Գե­ղե­ցիկ խայ­ծե­րի և իրա­կա­նու­թյու­նից հե­ռա­նա­լու սահ­մա­նա­գի­ծը

ՀՀ 2018 թվականի պետական բյուջեի կատարման տարեկան հաշվետվությունն ընդունվել է։ Պատգամավորներն այն ընդունել են 94 կողմ, 17 դեմ, 0 ձեռնպահ ձայների հարաբերակցությամբ։ Բյուջեի կատարողականին դեմ է քվեարկել ԲՀԿ խմբակցությունը։

Չնայած 2018-ի բյուջեն Նիկոլ Փաշինյանի թիմը ժառանգություն էր ստացել նախկին կառավարությունից, սակայն երկօրյա քննարկումներն առիթ հանդիսացան, որպեսզի քննարկվի կաբինետի տնտեսական քաղաքականությունն՝ առհասարակ, և հռչակված տնտեսական հեղափոխության կուրսը՝ մասնավորապես։

Առնվազն տարակուսելի էր վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ելույթը, որը փաստորեն փայլուն է գանահատում կառավարության գործունեությունը (ԱԺ նախագահն էլ հետո արագ-արագ կրկնում է), ըստ էության, ամբողջովին կտրվելով իրականությունից, որովհետև անցած մեկ տարվա ընթացքում գլոբալ խոստումներից որևէ մեկն իրականություն չի դարձել։

Հայաստանի տնտեսությունը թռիչքաձև աճ չի արձանագրել, խոստացված ներդրումային բումը, բնականաբար, չկա։

Ավելին՝ մեկ տարի հետո կառավարությունը կարծես կրկին հայացքն ուղղում է հայաստանյան սեփականատերերի կամ ռուսահայ կապիտալի ուղղությամբ, որովհետև հեղափոխության էֆեկտը, դրա նկատմամբ միջազգային արձագանքն ակնհայտորեն գերագնահատվել էին։ Այդպես էլ միջազգային որևէ կառույց չուզեց մեծ խաղադրույք կատարել տեղի ունեցած հեղափոխության վրա, ինչն առիթ տվեց, որպեսզի Փաշինյանը պարբերաբար քննադատի ԵՄ-ին ու ԱՄՆ-ին՝ Հայաստանում տեղի ունեցած իրադարձությունները չարժևորելու համար։

Խոստացված ներգաղթը տեղի չունեցավ, ավելին՝ արտագաղթը շարունակվում է գրեթե նույն տեմպերով, որովհետև երկրում անցած մեկ տարում լուրջ աշխատատեղեր չեն բացվել, իսկ վարչապետի կողմից պարբերաբար ներկայացվող 51000 աշխատատեղի պնդումն ընդամենը քարոզչական ենթատեքստ ունի ու վերաբերում է ստվերային տնտեսության ծավալների ոչ էական կրճատմանը։

Իրական աշխատավարձի աճը՝ 1,5%, իսկ գնաճը՝ 2 %, գալիս են ապացուցելու, որ տնտեսական հեղափոխություն մեր քաղաքացիների կյանքում, այնուամենայնիվ, տեղի չի ունեցել, այլ խոսքով՝ քաղաքական փոփոխությունները չեն կապիտալացվել՝ որպես մարդկանց բարեկեցություն, տնտեսության աճ։

Նիկոլ Փաշինյանի թիմի ամենախոցելի կողմը մնում է կադրային քաղաքականությունը, որքան էլ Արարատ Միրզոյանը փորձի հակառակն ապացուցել։ Ակնհայտ է, որ նման թիմով հնարավոր չէ կյանքի կոչել ամբիցիոզ ծրագրեր, նույնիսկ ձևակերպել զարգացման տեսլական։

Երկրորդ խնդիրը խոստումներն են, որոնք պարբերաբար դրժվում են։ Նիկոլ Փաշինյանը հեղափոխության հարթակից ու վարչապետության մայրամուտին տվել է բազմաթիվ խոստումներ, որոնք, ըստ էության, իրականություն չեն դարձել այն «կախարդական փայտիկի» միջոցով, որին տիրապետում էր միայն ինքը։

Եվ վերջապես՝ կառավարությունը չի կարողանում վեր կանգնել հատվածական քաղաքական շահերից, ինչի հետևանքով նրա շուրջ չի ձևավորվում քաղաքական կոնսոլիդացիա, իսկ հանրային վստահության մակարդակն աստիճանաբար անկում է ապրում։ Մի խոսքով՝ տնտեսական հեղափոխությունն առայժմ միայն լոզունգ է, գեղեցիկ խայծ, որի համատեքստում Հայաստանը շարունակում է դոփել տեղում՝ ավելի ընդգծված դարձնելով իր կտրվածությունը քաղաքակիրթ աշխարհից։

ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ