«Ոնց կյանքում էր անտեր, այնպես էլ` զոհվելուց հետո»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է հերոսի տատի մասին, ով ծանր պայմաններում է ապրում

 

Հայրենիքի պաշտպանության ժամանակ զոհված Էդուարդը փետրվարի 4–ին կդառնար 23 տարեկան: Էդուարդի ծննդյան օրը տատիկի՝ Կատյա Հայրապետյանի համար մեծ իրադարձություն է, ու նույնիսկ թոռան կորստից հետո սոցիալական ծանր պայմաններում գոյատևող տարեց կինը սեղան է պատրաստում և մեծ ցավ ապրելով շնորհավորում իր սիրելի Էդիկին:

Վաղ մանկության տարիներից զրկվելով ծնողներից՝ Էդիկը մնաց տատի խնամակալության տակ: «Փաստ» օրաթերթի թղթակցի հետ զրույցում Կատյա տատիկը հիշեց Էդիկի ծանր մանկության մասին:

«Ծնողները կենդանի են, սակայն լքել են զավակին: Ես այդ մասին չեմ կարողանում խոսել: Միայն ցանկանում եմ ասել, որ իմ Էդոն հրաշք տղա էր, ու ես իրենից շատ բան եմ սովորել: Այսօր ես մեծ ցավ եմ ապրում՝ Էդոն չկա, բայց ես սեղան եմ բացել ու ծնունդ եմ անում: Ես գիտեմ, որ նա թիկունքիս կանգնած է, ու մինչև իմ մահը ինքը միշտ ներկա կլինի:

Դրանից հետո էլ կմիանամ նրան: Ախր, ինքը էնքան լավ բաներ է արել, էնքան սիրուն խոսքեր ուներ: Օր է եղել՝ հաց չենք ունեցել ու խանութից նիսյա եմ բերել: Մի օր էլ ասացի՝ բերեմ: Էդոն ասաց՝ տատ, պարտքը տվե՞լ ես: Ասացի՝ չէ: Էդոն, թե բա որտեղի՞ց ես տալու, արի էսօր էլ առանց հացի յոլա գնանք, փլավ եփենք, ուտենք»,–հուզվեց Կատյա տատիկը:

Տատիկը հիշում է՝ դպրոցական արձակուրդներին Էդոն պարտադիր աշխատում էր: Տատը ամեն ինչ անում էր, որ նա դպրոցական քեֆերից ու առիթներից զուրկ չմնա:

Արագածոտնի մարզի Մուղնի գյուղում ծնված Էդուարդ Հայրապետյանը 2013 թ. թվականին զորակոչվել է պարտադիր զինվորական ծառայության և ծառայության անցել ԱՀ Մարտակերտի շրջանի N զորամասում՝ որպես հետախույզ–գնդացրորդ:

Տատիկը նշում է, որ Էդուարդը հպարտ էր իր զինվորական համազգեստով.

«Պրիսյագին գնացի, ու երեխեն զարմացավ: Ասաց՝ տատ, մտածում էի՝ բոլորի ծնողները կգան, բայց իմ տատը չի կարողանա: Ասացի՝ քոռանամ ես, բալես, քո տատը ամեն ինչի է պատրաստ քո համար ու առանց քեզ չի կարող ցամաք հացն էլ ծամել»,– պատմեց Կատյա Հայրապետյանը:

2015 թ. մարտի 19–ին, ժամը 8:30–ի սահմաններում, հակառակորդի հատուկ նշանակության ջոկատի ուժեղացված խումբը հարձակում է ձեռնարկել հյուսիսային (Գյուլիստանի) ուղղությամբ տեղակայված դիրքերի վրա: Շուրջ երկու ժամ տևած մարտական գործողության արդյունքում դիրքապահ անձնակազմը և օգնության հասած ուժերը ստիպել են հակառակորդին փախչել, այնուհետև հետապնդելով վերջիններիս, ամբողջությամբ ոչնչացրել են խմբին` իրենց դիրքերի մատույցներում:

Ցավոք, մարտի ժամանակ արիաբար զոհվել են ՊԲ զինծառայողներ Հակոբ Խաչատրյանը (1996 թ.), Էդուարդ Հայրապետյանը (1995 թ.), Արշակ Հարությունյանը (1995 թ.), իսկ Սամվել Հակոբյանը(1995 թ.), ով ծանր վիրավորում էր ստացել մարտի ժամանակ, օրեր հետո մահացել է զինվորական հոսպիտալում։

Էդուարդ Հայրապետյանը հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ և ԱՀ նախագահների կողմից` «Արիության համար» մեդալներով:

Կատյա տատը Էդուարդի սենյակում անկյուն է պատրաստել: Անբարեկարգ, խունացած պատերից կախել է թոռան նկարները:

«Շատ զոհված հերոսների մասին են խոսում ու գրում, բայց իմ Էդոն ոնց որ կյանքում էր անտեր, այնպես էլ այս հարցում: Ես մի կերպ գոյատևում եմ: Էդոյից հետո դժվարությամբ եմ աշխատանք կատարում»,– անկեղծացավ Կատյա տատիկը:

Նա ամեն օրն է հաշվել, որ թոռը ավարտի ծառայությունը. «Մնացել էր մեկ ամիս և յոթ օր: Ես հիմա էլ եմ սպասում, որովհետև Էդոն մեռնելու իրավունք չուներ: Նա փորձել է զոհված ընկերոջը հանել մարտի դաշտից ու զոհվել է: Գոնե հաշմանդամ լիներ, էլի կտանջվեի ու կպահեի»:

Նշենք, որ այս տարի Էդուարդ Հայրապետյանի ծննդյան օրվա առիթով գրական–երաժշտական ծրագրով Մուղնիի Սուրբ Գևորգ եկեղեցու բակում հանդես եկան «Անմահության մարտիկները» գրքի հեղինակ Աննա Կոստանյանի սաները:

 

Լուսինե Ղազարյան