«Ոգևորության, ՀՀԿ–ին ջախջախելուց, հայհոյելուց հաճույք ստանալու փուլը մոտենում է ավարտին»

Նախաձեռնությունների ազգային կենտրոն հ/կ միավորման ղեկավար Վարդան Թունյանի կարծիքով, այսօր թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին դաշտում առկա մարտահրավերներ կան:

«Հիմա մարտահրավերներով լի ժամանակահատված է: Նախ, մասնավորապես, կապված Արցախի հարցի հետ: Ալիևի և Փաշինյանի ծանոթությունը, ԱԳ նախարարների ինտենսիվ հանդիպումները, բանակցությունները… Կարծես տպավորություն է ստեղծվում, որ ինչ–որ բան պետք է լուծվի, ստորագրվի: Համենայն դեպս, այդ մասին հայտարարում է ադրբեջանական կողմը, իսկ հայկական կողմը, կարծես, չի հերքում»,– մեզ հետ զրույցում ասաց նա՝ ընդգծելով, որ արցախյան հարցը մեր ներքաղաքական օրակարգում միշտ ամենակարևոր հարցերից է եղել:

«Ուղղակի մի քիչ հիասթափված եմ մեր քաղաքական դաշտի մասնակիցներից, որովհետև շատ թույլ արձագանք է լինում: Այդ արձագանքը անհատ գործիչների մակարդակով է: Իսկ կուսակցությունները, կարծես, շատ պասիվ են ու կաշկանդված»,– նշեց Վ. Թունյանը՝ հավելելով, որ խոսքը նաև արտախորհրդարանական ուժերի մասին է: 

«Ներկայիս փուլում քաղաքական դաշտն ինքնակազմակերպվելու շատ լուրջ խնդիրներ ունի: Ուժերը դեկտեմբերի 9–ից ինքնագնահատման և իրենց տեղը գտնելու խնդիր ունեն: Օրինակ՝ ՀՅԴ–ն բավականին ճկուն ու կենսունակ գտնվեց, նրանք փոխեցին իրենց ներկայացուցչին: Չեմ ասի, թե արմատական քայլ էր, բայց, ամեն դեպքում, թարմություն մտցրեց և սփյուռքում ներգրավվածության չափն ավելացրեց: Ցույց տվեցին իրենց ուժը, որ համահայկական կուսակցություն են, և իշխանությունն այս կամ այն կերպ ստիպված կլինի հաշվի նստել իրենց հետ: Իսկ, օրինակ, «Օրինաց երկիրը» միգուցե ավելի ճիշտ կվարվեր, եթե ինքնալուծարվեր: Համենայն դեպս, Արթուր Բաղդասարյանի քայլն ավելի համարձակ և արժանավայել եմ համարում, քան տասնյակ կուսակցություններում առկա այն իրավիճակը, որոնք չեն ինքնալուծարվել, նախագահները հրաժարական չեն տվել, բայց նաև որևէ ակտիվ դերակատարություն չունեն և չեն էլ պատրաստվում ունենալ քաղաքական կյանքում: Պարզապես իրենց շուրջը հավաքել են մարդկանց և կուսակցություն–կուսակցություն են խաղում: Մինչդեռ պետության մեջ տեղի են ունենում գլոբալ գործընթացներ, կան թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին մարտահրավերներ, բայց որևիցե կուսակցություն որևէ լուրջ օրակարգ չի առաջարկել»,–ասաց նա:

Խոսելով ներքին մարտահրավերներից՝ Վ. Թունյանն այդ մարտահրավերները կրկին կապեց Արցախի խնդրի հետ:

«Մենք, փաստորեն, հայտարարում ենք, որ տարածքներ չունենք զիջելու, հայ ժողովուրդն իր ամբողջականության մեջ գտնում է, որ տարածքներ չունի զիջելու, բայց մի ներքին վախ կա. մենք նշում ենք, որ չենք զիջելու, բայց, միևնույն ժամանակ, խոսում ենք փոխզիջումների մասին: Բայց ի՞նչ ունենք մենք զիջելու: Այս հարցերի մասին քաղաքական գործիչները պետք է ազնիվ խոսեն հասարակության հետ…

Ես տպավորություն ունեմ, որ Ն. Փաշինյանն արտաքին և, մասնավորապես, Արցախյան հիմնահարցի լուծման ուղղությամբ Լևոն Տեր–Պետրոսյանի գաղափարական ազդեցության ներքո է գտնվում, գնում է այդ ճանապարհով: Իհարկե, առաջ քաշելով այս վարկածը՝ չեմ պնդում, որ բոլոր կետերով դա համընկնելու է, բայց այդպիսի տպավորություն է առաջանում»,–ասաց նա՝ ընդգծելով, որ այդպիսի տպավորություն է ստացել մի քանի ազդակներից հետո, որոնցից վերջինը ՀԱԿ արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախագահ, դիվանագետ Վլադիմիր Կարապետյանի նշանակումն էր վարչապետի մամուլի խոսնակի պաշտոնում:

«Ես ուզում եմ փաստել, որ էյֆորիկ ոգևորության, ՀՀԿ–ին ջախջախելուց, հայհոյելուց հաճույք ստանալու փուլը մոտենում է ավարտին: Այդ իմաստով հասարակությունն արդեն ավելի լուրջ ու առարկայական է նայելու իշխանության ցանկացած գործողություն թե՛ արտաքին դաշտի, թե՛ ներքին հարցերի առումով»,–ասաց նա:

Վարդան Թունյանը նաև շեշտեց այն մասին, որ ՀՀԿ–ականները փորձում են զբաղվել քաղաքականությամբ՝ ադեկվատ չգնահատելով իրավիճակը:

«Եթե նրանք ցանկություն ունեն ինչ–որ ձևով պայքարել Փաշինյանի իշխանության դեմ, ինչ–որ օգուտ տալ, ապա եթե չեն ինքնալուծարվում, գոնե պետք է չերևան քաղաքական դաշտում: Իրենց թվում է, որ կարևոր դեր են կատարում՝ շատ հաճախ նաև տեղին քննադատելով ներկայիս իշխանությանը: Բայց ամբողջ զավեշտն այն է, որ իրենք դրանով արժեզրկում են այդ ճիշտ գաղափարներն այն իմաստով, որ հենց իրենք են դա արտահայտում: Դրանով իրենք վնաս են տալիս առողջ քաղաքական դաշտի կայացմանը: Այդպես իրենք փակում են առողջ, ռեալ ու նոր քաղաքական ուժերի ի հայտ գալը՝ ուշադրությունն արհեստականորեն սևեռելով իրենց վրա: Իրենք չեն հաշտվում այն կարգավիճակի հետ, որ արդեն հեռանալու և լռելու ժամանակն է: Իրենց ասածը չի ընկալվում հասարակության կողմից: Իսկ իշխանության համար այն որևէ վտանգ չի ներկայացնում: Իշխանությունը կասի՝ «դե, ՀՀԿ–ն է ասողը»,–նշեց նա՝ ընդգծելով, որ չի ուզում որևէ մեկին վիրավորել, և այստեղ խոսքը քաղաքական կուսակցության պատասխանատվության մասին է՝ իրենց իշխանության տարիներին առկա արատավոր երևույթների իմաստով:

ԱՆՆԱ ԲԱԴԱԼՅԱՆ