Լապշինը ու մենք

Լապշինը` իսրայելցի այդ պարզ բլոգերը, իր գործն արեց Արցախի համար: Նա տևական ժամանակ ամբողջ աշխարհի ուշադրությունը բևեռեց հայկական այս փոքրիկ հողակտորի ու նրա վրա ապրող ժողովրդի վրա: Բուռն քննարկումներ եղան: Այն մարդիկ, ովքեր ցանկություն ունեցան, տեղեկացան ղարաբաղյան հարցից, տեղեկացան «ինչու»–ին և «ինչպես»–ին:

Աշխարհի առաջ կրկին կանգնեց Իլհամ Ալիևն ու նրա բռնապետական վարչակարգը իր անմարդկային ու անտրամաբանական գործելաոճով:
Տեսան, թե ինչպես այլ երկրի տարածքից պարզապես առևանգեցին այս երիտասարդին ու մտցրեցին իրենց բանտը: Ինչո՞ւ: Որովհետև նա դրական բաներ էր գրել Ղարաբաղ կոչվող կղզյակում ապրող ժողովրդի մասին, որը մարդկային պարզ մի բան էր ուզում` ուզում էր ազատ ապրել ու իր գլխի տերը լինել:

Հետո Լապշինը իր սկզբունքների ու մարդասիրական իր քայլի, նաև աշխարհի համարձակ քաղաքացու իր դիրքորոշման համար լիուլի վճարեց: Գոնե մենք` հայերս, լավ գիտենք, թե ինչ է նշանակում ադրբեջանական բանտ: Հատկապես, երբ մարդն այնտեղ հայտնվում է հայերի հետ կապված խնդրի առնչությամբ: Ու, բնականաբար, նաև համակրանք ունի հայի նկատմամբ:

Հիմա այս երիտասարդը վերջապես դուրս պրծավ թուրքական դժոխքից ու հեռացավ իր երկիրը: Կարծում եմ յուրաքանչյուր բանական մարդ պետք է ուրախ լինի դրա համար: Առավել ևս, եթե այդ մարդը հայ է:

Լապշինը մեզ համար անցավ գողգոթայի ճանապարհով: Անգամ եթե ի սկզբանե չի էլ մտածել, թե ինչ կարող է իրեն սպասել իր խոսքերի ու Արցախ այցելելու դիմաց: Վստահ լինելով, որ քաղաքակիրթ աշխարհի քաղաքացի է, և իր աշխարհը ավելի ուժեղ է, քան ինչ–որ մի Ադրբեջան` իր պետական–իշխանական դիկտատուրայով, արել է այն, ինչ ճիշտ է համարել, ասել է այն, ինչ բխել է իր սրտից: Այսինքն` աշխարհի քաղաքացու կամ որ նույնն է` Երկիր մոլորակի քաղաքացու ճշմարիտ վարքագիծ` ընդամենը:

Բայց, թեկուզ ակամա, հայտնվեց այն հորի մեջ, որը փորել էր Ադրբեջանը մեծագույն հաճույքով այնտեղ հայերիս նետելու համար:

Հիմա ինչ–ինչ ճանապարհով այս մարդը դուրս եկավ հորից: Մեր հասարակությունից շատերը, այս փաստից ուրախանալու փոխարեն, արդեն քննում են դուրս գալու եղանակը. Լապշինը ներում հայցեց Ալիևից, Լապշինը ընդունեց, որ Ղարաբաղն Ադրբեջանի մաս է և այլն, և այլն:

Բա ի՞նչ էիք կարծում. այլ կերպ ադրբեջանական աքցանից մարդը կարո՞ղ էր ազատվել: Կամ ինչո՞ւ է ձեզ հենց այդ հարցը հուզում, երբ պարզից էլ պարզ է, որ ամեն ինչ սարքվել է ադրբեջանական պետական մեքենայի կողմից ու մատուցվել աշխարհին: Այդ ներման նամակն էլ, նրա քավության խոսքերն էլ...

Թե՞ այդքան ծանոթ չեք թուրքական գործելաոճին:

Հիմա մի բան է այս տխուր և ուրախ պատմության մեջ ակնհայտը. Լապշինն արեց իր գործը մե՛զ համար: Եվ այն մեծ գործ էր, հեշտերից չէր: Այնքան դժվարին էր, որ արժեցավ իր ազատությունը, ու կարող էր նաև կյանքն արժենալ: Նրան շնորհակալ լինենք, երախտապարտ լինենք, գլուխներս խոնարհենք մարդ տեսակի՝ նման անձնազոհ քայլի առջև ու լռենք:

Իսկ եթե կրկին խոսելու ցանկություն ունենանք այս թեմայով, ապա նախապես ինքներս մեզ հարց տանք` իսկ մե՞նք ինչ ենք արել մեր երկրի համար: Կամ մեր ուժը կբավե՞ր անել մի բան, որը մեզ կարող էր դնել այն պայմանների մեջ, որոնցում հայտնվեց այս երիտասարդը: Անկե՛ղծ լինենք մեր պատասխանում, որը կարող է հնչել նաև մեր ներսում, միայն ու միայն մե՛զ համար:

Ու սրանով ամեն ինչ կավարտվի, ամեն խոսք ու խոսակցություն: