Վերջին շրջանում կասկածը որդի նման կրծում էր նրա սիրտը, նա կարծում էր, որ ընկերը դավաճանում է իրեն և որոշեց ստուգել: Նա մի նամակ գրեց, որում ասում էր, որ հոգնել է նրա անտարբերությունից, որ այլևս չի սիրում և հեռանում է: Նամակը րեց սեղանին աչքի առաջ և մտավ մահճակալի տակ:
Որոշ ժամանակ անց ընկերը տուն վերադարձավ, մտնելով սենյակ, նկատեց սեղանին դրված նամակը, կարդաց ու նույն պահին վերցրեց հեռախոսն ու ինչ-որ համար հավաքելով սկսեց խոսել. «Բարև, սիրելիս, միայն իմանաս ինչ է պատահել, կինս վերջապես հեռացել է , նա գլխի է ընկել, որ դավաճանում եմ և հեռացել է, փառք Աստծո վերջապես ազատվեցի նրանից, մենք հիմա ազատ ենք, կարող ես գալ ինձ մոտ, ես գնում եմ շամպայն գնեմ, որ նշենք» և անջատեց հեռախոսը և դուրս եկավ տանից:
Երիտասարդ կինը շփոթված դուրս եկավ մահճակալի տակից, արցունքները հոսում էին աչքերից, փաստորեն նրա կասկածները հաստատվեցին: Նա սեղանին իր նամակի կողքին նկատեց մեկ այլ գրություն: Դողացող ձեռքերով վերցրեց այն և կարդաց. « Սիրելիս, երբ հաջորդ անգամ կթաքնվես, համոզվիր, որ ոտքերդ չեն երևում մահճակալի տակից, գնում եմ քո սիրած կոնֆետները գնելու, շուտով կգամ: Սիրում եմ քեզ»:
