Վահե Հովհաննիսյան. «Մենք ի վիճակի ենք բոլորովին այլ մակարդակի երկիր ունենալ»

«Այլընտրանքային նախագծեր» խմբի ներկայացուցիչ Վահե Հովհաննիսյանը «Փաստի» հետ զրույցում նշեց, որ իրենց նախաձեռնությունն այս պահին չունի քաղաքական պրոցեսների վրա ազդելու հնարավորություն և լծակներ, բայց քանի որ խմբում հավաքված մարդիկ չեն կարող անտարբեր լինել երկրում տեղի ունեցող իրադարձություններին, որոշել են երկրի զարգացմանն ու առաջընթացի ապահովմանը նպաստող տարբեր առաջարկություններ ներկայացնել իշխանություններին:

Այս կամ այն ոլորտը թվայնացնելու գաղափարն առաջարկելով` խմբի անդամները հստակ նախանշում են, թե կոնկրետ ինչից պետք է սկսել ու ինչ պետք է անել երկրում համատարած թվայնացման գործընթացն ավելի արդյունավետ դարձնելու համար:
«Մեր աշխատանքային խմբերն այս պահին աշխատում են առաջարկություններ մշակելու ուղղությամբ, որն անպայման ուղարկելու ենք իշխանության համապատասխան օղակներին, քանի որ նրանք պետք է այն կյանքի կոչեն: Բացի այդ, փորձելու ենք մեր առաջարկությունների շուրջ հանրային քննարկումներ կազմակերպել»,– ասաց Վ. Հովհաննիսյանը:

Արդեն իսկ կան ոլորտներ, որոնք թվայնացված են, և ասել, որ այս ոլորտում ոչինչ արված չէ, սխալ կլինի, բայց որքանո՞վ է այն իրականում նպաստում հանրային կյանքն առավել արդյունավետ կազմակերպելուն, պարզ չէ: Թվայնացված պետության և հասարակայնության գաղափարը ներդնելու համար, բանախոսի կարծիքով, քաղաքական որոշում է պետք: Բայց կրկին հարց է ծագում, թե արդյոք բոլո՞րն են ի վիճակի օգտվել եղած գործիքներից, և նրանք, ովքեր թվային տեխնոլոգիաներից օգտվել չեն կարողանում, ողջ կյանքը թվայնացնելու դեպքում արդյոք չե՞ն դառնա տեղեկացված հասարակության «զոհը»:

Հանուն անկեղծության նշենք, որ նույնիսկ նրանք, ովքեր քիչ թե շատ տիրապետում են եղածին, կրկին միշտ չէ, որ կարողանում են պետք եղած գործիքներից արդյունավետ օգտվել: Այսինքն, առանց համապատասխան գիտելիքի և գործիքակազմի, նույնիսկ պարզունակ է մտածել, թե 100 տոկոսով թվայնացված միջավայրում ապրելը կնպաստի՞ ավելի պաշտպանված ու անհոգ ապրելուն:

Ինչ վերաբերում է թվայնացման միջոցով Հայաստան–Սփյուռք կապերի ամրապնդմանը, ապա այստեղ էլ պարզ չէ, թե առաջարկվող բանաձևերը որքանով կնպաստեն կապերի ամրապնդմանը, եթե դրա հետևում կրկին չլինի կազմակերպված ու հետևողական աշխատանք: Այսինքն, ավելի շուտ ոչ թե քաղաքական կամքն է խանգարում, այլ այն, որ մեր հասարակությունն ավելի իներտ է: Լայնախոհության բացակայությունն էլ գումարվելով եղածին, ստեղծում է կոնստանտ մի իրավիճակ, որից դուրս գալու համար կրկին պետք է բավականին ջանք, եռանդ ու միջոց ներդնել: Այսինքն, հասարակությունն ավելի շատ ոչ թե աշխարհի հետ համընթաց քայլելու, այլ ինքնակազմակերպվելու կարիք ունի, որի մասին կրկին միայն խոսվում է, սակայն այդպես էլ որևէ քայլ չի արվում: Այստեղ պարզ չէ լոկ մի հարց, թե ով պետք է այն նախաձեռնի ու իրականացնի՝ իշխանություննե՞րը, թե՝ ընդդիմախոսները:

«Քայլ առ քայլ զարգացում իրականացվում է նույնիսկ Մոզամբիկում, և մեզ մոտ էլ որոշակի քայլեր արվել են, բայց դա ամենևին էլ թվայնացված պետության ու հասարակայնության բարձրակետը չէ: Եվ իշխանության ներսում, և իշխանությունից դուրս կան մարդիկ, ովքեր հասկանում են, թե ինչ պետք է անել, սակայն դա բացառապես գործող իշխանության ու պետության խնդիրն է», համոզված է «Այլընտրանքային նախագծեր» խմբի ներկայացուցիչը:

Վ. Հովհաննիսյանը նաև շեշտեց, որ ինքն ամենևին էլ իլյուզիաներ չունի, որ մի օր պետական մարմինների ներկայացուցիչները կթողնեն իրենց գործերը և կասեն, թե ինչ լավ բան են նախաձեռնել, բայց չի էլ բացառում, որ մի օր այն կարող է հանգեցնել լուրջ համագործակցության:

«Եվ ամենևին էլ պետք չէ մասնագետ լինել, հասկանալու, թե համաշխարհային տենդենցներն ուր են հասել, իսկ մենք հիմա որտեղ ենք գտնվում: Ու եթե երկիրը չունի փող, էներգակիրներ, շատ բնակչություն, բայց փոխարենն ունի բավականին մեծ հնարավորություն երկիրը տեխնոլոգիական ճանապարհով զարգացնելու համար, ուրեմն պետք է լավ բռնի այդ թելից ու արագ զարգանա: Մենք ի վիճակի ենք ավելացնել թե՛ մեր զարգացման տեմպերը և թե՛ կարող ենք առաջ անցնել մյուսներից: Այդ դեպքում մենք բոլորովին այլ կարգի պետություն կունենանք, որի հնարավորությունն ունենք, մնում է դրանից օգտվենք»,– ասաց Վ. Հովհաննիսյանը:

Արմինե Գրիգորյան