Ար­ժե­հա­մա­կար­գի թի­րա­խա­վո­րու­մը հա­սա­րա­կու­թյա­նը կանգ­նեց­րել է հու­սալք­ման վտան­գի առաջ

Սեպտեմբերի 21-ին նշեցինք Հայաստանի Անկախության տոնը: Իր անկախության 28 տարիների ընթացքում Հայաստանը անցել է շատ դժվարություններով՝ պատերազմ, շրջափակում և այն: Այս տարիների ընթացքում հայ ժողովուրդը կարողացավ դիմագրավել բոլոր փորձություններին:

Պետք է նկատենք, որ մեր պետականության ստեղծմանը և պահպանմանը մեծապես նպաստել է դարերով եկող մեր արժեհամակարգը: 

Թերևս սերնդեսերունդ անցնող մեր արժեքային համակարգի և հայրենասիրության հաշվին է, որ հայ ժողովուրդը, թեկուզ լինելով փոքրաքանակ, սակայն կարողացել է պահպանել իր պետականությունը, այնինչ ներկայումս մեծաթիվ ժողովուրդներ կան, որոնց չի հաջողվել անկախ պետականություն ունենալ: 

Հեռու չգնալու համար կարող ենք բերել քրդերի օրինակը, որոնք աշխարհում մոտ 40 մլն բնակչություն ունեն, սակայն դեռևս երազում են անկախ պետականություն ունենալու մասին:

 

2018 թվականի հեղափոխությունից հետո թվում էր, թե Հայաստանում նոր ազգային զարթոնք է սկսվելու, քանի որ դրա համար կային բոլոր նախադրյալները, սակայն տեղի ունեցավ հակառակ գործընթացը:

Նոր իշխանությունները օգտագործեցին հասարակության մեջ առկա դժգոհությունները իրենց քաղաքական նպատակներին հասնելու համար, իսկ այդ ճանապարհին ողջ ուժով գործի դրվեց մեր արժեհամակարգը թիրախավորելու գործիքակազմը:

Առաջին հերթին թիրախավորվեցին մեր քրիստոնեական արժեքները և Հայ Առաքելական եկեղեցին, իսկ դրա արդյունքում ակտիվացան զանազան աղանդավորական շարժումները, «Նոր Հայաստան, նոր հայրապետ» շարժման անդամներն էլ փորձեցին ներխուժել վեհարան: Արժեզրկվեց եկեղեցու դերը: 

Պարզվեց, որ դպրոցներում քահանաների ներկայությունը և «Հայոց եկեղեցու պատմություն» առարկան են խանգարում մեր կրթական համակարգի զարգացմանը:

 

Դրա հետ մեկտեղ հայկական ավանդական ընտանիքի վարկաբեկման գործընթաց սկսվեց, որի արդյունքում աճեց այլասերվածության քարոզի դոզան՝ ընդհուպ մինչև լոբբինգ Ստամբուլ յան կոնվենցիայի վավերացման ուղղությամբ:

Հասարակության ճնշող մեծամասնության համար անընդունելի այդ քարոզչությունը չէր կարող չառաջացնել քաղաքացիների ցասումը, որը պատճառ դարձավ, որպեսզի իշխանությունները հետաձգեն Ստամբուլ յան կոնվենցիայի վավերացումը: Մարդկանց տրամադրվածությունը անգամ հուշում է, որ Ստամբուլ յան կոնվենցիայի վավերացումը կարող է լինել իշխանությունների պաշտոնավարման կարապի երգը:

Մյուս կողմից՝ նոր իշխանությունների հովանու ներքո արժեզրկվեցին Արցախյան ազատամարտը և ազատամարտի հերոսները: 

Իշխանության որոշ ներկայացուցիչների հայտարարություններից պարզ է դառնում, որ իրենց համար տեղի ունեցած հեղափոխությունն ավելի մեծ արժեք ունի, քան Արցախյան ազատամարտը: Իսկ այս բանաձևը կյանքի կոչելու համար թիրախավորվեցին ազատամարտի հերոսները և բարձրաստիճան զինվորականները:

 

Եվ որպեսզի իրենց պայքարը աչքի զարնի, իշխանությունները ազատամարտի հերոսների փոխարեն կերտեցին «հեղափոխական հերոսների կերպարները»: Հեղափոխությունը դարձավ բացարձակ արժեք, և որպեսզի հեղափոխական էներգիան երկար ժամանակ հնարավոր լինի պահել, պետք է պայքար կամ պայքարի իմիտացիա: 

Դրա համար էլ սկսվեց պայքար անցյալի և նախկինների դեմ:

 Անցյալում եղած բազմաթիվ արատավոր, խայտառակ երևույթների դեմ պայքարելու փոխարեն արժեզրկվեց անցյալում եղած ամեն ինչ՝ անգամ դրական երևույթները, և դրանք ներկայացվեցին մռայլ գույներով: 

Իսկ նախկինների դեմ պայքարը թատերականացվեց, չէ՞ որ ներկայիս իշխանությունները չունեն երկրի զարգացման իրենց օրակարգը, և պետք է, որ քաղաքական հակառակորդների դեմ իրենց մղած պայքարը երկարատև բնույթ ստանա, այլապես իրենց հեղափոխական միսիան կկորցնի իր բովանդակությունը:

Եվ այս համատեքստում պատահական չէ, որ պարբերաբար մամուլում տեղեկություններ են շրջանառվում նախկինների կողմից կազմակերպված դավադրությունների մասին: Ներկայիս իշխանությունների վարած այսպիսի քաղաքականության արդյունքում գնալով խորանում են հասարակության սեգմենտացիան և թշնամանքի դրսևորումները:

Արդյունքում մեր հասարակությունը կանգնել է խորը ապատիայի և հուսալքման վտանգի առաջ:

ԱՐԹՈՒՐ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ