Մարտակերտում զորակոչային խնդիրներ չունենք. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Հարցազրույց Մարտակերտի շրջանի զինվորական կոմիսար, մայոր Արմեն Շիրինյանի հետ

Արմեն Մադաթի Շիրինյանը ծնվել է 1976 թվականին: Սովորել է Ստեփանակերտի թիվ 3 դպրոցում (ռուսական):

1993թ . ընդունվել է ԱրՊՀ նախնական զինվորական պատրաստվածության և ֆիզկուլտուրայի բաժինը, միաժամանակ՝ 1992–ից ծառայության է անցել ՊԲ–ի շարքերում և մասնակցել մի շարք մարտագործողությունների:

1999–ին աշխատանքի է անցել ԼՂՀ զինկոմիսարիատում՝ որպես սպա:

2014թ. ապրիլին նշանակվել է ԼՂՀ Մարտակերտի տարածքային զինվորական կոմիսար:

Ունի մայորի կոչում:

Ամուսնացած է, ունի երկու երեխա:

Ապրիլյան ռազմագործողությունների ժամանակ շրջանի զինկոմիսարիատը՝ զինվորական կոմիսար մայոր Արմեն Շիրինյանի գլխավորությամբ, անմնացորդ նվիրումով, պատվով ու փառքով կատարեց իր առջև դրվածը:

Օրերս հանդիպեցինք նրան և զրույց ունեցանք:

– Պարոն մայոր, գիտենք, որ 2016–ին ծանր տարի էր և՛ բանակի,և՛ ժողովրդի համար, քանի որ հակառակորդը լայնամասշտաբ հարձակում ծավալեց: Ցավոք, մենք ունեցանք անդառնալի կորուստներ: Սակայն հայտնի է՝ շրջանի զինկոմիսարիատը՝ Ձեր գլխավորությամբ պատվով կատարեց իր աշխատանքը: Խնդրեմ, մի քանի խոսք այդ օրերին զինակոչիկների և նրանց մարտական պատրաստվածության մասին:

– Ապրիլյան ռազմագործողությունների ժամանակ, իրոք, ծանր օրեր էին, բայց մեզ չխանգարեց արագ կատարել զորահավաքը: Դեռ ավելին, շրջանի բոլոր գյուղերից զորահավաքային ռեսուրսն արդեն հավաքվել էր սահմանված ժամկետում: Ասեմ, որ, երբ սահմաններին վտանգ կա, երբ թշնամին ոտնձգություններ է անում մեր հայրենիքի հանդեպ, մենք ավելի ենք համախմբվում և մեկ մարդու նման կանգնում զինվորի թիկունքին: Իհարկե, նրանց մեջ իշխում էր մարտական ոգին, շատերը կամավոր էին գալիս և զենք պահանջում: Ինձ համար այդ ամենն ուրախալի էր, քանի որ նրանց մոտ, առհասարակ, շատ նկատելի էր մեծ պատրաստակամությունն ու լրջությունը:

– Ելնելով նաև մեր բնակավայրի տեղանքից և իրադրությունից, շատ կարևոր է, որ այսօր դպրոցներում բարձր լինի ռազմահայրենասիրական դաստիարակությունը:

– Շատ կարևոր է այս հարցադրումը, քանի որ դպրոցներում է աճում հայրենիքի ապագա պաշտպանը, և ուսուցչից ևս շատ բան է կախված: Մի բան ակնհայտ է, որ հենց Մարտակերտի շրջանում, տեղանքից ելնելով, դպրոցներում ամուր հիմքերի վրա է բանակ–հասարակություն կապը:

Գիտենք, որ Մարտակերտ քաղաքը հենց գտնվում է շփման գծում, իսկ երբ վտանգվում են հայրենիքի սահմանները, մենք մոռանում ենք ամեն ինչ, դառնում ենք ամենաուժեղ, ամենախիզախ ժողովուրդը, որից, համոզված եմ, դասեր է քաղում նաև այսօրվա աշակերտը, վաղվա՝ հայրենիքի պաշտպանը:

– Ամառային զորակոչն է առաջիկայում. մեկ տարի առաջ եղավ ապրիլյան պատերազմը: Կա՞ արդյոք ժամկետային զինծառայողների այն քանակը, որը կդիմակայի հակառակորդին:

– Այո: Պետք է հստակ ասեմ, որ ապրիլյան պատերազմը չխանգարեց այս տարվա զորակոչին: Մենք ունենք զորակոչային այնքան ռեսուրս, որքան անհրաժեշտ է բանակը պարտադիր ժամկետային զինծառայողներով համալրելու համար: Ուզում եմ առանձնապես նշել, որ լինում են դեպքեր, երբ առողջական խնդիրներ են լինում զորակոչիկի մոտ, սակայն նրանք խնդրում են, որ իրենց բանակ զորակոչեն:

– Պետք է նաև խոսենք պայմանագրային զինծառայողների մասին, դրա աճման կամ նվազման միտումի մասին. ռազմական իրադարձություններն ազդե՞լ են զինծառայող դառնալու ցանկության վրա:

– Պայմանագրային զինծառայող դառնալ ցանկացողների թիվը շատացել է, և գնալով ավելի ու ավելի է աճում այն: Այս երևույթը երևի թե խոսում է մեր ազգի հայրենասիրության և տոկունության մասին:

– Գիտենք, որ երբեմն լինում են առողջական խնդիրներ ունեցողներ, ինչպես է դա կատարվում, արդյոք հստակեցվա՞ծ են սահմանափակումներով ծառայության հիմքերն ու կարգը:

–Զորակոչիկների թիվը մնում է նույնը: Իսկ առողջական խնդիրներ ունեցող զորակոչիկներին տարածքային բժշկական հանձնաժողովի կողմից յուրաքանչյուրի հետ տարվում է անհատական աշխատանք: Պետք է միանշանակ ասեմ, որ զորակոչիկների առողջության հետ կապված խնդիրները հստակեցված են, ընդհանրապես չկան սողանցքներ:

– Կրկին պետք է նշենք, որ Ձեր ղեկավարած կառույցն իրոք ապրիլյան պատերազմի ժամանակ ապացուցեց իր նվիրված և որակյալ աշխատանքը: Որպես ղեկավարի, խնդրեմ, Ձեր խոսքը:

– Իմ ղեկավարած կառույցի մասին միշտ հպարտությամբ եմ խոսում: Նրանց աշխատանքը պայմանավորված է ծառայության որակով և բարոյակամային հատկանիշներով: Աշխատողներից որոշներն անցել են վաստակած հանգստի, իսկ նորերին էլ աշխատանքի ընդունելիս, ձգտում ենք գործունյա և նվիրված անհատականությունների ընդունել: Սահմանամերձ է Մարտակերտը: Այսօրվա ծառայողները հենց տեղացիներ են, ովքեր ապրել են սահմանում, շնչել սահմանի օդը, իսկ դա շատ բան է ասում:

– Պարոն մայոր, Դուք մասնակցել եք նաև Արցախյան պատերազմին, այսինքն՝ պատերազմի բովով անցած անհատականություն եք: Ի՞նչ հրահանգներ եք տալիս զորակոչիկներին: Եվ ի՞նչ կցանկանայիք ասել նրանց, ովքեր շուտով համալրելու են Հայոց բանակի շարքերը:

– Այո իհարկե, դա շատ կարևոր է. ցանկացած զորակոչիկի հետ մենք տանում ենք անհատական աշխատանք: Զրուցում ենք նրա հետ, ծանոթանում նրա հոգեկան վիճակին, հետաքրքրվում նրանով: Մենք նրան տալիս ենք նաև հրահանգ–խորհուրդներ: Այսինքն, նաև հոգեպես ենք նրանց զինում և ուղեկցում բանակ: Ուզում եմ նաև նշել, որ միշտ չէ, որ մենք ենք նրանց զինում և պատրաստում, լինում են, որ իրենք են մեզ ոգևորում: Ասենք, լինում են զորակոչիկներ, որոնք՝ կանոնակարգի համաձայն, ազատվում են ծառայությունից, բայց նրանք ինքնակամ ներկայանում են զինկոմիսարիատ և նույնիսկ խնդրանքով դիմում մեզ և իրենց ցանկությունը հայտնում՝ բանակում ծառայելու: Ոգևորվում ենք, ինչպե՞ս չոգևորվել: Ի սրտե, զորակոչային տարիքի տղաներին, նաև բոլոր զինվորներին մաղթում եմ առողջություն, հաջողություն: Եվ թող խաղաղություն լինի, ու բոլոր զինվորները պատվով ծառայեն, նաև խաղաղ պայմաններում՝ ողջ և առողջ վերադառնան իրենց օջախներ:

 Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում