերի համար գնի վերին շեմ սահմանեն, բայց չի ուզում, որ տպավորություն ստեղծվի, թե դեղի շուկայում գործունեություն ծավալող գործարարները պետության ու ժողովրդի գլխին դարձել են պատուհաս և դրա արդյունքում մեծ շահույթներ են ստանում:

«Ես թեև դեղարտադրող ընկերություն եմ ներկայացնում, բայց շահագրգռված եմ, որ այս դաշտում ճիշտ հարաբերություններ ձևավորվեն: 1996–ից մինչև 2011 թվականները ես դեղերի ներմուծման և դեղատնային ցանցի ղեկավար եմ եղել և ծանոթ եմ ոլորտի բոլոր պրոբլեմներին: Բայց վստահեցնում եմ, որ ներկրող–արտադրող հակամարտություն այս ասպարեզում չկա: Բացի այդ, տեղական արտադրողները շահագրգռված են, որ իրենց արտադրանքի համար ամենացածր գինը սահմանեն»,– ասաց Ա. Գասպարյանը:

Կատվախոտի ոգեթուրմի օրինակով նա բացատրում է, որ այն թե՛ արտադրվում է Հայաստանում, թե՛ ներկրվում է Բելառուսից: Ու թեև որակի տարբերություն չկա ու հայկականի գինն էլ ավելի ցածր է, սակայն ներկրվածն ավելի շատ է սպառվում: Ընկերության տնօրենը դա բացատրում է նրանով, որ մարդիկ կամ չգիտեն հայկական արտադրանքի մասին, կամ էլ սովորել են բելառուսականին:

«Դեղ ներկրողներն էլ, արտադրողներն էլ, բժիշկներն էլ հայրենասեր մարդիկ են և այսօր նշանակում անելիս ավելի շատ են հայկական արտադրության դեղեր նշանակում, քան օրինակ՝ տասը տարի առաջ էր: Հայկական դեղարտադրող ընկերությունների հանդեպ այսօր մեծացել է դրական վերաբերմունքը: Իսկ հինգ տարի, տասը տարի առաջ այդպես չէր և եթե այսպես շարունակվի, դեղ արտադրող հայկական ընկերությունների վիճակն ավելի կլավանա»,– ասաց ընկերության տնօրենը:

Խոսելով խնդիրների մասին Ա. Գասպարյանը նշեց, որ դրանք ողջ շուկային են վերաբերում: Դեղ արտադրողները նույնպես շահագրգռված են, որ առանց պետության միջամտության էլ տեղական արտադրանքի գինը ներկրվողից էժան լինի: Սակայն կա մի սահման, որից այն կողմ անցնել հնարավոր չէ, քանի որ առաջնային խնդիրը դեղերի որակական հատկանիշները պահպանելն է:

«Այսօր ամենակարևոր հարցը, որը խանգարում է բոլորին, դա ներկրման ժամանակ գործող, այսպես ասած, հսկիչ գին ասվածն է, որոնք կարող են անգամ մի քանի անգամ ավելի բարձր լինել, քան ապրանքի կամ հումքի իրական գնման գինն է: Եվ եթե գնված ապրանքի հաշիվ–ապրանքանիշ չի ներկայացվում մաքսազերծման ենթակա գումարը հաշվարկում են ոչ թե տվյալ ապրանքի գնման, այլ՝ իրենց կողմից սահմանված գնից ելնելով: Դրա հետևանքով արհեստականորեն աճում է թե՛ ներկրված ապրանքների և թե՛ հումքի արժեքը»,– ասաց Ա. Գասպարյանը:

Դրսից հումք ներկրելու բարդությունները շրջանցելու համար դրանց արտադրությունը տեղում կազմակերպելն ընկերության տնօրենի կարծիքով՝ այսօրվա դրությամբ ուտոպիա է: Այն պետք է տասնյակ տոննաներով արտադրվի, որպեսզի արդյունավետ լինի արտադրությունը կազմակերպելը: Բայց հայկական շուկան այնքան փոքր է, որ այն չի կարող իրեն արդարացնել: Ա.Գասպարյանի խոսքով՝ նույնիսկ եվրոպական դեղ արտադրող շատ ընկերությունների համար այսօր հումքի աղբյուրը Չինաստանն է: Եվ երբ ասում են եվրոպական որակ, ապա պետք է հասկանալ, որ հումքը բերվում է Չինաստանից, հավելումներ ավելացնելով որակը բարձրացվում է, իսկ վերջում արտադրանքն «անվանվում» է եվրոպական արտադրության:

Ինչ վերաբերում է տեղական հումք օգտագործելուն, ապա «Էսկոֆարմ» դեղարտադրող հայկական ընկերության տնօրենը հավաստիացնում է, որ կազմակերպությունը հնարավորին չափով ձգտում է իր արտադրանքի մեջ տեղական հումք օգտագործել:

«Բայց դա վերաբերում է դեղաբուսական ծագում ունեցող դեղերին, որպեսզի նույնիսկ մեր արտահանման ցուցակներում առաջին տեղում ներկայացնենք այն արտադրանքը, որի ամբողջ շղթան Հայաստանից է: Դա և՛ ավելի հեշտ է մեզ համար, և՛ հայրենասիրական մեծ մղումի հետևանք է: Եվ բավականին վիրավորական է, երբ օր ու գիշեր աշխատող ընկերությունների հանդեպ հասարակությունը ոչ պատշաճ վերաբերմունք է դրսևորում: Եվ կոչ եմ ուզում անել, որ դրա փոխարեն ավելի լավ լինի, որ հարգեն արտադրողների աշխատանքը և զերծ մնան նրանց խարազանելուց»,– ասաց Ա. Գասպարյանը:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: