Գերմանիայում նոր ընտրությունների՞ է պետք սպասել

Գերմանիայում քաղաքական ճգնաժամը հասել է իր գագաթնակետին: Երկրի կանցլեր Անգելա Մերկելը, նախագահ Ֆրանկ Վալտեր Շտայնմայերին հանդիպելուց հետո, ARD հեռուստակայանին տված հարցազրույցում հայտարարել է, որ ավելի շուտ կհամաձայնի նոր խորհրդարանական ընտրությունների անցկացմանը, քան՝ թույլ քաղաքական կոալիցիա կգլխավորի: Ի պատասխան մամուլում հնչող այն տեսակետին, թե՝ այս իրավիճակում կանցլերը պարտավոր է հրաժարական տալ, Մերկելը հայտարարել է, թե որևէ պատճառ չի տեսնում հրաժարականի համար և երախտագիտություն է հայտնել նախագահ Շտայնմայերին իր վերջին ուղերձի համար, որով նա քաղաքական ուժերին հորդորել էր այս աննախադեպ իրավիճակում ավելի չսրել կրքերը և վերանայել քաղաքական դիրքորոշումը՝ ելնելով ոչ թե կուսակցական նախասիրություններից, այլ Գերմանիայի ազգային շահերից:

Ինչպես հիշում եք՝ Բեռլինում քաղաքական ճգնաժամն սկսվեց այն բանից հետո, երբ Ազատ դեմոկրատների կուսակցությունը հրաժարվեց կոալիցիայի անդամակցումից՝ հայտարարելով, թե որևէ միջոց չի տեսնում պոտենցիալ դաշնակիցների հետ ունեցած հակասությունները հաղթահարելու համար և կարծում է, որ ավելի լավ է ընդհանրապես իշխանության մաս չկազմել, քան՝ դավաճանել սեփական սկզբունքներին: Չնայած Քրիշտիանա Լինդները վերոնշյալ տարաձայնությունները հականե հանվանե չէր թվարկել՝ հայտնի դարձավ, որ խնդիրներ են առաջացել միաժամանակ բոլորի հետ:

Օրինակ, Մերկելի կուսակցության հետ կապված՝ Լինդներն առաջարկել է գոնե փոքր–ինչ վերանայել միգրացիոն քաղաքականության հետ կապված պատկերացումներն՝ այդկերպ նաև հանրության շրջանում նվազեցնելով խորհրդարանական մանդատ ստացած ազգայնականների հեղինակությունը, ինչը չի ընդունվել: Կամ՝ կանաչների հետ հակասություններ են առաջացել էկոլոգիա–բիզնես գերակայության շրջանակներում: Մի խոսքով՝ ամենատարբեր խնդիրներ, որոնց շուրջ համաձայնության գալու ձգձգման պատճառով Մերկելի կուսակիցները կանցլերին առաջարկել են բանակցություններ սկսել Մարտին Շուլցի Սոցիալ–դեմոկրատական կուսակցության հետ, ինչը, հավանաբար, Ազատ դեմոկրատների համար դուռը շրխկացնելով հեռանալու վերջին առիթն է դարձել:
Այսպիսով՝ վերջին 12 տարում նման իրավիճակի երբևէ չառնչված Մերկելին չես նախանձի:

Մի կողմից՝ նա համոզված է, որ կանցլերի ընտրության և կառավարության ձևավորման համար անհրաժեշտ է 709 մանդատ ունեցող Բունդեսթագում ավելի քան 355 պատգամավոր ունենալ, և, որ՝ Քրիստոնեա–դեմոկրատական միություն/Քրիստոնեա–սոցիալական միություն դաշինքից, Կանաչներից, Սոցիալ–դեմոկրատներից և Ազատ դեմոկրատական կուսակցությունից կազմված կոալիցիան կարող էր հետագա անխոչընդոտ աշխատանքի հիմք դառնալ, մյուս կողմից՝ չկարողացավ համաձայնության գալ Ազատ դեմոկրատների հետ, իսկ Սոցիալ–դեմոկրատներն էլ այնտեղ հրաժարվեցին նույնիսկ նախնական բանակցություններից: Հետևաբար, թվում է, նոր ընտրությունները կարող են իրավիճակից միակ ելքը հանդիսանալ, և այս առումով գոնե Մերկելը ճշմարիտ է: Բայց այդ դեպքում էլ, հատկապես վերջին քաշքշուկների ֆոնին, շատ հնարավոր է՝ բոլորից հիասթափված հանրությունն ավելի շատ ձայն տա ազգայնականներին ու պոպոլիստներին՝ այդկերպ ողջ Եվրոպային շոկի մեջ գցելով:

Հետևաբար, փորձագետները կարծում են, որ չնայած նոր ընտրությունների մասին հայտարարությանը՝ Մերկելն իրականում ցանկացել է դարձյալ համախմբել քաղաքական դաշտի ցանկալի հատվածին և, օգտվելով այն փաստից, որ երկրի Սահմանադրությունը կոնկրետ ժամկետներ չի սահմանում կոալիցիայի կազմման համար, բոլորին նորից կլոր սեղանի շուրջ հավաքել: Կհաջողի՞, դժվար է ասել: