Ուկրաինան նոր ողբերգության շեմին

Ուկրաինայի հարցով ԱՄՆ հատուկ ներկայացուցիչ Կուրտ Վոլքերը, թերևս, այն եզակի դիվանագետներից է, որը ցանկացած հրապարակային խոսքում սուր քննադատության է ենթարկում Ռուսաստանին՝ Ուկրաինայի սուվերենությունը խախտելու և նրան խաղի կանոններ թելադրելու հարցում: Սակայն, նույն մարդը նոյեմբերի 13–ին չխորշեց Բելգրադում հանդիպել ռուսական ներկայացուցիչ Վլադիսլավ Սուրկովի հետ՝ դույզն–ինչ չմտահոգվելով այն առնչությամբ, որ պաշտոնական Կիևին մի կողմ հրելու և առանց Ուկրաինայի ներկայացուցչի՝ ռուսների հետ բանակցություններ վարելու ձեռնարկը, Վոլքերի և ընդհանրապես Միացյալ Նահանգների՝ Ուկրաինայի սուվերենության նկատմամբ հարգանքի մասին չի վկայում: Մանավանդ, որ բանակցությունները բացարձակ անարդյունավետ են եղել և, ինչ–որ առումով, հեգնանքի են արժանացել ռուսական կողմում:

«Մենք մանրամասն քննարկեցինք ռուսական նախաձեռնությունն Ուկրաինայում ՄԱԿ–ի ուժերի տեղակայման վերաբերյալ: Ամերիկյան ընկերներին փոխանցեցինք մեր առաջարկները, ստացանք հանդիպակաց առաջակներ, որոնցից երեքը մեր պատվիրակությունն ընդունելի համարեց: Շատ չեն, իհարկե, բայց զրո էլ չեն: Ավելի լավ են, քան՝ ոչինչը»,–բանակցություններից հետո մեկնաբանել է Սուրկովը՝ հարկ չհամարելով անդրադառնալ Պուտինի՝ Լուգանսկի և Դոնեցկի ինքնահռչակ ղեկավարներին արած հեռախոսազանգերին, որ, իհարկե, աննախադեպ երևույթ էր...

Բայց դա էլ մի կողմ: Ինչպես երեկ նշել է Ուկրաինայի գերագույն ռադայի պատգամավոր Նեստոր Շուֆրիչը՝ խնդիրն այն է, որ ռուսական ագրեսիային ոչ միայն այդպես էլ խոստացված Մարշալի պլանը չի հակադրվում, այլև այդ երկիրը կանգնել է ուղիղ չորս մասի բաժանվելու վտանգի առջև, և այնպիսի տպավորություն է, որ այս փաստը բացարձակապես ոչ մեկին չի հետաքրքրում: Իհարկե, ստեղծված իրավիճակի համար, նախ և առաջ, պիտի ուկրաինական իշխանություններին մեղադրել, որովհետև որևէ Վաշինգտոն կամ այլ աշխարհաքաղաքական կենտրոն չի կարող նրա փոխարեն բարեփոխումներ սկսել երկրում, վերացնել կոռուպցիան, ուժեղացնել բանակը և այլն, բայց ակնհայտ է, որ ինչպես ուկրաինացիներն են սիրում կրկնել՝ Կիևը կոնկրետ պատճառով է կոնկրետ գին վճարում, ինչն այլևս հաշվի չի առնվում, և այնպիսի տպավորություն է, որ Կիևից բոլորն են ուզում գլուխներն ազատել:

«Տեսեք, թե ինչ է կատարվում. երկրում կատարյալ աղքատություն է, անիշխանություն, արտագաղթ... Հարավսլավիայի օրինակով երկիրը չորս մասի են կամենում բաժանել ռումինացիները, հունգարները, լեհերը, իսկ իշխանությունները մի գլուխ կրկնում են՝ ռուսնե՛րը, ռուսնե՛րը կամ ամերիկացիները թույլ չեն տա, որ ռուսները...ինչպե՞ս կարող է նման բան լինել, ինչպե՞ս կարող ենք նման բան թույլ տալ»,– Ռադայում հայտարարել է Շուֆրիչը՝ հավելելով, որ Ուկրաինայի ողբերգությունը բոլորովին այլ տեղում է պետք փնտրել: Այն է՝ պետությունը կազմաքանդված է, դրա համար էլ ոչ ոք հարկ չի համարում պետության առջև պատասխան տալ կամ պատասխանատու լինել: Հանգամանք, որից հետո արդեն անկարևոր է դառնում՝ արդյո՞ք ՄԱԿ–ի խաղաղապահ ուժերը կտեղակայվեն անմիջապես ուկրաինա–ռուսական սահմանին, թե ռուսներն, այնուամենայնիվ, կհաղթեն և այս փուլում էլ Կիևը կկանգնի Լուգանսկն ու Դոնեցկը ՄԱԿ–ի ուժերով Ուկրաինայից անջատելու փաստի առջև՝ շրջվելով այս անգամ էլ լեհերի ուղղությամբ և պատասխանելով հարցին, թե ում է պատկանում Լվովը: Հետո հունգարները կգան, հետո՝ ռումինացիները, և այլևս դասագրքերում կկարդանք միասնական Ուկրաինայի մասին տեղեկությունները...