Խաղաղության օրինակ՝ «երեք աթոռով, ափսեով ու բաժակով». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Ապրիլյան պատերազմից ավելի քան երկու տարի անց Արմենակ Ուրֆանյանի մայրը որդու ոտնահետքերով տուն է երազում, ուր կլինի երեք աթոռ, ափսե ու բաժակ: Այն խորհրդանշական կլինի՝ իր մեջ ունենալով ընտանիքի գաղափարը: Այն ընտանիքի, որը երազում էր տիկին Համեստը՝ կին ու երեխա՝ որդու կողքին: Մայրերից մյուսի ձեռքում էլ որդու մասին գիրքն է՝ ամուր գրկած: Զոհված զինծառայողների մայրերն են, ավելի քան երկու տարի անց ցավը սրտում, արցունքն աչքերին, բայց՝ քաջ: Քաջ, ինչպես իրենց զավակները, որովհետև ուժ գտան ոչ միայն ապրելու, այլև խաղաղություն պահանջելու: Նրանց կորուստը ոչինչ չի լրացնի: Չի լրացնի անգամ պահանջած խաղաղությունը, բայց մայրերը միացան ՀՀ վարչապետի տիկնոջ՝ Աննա Հակոբյանի՝ «Կանայք` հանուն խաղաղության» նախաձեռնությանը: Մայրերը հասկացել էին, թե ինչ մեսիջ պետք է ուղարկեին աշխարհին: Հասկանալի էր նաև խաղաղության կոչի՝ միգուցե մի քիչ ավելի խորքում եղած ենթատեքստը, որի թիրախն այդքան էլ արտաքին աշխարհը չէր: Ուշադրության, արդարության պակաս, անտեսված լինելու զգացում, ընտրություններից հետո հրավառություն՝ հենց ապրիլի երկուսին: Ապրիլյան պատերազմից հետո մայրերը շատ բան տեսան, ինչը չպետք է տեսնեին: Հիմա նորի սպասում ունեն. ասում են՝ Հայաստանը խաղաղության օրինակ պետք է լինի, խաղաղության բնօրրանը պետք է լինի: Խաղաղության օրինակ, ուր զոհված զինծառայողների անտեսված մայրեր չեն լինի և տարիներ շարունակ կառավարության շենքի դիմաց սև հագած ցույց չեն անի՝ արդարություն պահանջելու համար: Խաղաղության օրինակ, ուր չեն լինի անհավասարներ, ուր չի լինի զոհված զինծառայողի մայր, ով որդու ծնունդը լիարժեք նշելու հնարավորություն չի ունենա: Խաղաղության օրինակ, ուր ապագա մայրերը Եռաբլուրում ծաղիկներ տնկելու չեն գնա: Խաղաղության օրինակ, ուր զինհաշմանդամներն ու պատերազմի մասնակիցներն էլ կառավարության շենքի դիմաց չեն կանգնի, նամակ չեն գրի ու տարիներով չեն սպասի նամակի պատասխանին: Բայց ուղիղ իմաստով հասկանալու խնդիր կա: Կրկին հասարակական ոչ հավասարակշիռ ընկալումներ. «խաղաղության կոչով հարևանները չմտածեն, թե թույլ ենք, պատրաստ զիջումների» կամ՝ ապրիլյան զոհերի մայրերին «ներգրավելը» միգուցե սխալ էր, ճիշտ չի ընկալվի: Ապրիլյան քառօրյա պատերազմի զոհված զինծառայողների մայրերն իրենց նախաձեռնությամբ են միացել կոչին՝ նրանց քաջությունը թուլության տեղ չի կարող անցնել: Ադրբեջանցի մայրերին իրենց կոչին միանալու ուղերձը՝ ևս, որովհետև, ինչպես իրենք են նշում, մայրությունն ազգություն չի ճանաչում: Իսկ մայր և խաղաղություն բառերը հոմանիշ են՝ իրար հավասար բարձրագույն բարիքներ: «Մեր տղաները զոհվել են, որպեսզի տեսնենք կատարյալ Հայաստան», «Մեր որդիների արյամբ պահած սահմանները ոչ մի ձևով զիջման ենթակա չեն»: Դողացող ձայնով, ցավը սրտում, թաց աչքերով բայց ուժեղ ու անկոտրուն հայտարարում էին այն մայրերը, որոնց որդիները քաջ էին, քաջ, ինչպես մայրերը, ովքեր խաղաղություն են ուզում, միայն թե ոչ մի մայր այլևս որդի չկորցնի: Խաղաղությունը կուրուստը չի լրացնի, բայց բացը երևի կփարատի նոր Հայաստանի սպասումը, ուր, միգուցե, կապրեն նրանց որդիների ընկերների ընտանիքները՝ «երեք աթոռ, բաժակ ու ափսե» ունենալով:

 

 

Աննա Բադալյան