Վահագ Ռաշ. «Սատարում եմ վարչապետին, բայց տեսնում եմ, որ ՀՀԿ–ի պես են սկսել աշխատել». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Փաստ»–ի հյուրն է երգիչ, երգահան Վահագ Ռաշը, ում հետ զրույցը սկսել ենք քաղաքական իրողություններից, անդրադարձել կառավարության պաշտոնավարման 100 օրվան ու խոսել նաև երգարվեստում առկա խնդիրների մասին:

Դատելու և հրաշքների սպասելու ժամանակը

Նոր կառավարության համար 100 օրը բավականին քիչ ժամանակ է, որ լուրջ և ակնհայտ փոփոխություններ տեսնենք: Համենայն դեպս, փոփոխություններ կարելի է արձանագրել մաքսային և հարկային ոլորտներում, ինչպես նաև` մեծ չափերի կաշառակերության «բնագավառում»: Իսկ ավելի փոքր տեղերում կաշառակերության դեպքերը դեռ չի կարելի բացառել: Փոփոխություններ կան, բայց ինչ–որ հրաշքների սպասելը դեռ վաղ է, քանի որ իշխանությունը դեռ ՀՀԿ–ին է պատկանում: Հեղափոխություն եղել է, բայց իշխանափոխություն` դեռ ոչ: ՀՀԿ–ն խորհրդարանում մեծամասնություն է կազմում, ինչը ոչ ոք չի կարող ժխտել: Մինչև արդար ընտրությունների արդյունքում կազմավորված կառավարություն և իշխանություն չունենանք, չենք կարող ինչ–որ մեկին դատել այն բանի համար, թե փոփոխություններն ակնհայտ չեն կամ քիչ են: Խանգարող հանգամանքները հաստատ շատ են: Բացի այդ` բոլոր հիմնարկներում դեռ կա վախի այն մթնոլորտը, որ ՀՀԿ–ն դեռ կարող է վերադառնալ: Այսինքն` խորհրդարանական ընտրություններից հետո միայն կարող ենք խոսել փոփոխությունների մասին ու դատել` ճի՞շտ է աշխատում Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը, թե՞ ոչ: 

Միանգամից շատերին նախարարի պաշտոնին նստեցնելը սխալ էր

Նախորդների սխալները չկրկնելու համար նոր կառավարության ամենամեծ քայլն առաջին հերթին խելացի կադրերով շրջապատվելն է: Չպետք է միայն իրենց շրջապատից ընտրեն կադրերին: Ամեն դեպքում` փորձը կարևոր է: Անկեղծ ասեմ, հիմա ես այդքան էլ գոհ չեմ նշանակումներից: Գործելաոճը դեռ հետագայում կերևա, բայց նոր կառավարության անդամների փորձառությունը շատ քիչ է: Գոնե պետք է փոխնախարար լինեին: Միանգամից շատերին նախարարի պաշտոնին նստեցնելը սխալ էր: Բնականաբար, կան խելացի մարդիկ, ովքեր իրենց տեղում են, բայց շատ շատերն իրենց տեղում չեն: Իհարկե, ժամանակը ցույց կտա, թե որքանով եմ սխալ: Բացի այդ` տեսնում եմ, որ ՀՀԿ–ի պես են սկսել աշխատել, ինչն ինձ չի գոհացնում: Նկատի ունեմ միայն յուրայիններով շրջապատվելը: Իսկ հույսը միայն ժողովրդի վրա դնելը սխալ է: Ինչքան էլ որ սատարում եմ վարչապետին, բայց, ամեն դեպքում, նշածս ակնհայտ է և անընդունելի: Շատ խելացի մարդիկ կան, որ կարող են իրենց օգնել, բայց իրենք այդ կողմ չեն նայում: Կան մարդիկ, ովքեր թեկուզև աշխատել են ՀՀԿ–ի ժամանակ, բայց մաքուր են եղել: Հիմա նման մարդիկ չեն աշխատում իրենց տեղերում, փոխարենն այնպիսի մարդիկ են, ովքեր չպետք է լինեին այդտեղ:

Ես կառավարությունից հաշվետվություն չէի սպասում, քանի որ, ինչպես արդեն նշեցի, 100 օրը բավականին քիչ ժամանակահատված է: Բայց հանրահավաքը կորակեմ այսպես` ժողովրդի հետ մեկ անգամ ևս կապ պահպանելու ու միմյանցից չհեռանալու հանրահավաք, ինչը բավականին մեծ էներգիա հաղորդեց ժողովրդին: Չհաշված հանրահավաքի մշակութային մասը, մնացածը դրական էր: Կոնկրետ ինձ բավարարեց Արցախի հարցի վերաբերյալ հատվածը: Նիկոլ Փաշինյանի դիրքորոշումն ինձ դուր եկավ: Շատերը շահարկեցին ելույթի այդ հատվածն ու նշեցին` «Հանրապետության հրապարակո՞ւմ է լուծվելու այդ հարցը», բայց Նիկոլ Փաշինյանը Հանրապետության հրապարակ ասելով` նկատի ուներ Հայաստան` գումարած Արցախ: 

Ի՞նչ պետք է անի քաղաքապետը

Հասարակությունը պետք է օգնի թե՛ քաղաքապետին, թե՛ վարչապետին: Ամեն ինչ չի սահմանափակվում մեր բակով, կամ տան առջևի տարածքով: Եթե տեսնում ենք ինչ–որ արատավոր երևույթ, պետք է արձագանքենք, կամ գոնե դիմենք համապատասխան մարմիններին, որ զբաղվեն տվյալ խնդրով: Յուրաքանչյուր քաղաքացի պետք է իր քաղաքի ու երկրի հանդեպ հոգատարություն դրսևորի: Ես ապագա քաղաքապետին առաջարկելու եմ ծառատունկեր կազմակերպել: Բացի այդ` նաև աղբը հավաքելու միջոցառումներ: Եթե մարդը մասնակցի այդ գործընթացին, դրանից հետո աղբը չի թափի: Շատ կուզեմ, որ քաղաքապետը զբաղվի բակային տարածքների ազատագրմամբ: Կոնկրետ մեր շենքի երեխաները խաղալու տեղ չունեն: Ամեն մեկն իր համար տարածք է վերցրել, այգի ու զրուցարան սարքել: Սրանք հարցեր են, որ պետք է բարձրացնել:

Մնում են ստվերում

Երգարվեստի բնագավառում շատ փոփոխություններ կարելի է անել: Ռաբիսն ինչ–որ կերպ գոնե չպետք է պրոպագանդվի: Հեռուստատեսությամբ և ռադիոյով չպետք է անընդհատ ռաբիս հնչեցնեն ու հետո էլ ասեն, թե ժողովուրդը դա է ուզում: Խնդիրը պահանջարկն ու առաջարկը չէ, այլ է. այդ տեսակի երաժշտություն ներկայացնողը բավականին մեծ գումարների դիմաց երգում է ռեստորաններում: Նա այդ մեծ գումարները ծախսում է նաև իր ստեղծագործությունը մասսայականացնելու վրա: Նա կարող է նաև լավ երաժշտություն ստեղծել, բայց այլ բան է ստեղծում, քանի որ դրա տակ պարում են ու գումար աշխատում: Պայքարելը դժվար է` մարդկանց չենք ստիպի, բայց գոնե ռադիոյով ամբողջ օրը «տաշի–տուշի» մակարդակի երգեր չհնչեն: Այդ պարագայում շատ մարդկանց կարելի է շեղել անորակ երաժշտությունից: Բացի այդ` ազգայինն է պետք պրոպագանդել: Կարելի է ինչ–որ հարթակներ ստեղծել, որ նոր երաժիշտներն ու արվեստագետները կարողանան իրենց դրսևորել. հիմա եթե դու սկսնակ ես և տեսահոլովակ ես նկարահանում կամ երգ ձայնագրում, շատ դժվարությամբ ես կարողանում այդ ամենը ռադիոյով կամ հեռուստատեսությամբ տեղ հասցնել: Ես անցել եմ այդ ամենի միջով` առանց գումարի գրեթե անհնար է: Հնարավորություն պետք է տրվի սկսնակ երգիչներին, խմբերին, քանի որ շատ տաղանդավոր մարդիկ ունենք, ովքեր մնում են ստվերում ու փաբերից դուրս չեն գալիս: