Արդյո՞ք Ռուսաստանը հենց Նավալնու կարիքն ունի

МЕЖДУНАРОДНОЕ 14 Июнь, 2017 16:05

Մինչ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը Ռուսաստանի օրվա կապակցությամբ Կրեմլում պատիվների էր արժանացնում իր իսկ ներկայացմամբ՝ հարգարժան և երկրի վաղվա օրն ապահովող հանրային, մշակութային գործիչների ու գիտնականների, հազարավոր մարդիկ Մոսկվայի, Պիտերի փողոցներում «Պուտինը գող է» կարգախոսն էին վանկարկում: Այդ իրավիճակում բնական է, որ կրեմլյան ոստիկանությունը պիտի իր սովորական մեթոդներին անցներ՝ բռնության ենթարկելով ու ձերբակալելով մարդկանց: Վերջիններիս թվում՝ նաև բողոքի ցույցերի կազմակերպիչ Ալեքսեյ Նավալնուն, որին իրավապահ մարմինները, իսկ ավելի կոնկրետ՝ իշխանությունները, որոշեցին 30 օր «ճաղերի ետևում հանգստի ուղարկել», հընթացս նաև նրա կողմնակիցների նկատմամբ քրեական գործեր թխելով:

Ուղիղն ասած՝ հարցի առնչությամբ երկար–բարակ շաղակրատելու անհրաժեշտություն չկա, որովհետև բոլորը գիտեն, թե ինչ է իրենից ներկայացնում պուտինյան Ռուսաստանը, և ինչ՝ չեկիստական ամուր պատին բախվելու տառապանքը: Մյուս կողմից էլ՝ ռուս ժողովրդի բախտը չի բերել նաև ներկայիս ընդվզումը համակարգող Նավալնու՛ առումով, և այս պնդումը բացարձակապես պայմանավորված չէ ռուսական հայտնի պրոպագանդայի ներազդման հանգամանքով: Մի քաղաքական գործիչ, որ հրաշալի կրթություն ունի, ընդգրկվել է Աշխարհում գլոբալ մտածող հարյուրյակի ցանկում և հայտ է ներկայացնում աշխարհի բնական ռեսուրսների 30%–ն ունեցող բազմազգ երկրի նախագահ դառնալ, մի՞թե պիտի ոչնչով չտարբերվի այն համակարգի դեմքերից, որոնց դեմ ինքն է պայքարում:

Չեմ թաքցնի. Ալեքսանդր Նավալնին շատերին զարմացրեց դեռ 2011–ին, երբ Պետդումայի ընտրությունների կեղծման դեմ կազմակերպված բողոքի ցույցերի ընթացքում փաստացի բախում հրահրեց ոստիկանության հետ՝ «Ինչո՞ւ եք բռնաբարված ոչխարի պես տեղներումդ կանգնել» գոռալով (ես դեռ մեղմացնում եմ նրա ուղիղ խոսքը): Ընդ որում՝ իր իսկ կողմնակիցների ուղղությամբ: Չխոսենք այլևս այն մասին, որ դրանից անմիջապես հետո հայտարարեց ընդդիմության շարքերը լքելու և երկրի համար «բազում լավ բաներ անող Մեդվեդևին սատարելու վերաբերյալ»: Այն նույն Մեդվեդևին, որին հետո, Պուտինին զուգահեռելով, կրկին գող պիտի անվաներ…

Ճիշտ է, դրանից հետո նա իր միկրոբլոգում ներողություն խնդրեց այդ միջադեպի համար, բայց պիտի նկատել, որ այս մարդու հետ այդպիսի «միջադեպեր», խոսքի, գործի, ունեցած կապերի «վերաճշտումներ» չափից ավելի հաճախ են պատահում: Վերջին թարմ միջադեպը դիտարկենք. մարդն առաջին անգամ, այն էլ՝ Ռուսաստանի օրվա առիթով կազմակերպված տոնակատարություններին զուգահեռ, օրինական հնարավորություն էր ստացել բողոքի ակցիա իրականացնել Մոսկվայի սրտում՝ Անդրեյ Սախարովի պրոսպեկտում: Բայց հանկարծ, ակցիայից ընդամենը ժամեր առաջ, որոշեց բողոքի ցույցը տեղափոխել Տվերսկայա փողոց՝ խոսելով քաղաքապետարանի հետ նախապես հաստատված վայրում, իբր, բեմ ու անհրաժեշտ պարագաներ չտրամադրելու մասին՝ հրաշալի իմանալով, որ ոստիկանության հետ բախումը չհաստատված վայրում անխուսափելի է լինելու:

Անշուշտ, Ռուսաստանը փոխելու կամ չփոխելու գործը ռուսների գործն է (մի բան, որ օրերից մի օր իրականություն կդառնա վերջապես, որովհետև փտած համակարգը չի կարող հարատևել), բայց, ուղիղն ասած, կոնկրետ Նավալնու միջոցով Ռուսաստանում համակարգային փոփոխություններ բերելու փորձը դեռ չձեռնարկված է խիստ կասկածելի և նույնիսկ վտանգավոր թվում: