Ինձ համար միշտ հաճելի է լսել «Դուք գեղեցիկ եք». Գոհար Հարությունյան

Նրա գեղեցկությունը ոչ միայն ակնհայտ է, այլ նաև տիտղոսներով ամրագրված՝ «Միսս Հայաստան 1998», «Միսս ԱՊՀ 1999», «Միսիս Գլոբ 2010»: Չորրորդ զավակին սպասող Գոհար Հարությունյանի հետ BlogNews.am-ը զրուցել է գեղեցկության, կանացի երջանկության, մայրության թեմաների շուրջ, դե իսկ հրաշալի կարգավիճակում գտնվող գեղեցկուհու ու նրա երեխաների ֆոտոշարքը լավագույն ներշնչանքը կարող է լինել բոլոր այն կանանց համար, ովքեր պատրաստվում են մայրանալ.

 

«Սկզբում շատ զույգեր են պլանավորում շատ երեխաներ ունենալ, սակայն ոչ բոլորն են հասնում իրենց նպատակին, քանի որ դա իսկապես շատ բարդ է: Երբ Միացյալ Նահանգներում էի, կրկնակի արագությամբ ուսումս ավարտեցի, որպեսզի գամ Հայաստան, որովհետև միշտ մտադրություն ունեի հենց Հայաստանում ընտանիք կազմելու: Ընդամենը 25 տարեկան էի, բայց արդեն զգում էի ընտանիք կազմելու պատասխանատվությունը, ցանկությունն ու հասկանում էի, որ արդեն ժամանակն է: Ամուսնուս հետ նոր էինք շփվում, երբ քննարկեցինք ընտանիքում շատ երեխաներ ունենալու թեման: Սկզբում շատ զույգեր են պլանավորում շատ երեխաներ ունենալ, սակայն ոչ բոլորն են հասնում իրենց նպատակին, քանի որ դա իսկապես շատ բարդ է: Չնայած նրան, որ ես էլ, ամուսինս էլ բավականին հասուն տարիքում ենք ամուսնացել, ձգտեցինք ու բազում դժվարություններ հաղթահարելով կատարեցինք մեր երազանքը՝ դարձանք բազմազավակ ծնողներ:

Ամեն երեխա ծնվում է՝ իր հետ բերելով նոր երջանկություն: Իհարկե, սկզբում բոլորն էլ երեխային սպասելիս պատկերացնում են ուրախ, միշտ ժպտացող, ժամանակին քնող, ամեն ինչ ուտող երեխա, սակայն պետք է իմանալ, որ ամեն երեխայի հետ ծնողների կյանքում նաև դժվարություններն են ավելանում: Ինձ մոտ այդպես է. առաջին երեխայիս մեծացնելն էլ է շատ բարդ եղել՝ ժամերով լաց, անհանգիստ գիշերներ, լարվածություն: Երկրորդ աղջիկս գիշերներն ընդհանրապես չէր քնում, և երբ պիտի ծնվեր տղաս, մտածում էի՝ արդեն փորձառու եմ, հեշտ կհաղթահարեմ, բայց ամենամեծ դժվարությունները տղայիս հետ էին:

Նախքան մայրանալս մտածում էի, որ ժամանակակից մայրիկ եմ լինելու ու, հետևաբար, ամեն դժվարություն շատ թեթև եմ հաղթահարելու, բայց արի ու տես՝ ոչ, ես տրադիցիոն, հայ մամա եմ, ով ամեն փռշտոցից վեր է թռչում, ամեն լացից անհանգստանում է: Հիմա եմ այս ամենին արդեն հեռվից նայելով հասկանում, որ բոլոր երեխաներն էլ մեծանում են, բոլոր դժվարություններն էլ հաղթահարվում են, երեխաները մոռանում են, իսկ ծնողների մոտ դա թողնում է իր նստվածքը: Ժամանակի ընթացքում դժվարությունները մոռացվում են, ու մնում է այն երջանկությունը, որ քեզ տալիս են երեխաները: Նրանք մեծանում են, և մայրության հաճույքը սկսում ես ավելի շատ վայելել, քան գրկի երեխա տարիքում:

Երբեք չեմ մտահոգվել, որ հղիություններս կարող են վնասել կազմվածքս, սակայն ասեմ, որ բոլոր հղիությունների ժամանակ էլ հետևել եմ ինձ՝ շատ չեմ գիրացել, առողջ սննդակարգի եմ հետևել: Ես շատ կանանց գիտեմ, որոնք հղիության ընթացքում մեծ քաշ են հավաքել՝ վերագրելով դա իրենց կարգավիճակին: Բայց իրականում քաշը սննդից է առաջանում: Երեխան ու, առհասարակ, հղիությունը կնոջը չեն գիրացնում: Իմ շրջապատում շատ կանայք կան, որոնք հիմա ավելի գեղեցիկ են, քան մինչ երեխա ունենալը: Կարծում եմ՝ ոչ թե հղիությունը, այլ տարիներն են կնոջ արտաքինի վրա ազդում։

Չեմ սիրում ամեն ինչը գեղեցկացնել: Ամեն ինչ ասում են այնպես, ինչպես որ կա: Այո՛, իմ երեխաներն ինձնից շատ են տարբերվում: Ես խելոք երեխա եմ եղել, հանգիստ, ինչ-որ տեղ՝ կաշկանդված: Դրսում շատ զուսպ էի, իսկ իմ երեխաները բավականին, նույնիսկ չափից ավելի ազատ են: Չգիտեմ, գուցե ամուսնուս գեներն են… Շատ անկաշկանդ, ազատ, չարաճճի երեխաներ են: Իրար հետ էլ են շատ վիճում, կռվում: Բարձրաձայն են ու միշտ ինչ-որ բանով ոգևորված, ակտիվ: Հուսամ, որ ժամանակի հետ կխաղաղվեն: Ինձնից շատ-շատ են տարբերվում: Դպրոցում ինձ ուսուցչուհիները նկատողություն չէին անում, որովհետև շատ ազդվող էի, իսկ իմ երեխաներն այդպիսին չեն, ինձնից նրանց մեջ ոչինչ չեմ տեսնում:

Շարունակությունը` այստեղ: