Նալբանդյանի դեմարշն ընդդեմ Սարգսյանի

ՀՀ ԱԳ նախարար Էդվարդ Նալբբանդյանի հնչեցրած մտքերը Հայաստան-Սփյուռք համաժողովի ընթացքում սադրեցին նոր հանրային քննարկումներ արցախյան խնդրի շուրջ: Նալբանդյանը բավական կոնկրետ խոսել էր տարածքներ զիջելու մասին: Որևէ նորություն նա չէր ասել, իսկապես, բանակցային սեղանին դրված նախնական փաստաթուղթը ենթադրում է տարածքների զիջում: Սակայն, քաղաքականությունը փաստաբանություն չէ, և այստեղ առավել կարևոր է ոչ թե բուն փաստի ճշմարտացիությունը, այլ կոնտեքստը, որում հնեչցվում է փաստը:

Այս պահին ակնհայտ է, որ որևէ բանակցություն չկա ղարաբաղյան հարցով: Կան սիմվոլիկ հանդիպումներ, որոնց նպատակը բացառապես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ձևաչափը պահպանելն է: Նույնիսկ ռուսական կողմն այս պահին չունի գործողությունների ակտիվ ծրագիր, չնայած դեմ չէ խաղաղապահների տեղակայման գաղափարին: 

Ինչպես տեսանք ՄԱԿ-ում ունեցած ելույթից, Սերժ Սարգսյանը ևս այս պահին չի տեսնում պարարտ հող բանակցությունների համար: Այս կոնտեքստում, օրինակ, դժվար է մենաբանել Նալբանդյանի հնչեցրած մտքերը, որպես մեսիջ ուղղված հասարակությանը: 

Ավելին, այդ մտքերը հնչեցվում են մի միջավայրում, որը Հայաստանի հետ կապված սուբյեկտիվ ընկալումներ ունի, մեծամասամբ հայրենիք ուրվագծող ընկալումներ: Այդ ընկալումներում տարածքների զիջումը համարվում է այսպես ասած վախկոտություն: Նալբանդյանը կարող էր հարցի մասին խոսել լղոզված, դիվանագիտական ճարպկությամբ: Բայց նա բավական չոր մտքեր է հնեչցնում ու գրգռում սփյուռքահայերի տրամադրությունները: 

Մնում է հասկանալ ՝ այս ամենն արվել է մասնագիտական անփութության հետևանքով, թե գիտակցված դիտավորությամբ:

Արտակ Ասլանյան