ՀԱԿ–ի լռությունը՝ հոգեվարքի նշա՞ն

Առաջին հայացքից թվում է, թե քաղաքական կյանքն ու պայքարը նորմալ կազմակերպելու բոլոր պայմաններն ու գործիքները կան, բայց ընդդիմադիր դաշտում գործող կուսակցությունների վարքագծից ակնհայտ երևում է, որ նրանք հոգեվարքային ցնցումների մեջ են:

ԱԺ ընտրություններից հետո լռում է նույնիսկ ՀԱԿ–ը, ով ընդամենը հաշված ամիսներ առաջ երկիրը կործանումից փրկելու իր հին ու փակված «ճանապարհն» էր փորձում վերականգնել:

Հնի մասին նոր փաթեթավորմամբ խոսելու ժամանակ հստակ երևում էր, որ ՀԱԿ–ականները թեև տեսել էին 2016–ի ապրիլյան քառօրյա պատերազմի ժամանակ մարդկանց ինքնամոբիլիզացման մակարդակը, բայց որոշել էին կրկին առաջին նախագահի հին թեզերի ճշմարտացիությունն «ապացուցել» և խաղաղության հասնելու տեր–պետրոսյանական ուղին կրկին ժողովրդի վզին փաթաթել:

Բայց կյանքը ցույց տվեց, որ ինչքան էլ ՀԱԿ–ականները ջանք ու եռանդ չխնայեցին իրենց առաջնորդի տեսլականը գեղեցիկ ու համոզիչ ներկայացնելու համար, միևնույն է, այն թթված կերակուրի էֆեկտ առաջացրեց: Կուսակցությանը կողմ քվեարկած ձայների սակավությունն անգամ ցույց տվեց, որ դրան կողմնակից կարող է լինել միայն 1%–ը: Այսինքն, այսքան տարի անց էլ նրանց ծրագիրը որևէ կերպ չի կարող ընդունելի լինել պատերազմի միջով անցած հասարակության կողմից:

Եվ սա բնական է, բայց տարօրինակ է մի բան, որ մի կուսակցության առաջնորդ, ով 20 տարի հետո էլ կարող է նույն հարցի լուծման վերաբերյալ նույն կոնստանտ կարծիքն ունենալ, խոսում է այն մասին, որ նա և՛ արագ զարգացող աշխարհի տեմպերից է հետ մնացել, և՛ աշխարհաքաղաքական ժամանակակից տենդենցներից:

Այս պայմաններում բնական է նաև, որ ՀԱԿ–ը ընտրություններին կրած ֆիասկոյից հետո որոշել է լռություն պահպանել ու երկրում տեղի ունեցող իրադարձությունների մասին ոչինչ չասել: «Փաստը» մի քանի անգամ փորձել է խախտել այս լռությունը, պարզելու, թե կուսակցությունն ինչ կարծիք ունի այս կամ այն իրադարձության մասին, բայց ՀԱԿ փոխնախագահ Արամ Մանուկյանն արդեն մի քանի անգամ պատասխանել է, որ կուսակցությունը որոշել է այնքան ժամանակ լռել, մինչև որ ժողովուրդը նրանց չկարոտի ու չպահանջի պայքարի դուրս գալ:

Լռելու այս որոշումը թեև կարող է մարտավարական լինել, բայց համաձայնեք, որ այն ավելի շատ նման է հասարակության կողմից ստացած գնահատականից վիրավորվելուն: Հակառակ դեպքում, կլռեին նաև ԱԺ–ում, երբ նախորդ գումարման խորհրդարանում աթոռ էին զբաղեցնում: Այս ամենից միայն պետք է եզրակացնել, որ ՀԱԿ–ականները թեև բավականին երկար քաղաքական կենսագրություն ունեն, լավ, գրագետ ու արհեստավարժ խոսում են, բայց ո՛չ իրենց իշխանության տարիներին, ո՛չ էլ հիմա «զանգ» կախել այդպես էլ չեն կարողանում:

 

Արմինե Գրիգորյան