Ցեմենտի գործարանը ունի ոչ արտադրական փուլեր, բայց աշխատակիցները գումար են ստանում կլոր տարին

Պետրոս Կոստանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Օրեր առաջ Հայաստանի մի շարք քաղաքներում, մասնավորապես Երևանում,Հրազդանում, Արարատում, Էջմիածնում, Ագարակում և այլ բնակավայրերում տեղի ունեցավ գործադուլների մի ամբողջ շարք։ Լրատվամիջոցները, բնականաբար, բոլոր այդ գործադուլները ներկայացրեցին նույն լույսի ներքո․ աշխատակիցները դժգոհ են իրենց աշխատանքային պայմաններից և պահանջում են դրանց բարելավում։ Սա բնական է, եթե հպանցիկ հայացքով նայենք այդ գործադուլներին։ Բայց դրանց մեջ կար մեկը, որը արժանի է առավել ուշադիր ուսումնասիրության։

Խոսքը Արարատի ցեմենտի գործարանի աշխատակիցների բողոքի ակցիայի մասին է։ Կան մի շարք փաստեր, որոնք վկայում են, որ գործարանը ստեղծել է բացառիկ արտոնյան պայմաններ ոպեսզի աշխատակիցները չդառնան գործազուրկ։ 

Այսպես, Արարատի ցեմենտի գործարանն այսօր ունի 1200 աշխատակից, բայց կարող է աշխատել երկու անգամ ավելի քիչ աշխատակիցներով։ Այսինքն գործարանի գործունեությունը կարող են ապահովել մի քանի հարյուր աշխառտակիցներ, սակայն ժամանակին Գագիկ Ծառուկյանի կայացրած որոշման համաձայն առայսօր չի կատարվել աշխատողների կրճատում՝ նրանց գործազուրկ չդարձնելու համար։ Ըստ էության գործարանում այսօր աշխատում են երկու անգամ ավելի շատ աշխատողներ քան անհրաժեշտ է գործարանին։ 

Երկրորդ, Արարատի ցեմենտի գործարանը ունի այսպես ասած ոչ արտադրական սեզոններ։ Դա համընկնում է ձեմռային շրջանի հետ, երբ հանրապետությունում շինարարություն չի իրականացվում և գործարանը փաստացի չի աշխատում, չի տալիս արտադրություն։ Սակայն գործարանի բոլոր աշխատակիցները, չնայած ամեն տարի ոչ արտադրական սեզոնների առկայությանը, որը տևում է մինչև 5-6 ամիս, կլոր տարին վճարվում են և ստանում են աշխատավարձ։ Փաստացի, գործարանի աշխատակիցները աշխատավարձ են ստանում նաև չկատարվող աշխատանքի համար։ 

Վերը նշվածը բացառիկ արտոնյալ պայմաններ են, որոնք չկան Հայաստանում գործող որևէ այլ գործարանի դեպքում։ Մի դեպքում պետք եղածից գրեթե կրկնակի անգամ ավելի շատ աշխատակիցներ, մյուս դեպքում՝ անգամ ոչ արտադրական սեզոնին աշխատավարձերի նույնատիպ վճարում աշխատանք չկատարող աշխատակիցներին։
Բայց սա էլ դեռ ամենը չէ։ Արարատի ցեմենտի գործարանը բուն արտադրական պրոցեսում էլ, իր համար վնասաբերությամբ, ստեղծել է պայմաններ, որպեսզի հնարավորինս շատ թվով աշխատակիցներ ապահովված լինեն աշխատանքով։ Այսպես, գործարանը կարող է ցեմենտի արտադրության համար անհրաժեշտ կլինկեր հումքը (թրծված հումքային խառնուրդ, որը օգտագործվում է ցեմենտի արտադրության համար) ներկրել արտերկրից, ինչի արդյունքում կարող են կրճատվել բազմաթիվ աշխատակիցներ, որոնք ներգրավված են կլինկերի ստացման պրոցեսում։ Այսօրվա պայմաններում գործարանին հենց դա է առավել ձեռնտու՝ կլինկերի ներկրումը, քան դրա ստացման համար համապատասխան քանակի աշխատակիցներ պահելը և նրանց աշխատավարձ վճարելը։ Սակայն Արարատի ցեմենտի գործարանը չի գնացել և հիմա էլ չի գնում այդ ճանապարհով, որպեսզի աշխատակիցների մի մասը դրա արդյունքում գործազուրկ չդառնան, սակայն, կրկնենք, տարրական բիզնես-հաշվարկը և շահը հենց դա են պահանջում։

Ամփոփելով կարող ենք նշել որ Արարատի ցեմենտի գործարանում աշխատողների համար ստեղծված են ամենաարտոնյալ պայմանները նրանց գործազուրկ չդարձնելու համար։

Հենց այս պայմաններն են, որ շահեկանորեն առանձնացնում են Արարատի ցեմենտի գործարանին Հայաստանում գործող բոլոր մուս գործարանների շարքում, և հենց վերոնշյալ հանգամանքերն են, որոնք ստիպում են Արարատի ցեմենտի գործարանի աշխատակիցների գործադուլին նայել այլ լույսի ներքո։ Այս գործադուլը չի կարելի դիտարկել մյուս գործադուլների հետ նույն հարթության վրա։ 

Բնականաբար այն ամենի մասին, ինչ վերևում նշեցինք, հրաշալի գիտեն և քաջատեղյակ են նաև գործարանի աշխատակիցները, ինչը ստիպում է ենթադրել, որ Արարատի ցեմենտի գործարանի աշխատակիցների գործադուլի հետևում կանգնած են որոշակի անձինք և ուժեր և դա այլոց կողմից ուղղորդվող գործըթնաց է՝ ինչ-ինչ քաղաքական և նեղ անձնական նպատակների համար։