Ծույլեր, ցինիկներ, էքստրեմիստներ. Մակրոնը հոխորտում է

Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնի և ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի միջև դժվար է համեմատություն գտնել: Միակ բանը, որ կապում է այս երկուսին, ընտրություններից հետո սրընթաց նվազող վարկանիշն է, ինչը փաստվում է նաև տարբեր սոցիոլոգիական հարցումների միջոցով: Եվ եթե ԱՄՆ–ի համար, արդեն կես տարուց ավելի, սովորական բան են ցույցերը, Ֆրանսիայի պարագայում ռումբի պայթյունի պես ընկալվեց այն փաստը, որ երկրով մեկ բռնկված 200 ցույցերի ընթացքում և մոտ կես միլիոն ցուցարարների շարքերում էին նաև նախագահի համակիրները, որոնք բողոքում էին Աշխատանքային օրենսգրքի մակրոնյան ռեֆորմից:

Ինքը՝ Մակրոնը երեկ Հունաստան կատարած իր այցի ընթացքում այս մարդկանց կնքեց ծույլեր, ցինիկներ ու էքստրեմիստներ անուններով: Նա հայտարարեց, որ մտադիր չէ նահանջել էքսվարչապետ Ալեն Ժյուպպեի նմանությամբ, որը 1995–ին հենց նմանների պատճառով հրաժարվեց խստացնել աշխատանքային օրենսգիրքը: Նախագահն այս ռեֆորմը խիստ ուշացած անհրաժեշտություն համարեց և նշեց, որ միայն ու միայն աշխատանքային շուկան առավել ճկուն դարձնելու հիմքով է որոշել աշխատանքային շաբաթը ներկայիս 35 ժամից դարձնել 47 ժամ, արհմիությունների կողքին մի փոքր էլ գործատուի ազատությունն ավելացնել՝ վերջինիս հնարավորություն տալով ազատվել իրեն կաշկանդող բալաստից, ավելի ցածր աշխատավարձ վճարել նրանց, ովքեր չեն արդարացնում իրենց, և իջեցնել փոխհատուցումների չափերը, որ վճարում են դատարան դիմած ծույլերին ու անպետքներին:

Ի դեպ, ներկայիս օրենսգիրքը, որ 10600 հոդված ունի, և որը Մակրոնը խոստացել է կրճատել 10 անգամ, գրվել է այն ժամանակ, երբ արհմիությունները քաղաքական ուժերից ավելի մեծ կշիռ ունեին: Իսկ այժմ, երբ անհրաժեշտ է կարգավորել աշխատանքային շուկան, Մակրոնը համոզված է, որ այդ ահռելի անպետքության կիրառումը ոչ միայն անթույլատրելի է, այլև՝ անհնար:

Բողոքող ֆրանսիացիներն էլ իրենց հերթին են համոզված, որ Մակրոնը պարզապես ցանկանում է քանդել երկրում հաստատված սոցիալական կարգը, իրեն ենթարկել իշխանությունը և արհմիութենական բյուրոկրատիայի հաղթահարման լոզունգի ներքո թուլացնել աշխատավորների ու նրանց շահերը սպասարկողներին՝ բավարարելով սոսկ երբեք չհագեցող և լայն ազատություններ տենչացող գործատուներին:

Իհարկե, Հայաստանի պարագայում, երբ մարդկանց շահագործումը սովորական բան է, իսկ աշխատանքային պայմանագրերը՝ հազվադեպ հանդիպող գտածոներ, ֆրանսիացիների զայրույթն, իհարկե, ծիծաղելի կթվա: Բայց Ֆրանսիայի պարագայում չի բացառվում` Մակրոնն ի՛նքը հրաժեշտ տա իշխանությանը, եթե նույնիսկ խորհրդարանի հետ լեզու գտնի և հաջողի օրենսգիրքը փոխել:

Ֆրանսիացիները, որոնք այժմ սկսել են Մակրոնի հետ համագործակցելում կասկածել նույնիսկ որոշ արհմիութենական կազմակերպությունների (օրինակ՝ Աշխատանքի դեմոկրատական կոնֆեդերացիային, որն ամենամեծերից է և դեռ 1964–ին է կազմավորվել), հենց նման հեռանկար են խոստանում նրան, Մակրոնն էլ հակադարձում է, որ 2003–2005թթ. գերմանական փորձը պիտի դաս լիներ Ֆրանսիայի համար: Իսկապես. երբ կանցլեր Գերհարդ Շրյոդերը նման մի ռեֆորմ կյանքի կոչեց իր երկրում՝ երկրով մեկ հուզումներ սկսվեցին:

Շրյոդերը հրաժարվեց Սոցիալ–դեմոկրատական կուսակցության նախագահի լիազորություններից՝ պատասխանատվություն կրելով իր քաղաքական ուժի վարկի անկման համար, բայց հետագայում Գերմանիայի աշխատանքային շուկան իսկապես կարգավորվեց, զբաղվածությունն ավելացավ, իսկ Քրիստոնյա–դեմոկրատները, որոնք վայելեցին Շրյոդերի աշխատանքի պտուղներն իրենց վերագրեցին՝ մոռանալով, որ ժամանակին դեմ էին դրան: Այնպես որ, ըստ Մակրոնի, ինքն այժմ գործում է Ֆրանսիայի շահերից ելնելով, բայց թե ինչպես կծավալվեն իրադարձությունները, դժվար է ասել:

Էջը պատրաստեց Գոհար Սիմոնյանը