Երբ այս շան նկարը տարածվեց Համացանցում, բոլորը հուզվեցին ու կարեկցեցին, արտասվեցին: Եվ աշխարհի տարբեր կողմերից սկսեցին հետաքրքվել այս շան պատմությամբ:
Բայց իրականում պարզվեց, որ սա այլ պատմություն է: Այս շունը այլ պատճառ ուներ այդ վայրը չլքելու համար:
Գերեզմանոցի աշխատակիցները նկատեցին, որ շունը փոքրիկ փոս է փորել և ողջ օրը նստած է այդ փոսի մեջ: Շունը ոչ մի կերպ չէր արձգանքում մարդկանց վերաբերմունքին: Պարզվում է, որ այս շունն անտուն էր: Նա ձագուկներ ուներ և չգիտեր ուր տանել քոթոթներին : Նա շատ էր վախենում էր քոթոթների համար և այստեղ էր նրանց թաքցրել, մարդկային աչքից հեռու: Նրա վախը կրկնապատկվեց,ավելի ուժեղացավ, երբ զգաց, որ մարդիկ նկատել են իրեն: Այդ փոսի մեջ նա պահում էր չորս քոթոթներին, նրանք ապահով էին ու երջանիկ: Մայր շունը ոչ մի րոպե չէր հեռանում այդ փոսից: Նա ուժասպառ էր եղել; Ողջ օրը ձագուկներին կերակրում էր կաթով, իսկ ինքը չէր սնվում:
Բարի մարդիկ նրա համար սնունդ էին բերում: Եվ քաղցը նրան ստիպեց դուրս գալ այդ փոսից: Սկզբում մայր շունը վախենում էր, բայց հետո զգալով մարդկանց բարյացաամությունը տեղի տվեց: Նա աստիճանաբար հասկացավ, որ մարդիկ չեն ցանկանում վնասել իր քոթոթներին:
Փրկարարները կարողացան փոսից դուրս բերել քոթոթներին և նրանց բոլորին տարան անասնաբույժի մոտ:
Մայր շունը ոչ մի վայրկյան չէր լքում ձագուկներին: Երբ անասնաբույժը զննում էր քոթոներին նա ուշի ուշով հետևում էր բժշկի շարժումներին և նա հայացքով ասես հարցնում էր. Ի՞նչ կա բժիշկ, ինչպես ձագուկս:
Բուժզննում անցնելուց հետո նրանք իրար գրկախառնված քուն մտան փափուկ բազմոցի վրա: Այնքան հաճելի էր այդ գեղեցիկ ընտանիքին նայելը:
Մայրը շունը այնպիսի հավատով ու երախտագիտությամբ է լի աչքերով է նայում մարդկանց: Եթե նա խոսել կարողանար, հավանաբար կասեր աշխարհի ամենագեղեցիկ բառերից մեկը ՝ Շնորհակալություն: Այնքան գեղեցիկ է այս ամենը, շների այս ընտանիքը: Եվ որ ամենակարևորն է. շունը կրկին հավատաց մարդկանց:
