Ես միշտ կմնամ դերասանուհի, որովհետև դա ինձ համար ոչ թե մասնագիտություն է, այլ իմ տեսակը. Ելենա Բորիսենկո

Այսօր Citylife.am-ի հյուրը տաղանդավոր դերասանուհի Ելենա Բորիսենկոն է, ում հետ կփորձենք զրուցել ստեղծագործական կյանքի, ոլորտում առկա թերությունների և բացթողումների, արվեստագետների գնահատված լինելու և մասնագիտական նորությունների մասին:

Citylife.am. Ելենա՛, կարծում եմ, որ մասնագիտության ընտրության վերաբերյալ հարցեր բազմիցս ուղղել են Ձեզ: Ինձ մեկ այլ բան է հետաքրքրում. արդեն հասուն տարիքում Ձեզ մեկ այլ մասնագիտությամբ զբաղվելիս պատկերացնու՞մ եք:

Ելենա. Այլ մասնագիտության մեջ ինձ չեմ ուզում պատկերացնել: Իհարկե կան բաներ, որ ես կարող եմ անել: Նույնիսկ կա մտահղացում, որ կուզեմ երբևէ իրականություն դառնա, բայց ես միշտ կմնամ դերասանուհի, որովհետև դա ինձ համար ոչ թե մասնագիտություն է, այլ իմ տեսակը:

Citylife.am. Երբ պատրաստվում էի Ձեզ հետ հարցազրույցին, ևս մեկ անգամ նկատեցի, թե որքան դրական և էմոցիոնալ անձնավորություն եք: Լուրջ և պատասխանատու դերեր կերտելիս դա Ձեզ չի՞ խանգարում:

Ելենա. Պատասխանատվությունը և էմոցիոնալ լինելը միայն օգնում է խաղալու մի բան, որ դու չես, որ քեզ նման չէ: Եվ ընդհանրապես, էմոցիային պետք է գումարել տեխնիկա. դա լավ դերասանի բաղադրությունն է:

Citylife.am.Հետևելով Ձեր մասնագիտական ուղուն՝ նկատեցի նաև, որ այն քիչ դերասաններից եք, ով չի կարողանում տեսնել կինոյում և թատրոնում առկա այն ցավալի վիճակը, որին շատերը մեծ սիրով արվեստ են կոչում: Ի՞նչ եք կարծում,  ո՞րն է ելքը այս պարագայում:

Ելենա. Ժամանակին շատ էի նեղվում, հետո հասկացա, որ պայքարելով արժեքավորում եմ այն, ինչն արժեք չունի: Ինձ համար ունեմ բանաձև՝ ժպտալ, ընդ որում՝ մեղմ և մեծահոգաբար, և փորձել որակով կատարել քո գործը:

Citylife.am. Պատուհան թատրոնի մասին բազմիցս եք խոսել, և թե այն ինչ դեր է ունեցել Ձեր կյանքում: Եթե երբևէ ունենայիք հնարավորություն թատրոն ղեկավարելու, ապա Ձեր ղեկավարած թատրոնը կլիներ ճիշտ նույնպիսի՞ն, թե՞ շատ բաներ այլ կլինեին արդեն:

Ելենա. Դժվար հարց է: Իմ թատրոնը մնաց անցյալում: Բայց եթե այդպես ստացվեր, ես կփորձեի մշակել մեխանիզմ, որն առանց թատրոնի տեսակը վնասելու կօգներ թատրոնի կայացմանը:

Citylife.am. Հիասթափությունը ստիպել էր Ձեզ որոշ ժամանակով թողնել սիրելի մասնագիտությունը, բայց, ի ուրախություն Ձեր երկրպագուների, Դուք կրկին հեռուստաէկրաններին եք: Նկարահանվում եք մի ֆիլմում, որն առանձնանում է թեմայի հետաքրքրությամբ և արդիականությամբ: Ինչպե՞ս եղավ սերիալային առաջարկը:

Ելենա. Ես մասնագիտությունից չէի հրաժարվել, ես նկարահանվում էի գեղարվեսատական ֆիլմերում, նաև փորձում էինք ներկայացում բեմադրել: Իսկ այս սերիալը գայթակղեց՝ իր թեմայով և իմ կերպարի բազմաշերտ լինելով:

Citylife.am. Մի առիթով նշել եք, որ երիտասարդ դերասաններին այդպիսին կրթում են բուհերում: Ի՞նչն է ըստ Ձեզ պատճառը: Մասնագետների խնդի՞րն է, թե՞ միգուցե մոտեցումներն են փոխվել:

Ելենա. Նորից կանդրադառնամ իմ բանաձևին: Միայն տեխնիկան քիչ է լավ դերասան դառնալու համար, ինչպես նաև՝ միայն էմոցիան: Դրանք երկուսն էլ անհրաժեշտ են, նաև կենդանի խոսք՝ առանց սուտ և արհեստական ելևէջների: Իսկ ինստիտուտից մենք հիմնականում ստանում ենք կեղծ դրված ձայնով, տեխնիկապես էմոցիա խաղացող երեխաներ:

Citylife.am. Ձեր մասնագիտական ուղին կերտելիս ունեցել եք շատ ու շատ պրոֆեսիոնալ խաղընկերներ: Կ՞ան դերասաններ, որոնց հետ աշխատելուց երբեք չեք հոգնի:

Ելենա. Ես չունեմ շատ դերասաններին բնորոշ խանդ ու նախանձ: Այսինքն՝ ունեմ, բայց հակառակ իմաստով: Ես խանդում եմ, երբ լավ դերասանները, ըստ իմ չափանիշի, իհարկե, իմ խաղընկերները չեն լինում: Գերագույն հաճույք է նկարահանման հրապարակում ունենալ լավ խաղընկերներ: Բարդ նկարահանման վերջում մեկ նման տեսարանն ապահովում է բարձր տրամադրություն, և հոգնածությունն իսպառ վերանում է:

Citylife.am. Մերօրյա իրականությունն այնպիսին է, որ մեր լավագույն արվեստագետները ոչ միշտ է, որ գնահատվում են ըստ արժանվույն: Որքանո՞վ են պարգևներն ու խրախուսանքները կարևոր Ձեր կյանքում:

Ելենա. Գաղտնիք չէ, որ իմ լավագույն և մտերիմ ընկերները մասնագիտությամբ ռեժիսորներ են: Նրանք չափից ավելի պահանջկոտ և խիստ են իմ հանդեպ: Հենց նրանց կարծիքն է, որ անչափ կարևոր է ինձ համար: Իսկ այն, ինչ վերաբերում է պարգևներին չունեմ դրանցից և չեմ կարծում, որ երբևէ կունենամ: Դա վաղուց արժեզրկված բան է: Բայց այ լուրջ փառատոնում լուրջ մրցանակ ստանալը, կարծում եմ, լավ գաղափար է:

Citylife.am. Պարգևների բացակայությունը կարո՞ղ է արդյոք ստիպել ստեղծագործող արվեսատագետին դադարեցնել գործունեությունը:

Ելենա. Դե, գուցե կան այդպիսի դեպքեր: Ինձ համար դա անհեթեթ է: Չնայած վատ չէր լինի. գոնե խոր ծերության մեջ թոշակս բարձր կլիներ