Հայաստան–Եվրամիություն համաձայնագիր. կասկածներ, մտավախություններ

«Փաստ» օրաթերթի հյուրն է քաղաքական գործիչ Կարապետ Ռուբինյանը

 

– Պարոն Ռուբինյան, Հայաստանի և Եվրամիության միջև ստորագրված Համապարփակ և ընդլայնված գործընկերության համաձայնագիրը ձեզ հույսեր ներշնչո՞ւմ է, որ մեր երկրում դրական փոփոխություններ կլինեն:

– Համաձայնագիրը, անշուշտ, հույսեր ներշնչում է: Բայց մեր այսօրվա իշխանությունները հույսեր չեն ներշնչում: Վստահ չես, որ համապատասխան կամք կդրսևորեն, որպեսզի կյանքի կոչեն համաձայնագրում ամրագրված դրույթները:

 

– Այդ դեպքում իշխանությունների ինչի՞ն էր պետք նման համաձայնագիր կնքելը:

– Իշխանություններին պետք էր, որպեսզի ցույց տան, թե ժողովրդավար են կամ ձգտում են ժողովրդավարության: Որպեսզի ձև անեն, թե հարգում են մարդու իրավունքները: Եվ ամենակարևորը՝ համաձայնագիրը նրանց անհրաժեշտ էր, որպեսզի Եվրոպական մությունից փող ստանան:

 

– Իսկ, Եվրոպական միությունն այդքան միամի՞տ է, որ փող տա ու չհետևի արդյունք լինո՞ւմ է, թե՝ ոչ:

– Չէ, այդքան միամիտ չեն նրանք: Իրենց հնարավորությունների չափով կհետևեն: Իսկ եթե հանկարծ այդ գործն էլ ընկնի նրանց փչացած ֆունկցիոներների ձեռքը, կարող են մի փոքր էլ իրենց ձեռքերը տաքացնել այդ փողերի վրա: Այնպես որ, միանշանակ չէ այդ հարցը:

 

– Համենայն դեպս, դրական տեղաշարժեր չակնկալե՞նք հիմա:

– Այսպես ասեմ՝ հույս ունենանք: Բայց եթե մենք շատ ենք ուզում, որ համաձայնագրի դրույթները կյանքի կոչվեն, պետք է մեծ ճնշում գործադրենք օրվա իշխանությունների վրա, իսկ հաջողելու դեպքում նույնիսկ ռադ անենք նրանց: Ու պրծնենք:

 

– Բայց մենք ունե՞նք այդպիսի հասարակություն: Կամ որ նույնն է՝ մեր հասարակությունն ունի՞ այնպիսի գիտակցականություն, որպեսզի ճնշում գործադրի իշխանությունների վրա և պարտադրի իր ուզածը:

– Երբ ես նայում եմ ինձ, իմ շրջապատի մարդկանց, ձեզ, ձեր լրագրողական համայնքին, ապա պատասխանս միանշանակ «այո» է: Բայց երբ նայում եմ իշխանության կերակրատաշտակին ձգտող այն մարդկանց, որոնք իրենց պատիվն ու արժանապատվությունը մի կողմ դրած, ամեն գնով փորձում են որկորները լցնել, հիասթափվում եմ: Այնպես որ, այդ հարցը ևս կրկին միանշանակ չէ:

 

– Իսկ որո՞նք են առավել մեծաթիվը մեր հասարակության մեջ, ովքե՞ր են առավել ուժեղ, ո՞ւմ ձեռքն ավելի մեծ ռեսուրս կա…

–Ես կարծում եմ, որ շատը Հայաստանի Հանրապետության արժանապատիվ քաղաքացիներն են: Պարզապես մենք այժմ ապրում ենք ժամանակավոր մակընթացության պայմաններում: Բայց վաղ թե ուշ կգտնվեն և՛ առաջնորդներ, և՛ ժողովուրդը ոտքի կկանգնի: Քանզի այն իշխանության որակը, որն այսօր ունենք, մեր ժողովրդի համար անհանդուրժելի է:

 

– Այս համաձայնագիրը հնարավորություն կտա՞ դիվերսիֆիկացնել մեր ազգային անվտանգության հետ կապված հարցերը:

– Եթե այն դիտարկենք որպես առաջին փոքրիկ քայլ՝ այդ ուղղությամբ արված, ճիշտ կլինի: Բայց եթե մտածենք, թե միանգամից կհավասարակշռվի ամեն ինչ, միամտություն կլինի: Քանզի մենք գիտենք, որ խիստ անհավասարակշիռ է եղել մեր երկրի արտաքին քաղաքականությունը, որի արդյունքում էլ դարձել ենք Կրեմլի խամաճիկ–պետություն:

 

– Իսկ Ռուսաստանը հեշտությա՞մբ ձեռք կքաշի մեր երկրի վրա ունեցած իր իրավունքներից:

– Ո՛չ, իհարկե: Պարզապես պետք է հաշվի առնենք նաև այն հանգամանքը, որ միջազգային թատերաբեմում Ռուսաստանը, ըստ էության, տանուլ տվող պետություն է: Եվ պետություն է՝ առանց զարգացած տնտեսության, կամ գիտության, կամ մշակույթի: Նաև գիտենք, որ պուտինյան քաղաքականության հետևանքով ողջ աշխարհը քննադատում է այս երկիրն ու ենթարկում նրան պատժամիջոցների: Նշանակում է՝ վաղ թե ուշ այս ռեժիմը նույնպես տապալվելու է: Դրանով էլ կտապալվեն նաև նրա այստեղի խամաճիկները:

 

– Հանկարծ մեզ համար ցավոտ չընթանա:

– Դե, պետք է մտածենք, պետք է փորձենք պատրաստ լինել երջանկաբեր այդ պահին:

 

Գոհար Սարդարյան