Անհասկանալի՛, անհասկանալի՛ Հայկական կուսակցությունների արցախյան ֆորումը

ПОЛИТИКА 20 Июнь, 2017 20:01

Օրերս Ստեփանակերտում տեղի ունեցավ Հայկական կուսակցությունների երրորդ համաժողովը, որը կազմակերպվել էր ՀՀԿ փոխնախագահ Արմեն Աշոտյանի և Արցախի ԱԺ նախագահ Արմեն Ղուլյանի նախաձեռնությամբ:

Կարծում ենք վաղուց ժամանակն է, որ հայկական քաղաքական մտքի ներկայացուցիչները մեկտեղվեն ու իրենց տեսակետները հայտնեն մեր երկրի առջև կանգնած խնդիրների վերաբերյալ: Ի վերջո այսօր ժամանակները ոչ ստանդարտ են: Աշխարհաքաղաքական իրողություններն անկանխատեսելի են առավել քան երբևէ վերջին տասնամյակների ընթացքում: Ուստի լուծումներն էլ, կարելի է ասել, որ դուրս են մեկ կուսակցության հնարավորությունների շրջանակներից:

Ինչ որ առումով անհրաժեշտ է համախմբել ազգի ներուժը, տվյալ պարագայում` համադրել քաղաքական կուսակցությունների ասելիքը ու նոր հասկանալ, թե ինչպե՞ս կարելի է լուծել այն խնդիրները, որոնք այսօր ծառացած են կամ որոնք վաղն են հայտնվելու մեր երկրի առջև:

Բայց բանն այն է, որ շատ քիչ տեղեկություն հասանելի եղավ հանրությանը, թե, այնուամենայնիվ, ո՞ր կուսակցություններն են մասնակցել համաժողովին, որոնք չեն մասնակցել: Որո՞նք են հրավիրված եղել, և որոնք` ոչ: Եվ ի՞նչ սկզբունք է ընկած եղել մասնակիցների ընտրության հարցում:

Բանն այն է, որ անգամ վերջում հասկանալի չեղավ, թե ի՞նչ հայտարարի են եկել մեր կուսակցությունները, ի՞նչ հանրագումար են ապահովել նրանց ընդհանուր քննարկումները:

Ընդամենը տեղեկացվեց, որ ֆորումն ընդունել է բանաձև: Բայց թե այդ բանաձևը ի՞նչ դրույթներ է պարունակում, ի՞նչ ասելիք ունի ըստ էության, անհայտ մնաց:

Գուցե կոնֆիդենցիա՞լ քննարկումներ են եղել` քիչ է մնում մտածես:

Հարցն այն է, որ ցանկացանք մասնակիցներից մի բան իմանալ: Նրանց կարծիքը պարզել հավաքի վերաբերյալ: Նրանում եղած բովանդակային քննարկումներից տեղեկանալ: Կամ ընդհանրապես նրանց տպավորությունից պատկերացում կազմել ֆորումի կազմակերպման անհրաժեշտության և աշխատանքի արդյունավետության մասին:

Ում զանգեցինք, որոնց տեսել էինք հեռուստատեսային ռեպորտաժի մեջ, բոլորն անհասանելի էին: Կամ էլ զանգը երկար գնում էր, բայց վերցնող չէր լինում: Կամ էլ վերցնում էին ու, ներողություն խնդրելով, հրաժարվում էին խոսել: Կամ էլ չխոսելու համար պատճառաբանում էին ինչ–որ բան:

Այս ամենն առավել քան անհասկանալի է: Ի վերջո կուսակցությունների կենսունակության հիմնական երաշխիքը հրապարակայնությունն է: Նրանց գործունեությունն իսկ հրապարակայնության մեջ է: Եթե հավաքվել են, խոսել են, դիսկուրսի մեջ են մտել միմյանց հետ, իրենց քաղաքական տեսակետն են արտահայտել կամ, ի վերջո, եթե գտել են իրենց քաղաքական տեսակետն արտահայտելու հարթակ, ապա ինչո՞ւ այդ մասին չպետք է բարձրաձայնեն:

Այստեղ մնում է մի երկու բան ենթադրել: Կամ ոչ մի ռացիոնալ խոսակցություն տեղի չի ունեցել: Պարզապես ասելիք` նո՛ր ասելիք չի հնչել այդ ֆորումի ընթացքում: Այնպիսի ասելիք, որին հասարակությունը մինչ այդ տեղյակ չլիներ:

Թե չէ, ի՞նչ մեղքս թաքցնեմ, տպավորություն է ստեղծվում, որ այս լավ եղանակին, ոչ շատ ցուրտ է, ոչ էլ` շատ շոգ, մարդիկ գնացել են արցախյան հրաշալի բնությունը վայելելու ու զմայլվելու: Հետն էլ հավաքվել, մի քիչ խոսել են ազգի դարդ ու ցավից, լավից–վատից, պատմականից– արդիականից ու` այսպես…

Լավ կլիներ, որ մի քիչ լրջություն լիներ այս ամենի մեջ:

Հ. Գ. Երեկ օրվա վերջում արդեն հրապարակվեց համաժողովի եզրափակիչ բանաձևը: Եվ նրանից նոր միայն տեղեկացանք, թե հայկական ո՞ր կուսակցություններն էին համաժողովի մասնակից կուսակցություններն ի վերջո: Իսկ բովանդակության մեջ նոր բան չփնտրեք. հանրահայտ ճշմարտությունների մեջ է տեղավորվում ասելիքը: Մոտավորապես այսպես` արևը դուրս է գալիս արևմուտքից, հանգչում է արևմուտքում:

Գոհար Սարդարյան