Հայաստան-Դանիա. հերթական փուլը ձախողվեց

Հայաստան-Դանիա հանդիպման լավագույն սցենարի դեպքում անգամ Հայաստանը հրաշքով էր կարողանալու պայքարել Աշխարհի առաջնության խմբային փուլ դուրս գալու շանսի համար: Երեկվա խաղի հիմնական նշանակությունը այն էր, որպեսզի հավաքականն այս փուլում, նոր մարզչով ցույց տա, որ կենսունակ է հետագա պայքարի համար, ունի նոր խաղային ձեռագիր ու հստակ ռազմավարություն ապագայի նկատմամբ:

Բայց դա ևս տեղի չունեցավ: Հավաքականի մարզիչ պետրոսյանը ճիշտ է, երբ ասում է, որ խնդիրները տեխնիկական են և որ այդ խնդիրները ինքը չի կարող չորս օրում լուծել, եթե դրանք չեն լուծվել ֆուտբոլիստների ակումբներում: Եվ այս դեպքում խոսքը ոչ միայն հայաստանյան ակումբների մասին է, այլև դրսի այն ակումբների որտեղ հանդես են գալիս մեր ֆուտբոլիստները: Պետրոսյանը խնդրի միայն մեկ կողմին է անդրադառնում, այն էլ հպանցիկ ` չխոսելով այն մասին, որ մեր հավաքականի և ակումբային ֆուտբոլի հիմնական խնդիրը համակարգի բացակայությունն է, երբ ֆուտբոլիստների նոր սերունդները մարզվում են բացառապես հանճարներ արտադրելու, ոչ թե միջին որակի թիմ ձևավորելու համար:

Պատահական չէ, որ Մխիթարյանի վրա թե հանրային, թե մարզչական կենտրոնացումն այդքան մեծ է: Այդ կենտրոնացումը զգում է նաև Մխիթարյանը, երբ խաղից հետո զայրացած հեռանում է: Խաղի ողջ ընթացքում նա անուղղակի մենամարտի մեջ էր Դանիայի առաջատար Քրիստիան Էրիկսենի հետ,: Բայց Մխիթարյանը զիջում էր Էրիկսենին ոչ միայն անհատական որակներով, այլև թիմակիցների մակարդակով ու թիմի տակտիկական թերություններով: Առաջին գոլը խփեց Հյաստանի հավաքականը, և ինչպես Ալաշկերտ-Բատե խաղի ժամանակ, երբ առաջին գոլը կրկին մերոնք էին խփել, հայկական թիմը չկարողացավ խաղի տեմպը վերցնել իր ձեռքը ու պարտվեց բացառապես տակտիկական սխալի պտճառով:

Թե Բատեն, թե Դանիան գոլ ընդունելուց հետո տեսան հայկական թիմերի ոգևորվածությունը, հախուռն տեղաշարժը ու ընդամենը սպանեցին խաղը միառժամանակ ` հարվածային դիրք դուրս բերելով իրենց ֆուտբոլիստներին: Բայց սա ընդամենը մի դրվագ է: Իսկ ընդհանուր պատկերն այն է, որ Արթուր Պետրոսյանի մարզիչ նշանակվելով սկսված հերթական փուլը Հայաստանի հավաքականը ձախողեց: Եվ անհայտ է, թե ինչ կլինի հետո, ինչ մարզիչ կգա, ինչ տեղի կունենա ֆեդերացիայում: Բայց առնվազն արդեն հիմա պարզ է, որ խնդիրները բացառապես տեխնիկական ու տակտիկական չեն, խնդիրները համակարգային են ու բավական խորը արմատներով ու առանց խորքային վերանայումների դրանք դժվար թե լուծվեն:

Արտակ Ասլանյան