«Զգալով, որ կա «հարված» իրենց հասցեին, գուցե փորձում են այդ կերպ պաշտպանվել». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Վերջին օրերին պետբյուջեից հատկացվող գումարները ոչ նպատակային օգտագործելու, «կոռուպցիոն գործարքների» մեջ ներգրավված լինելու հարցում, կարծես թե, նոր թիրախ է հայտնվել՝ մուլտիպլիկատոր Դավիթ Սահակյանցը և «Ռոբերտ Սահակյանց փրոդաքշն» անիմացիոն ստուդիան։ 

Ընդ որում, Դավիթ Սահակյանցին ուղղված մեղադրանքներով ստվեր է նետվում ոչ միայն նրա և իր ընկերների կատարած աշխատանքի, այլ նաև Սահակյանցի հոր՝ հայտնի մուլտիպլիկատոր Ռոբերտ Սահակյանցի անվան վրա։ 

Նախ` պարզաբանենք խնդիրը։ «Ռոբերտ Սահակյանցի անվան անիմացիոն արվեստանոց» հասարակական կազմակերպությունը 2014-2018-ին մշակույթի նախարարությունից ստացել է ավելի քան 406 մլն դրամ։ Կազմակերպությունը պարտավորվել է թողարկել «Անահիտ» և «Օլիմպիկոս» մուլտիպլիկացիոն կինոնկարները և վերանորոգել սեփական արվեստանոցը։ 

«Անահիտը» հանձնվել է հանդիսատեսի դատին, արվեստանոցը վերանորոգվել է, սակայն երկրորդ լիամետրաժ ֆիլմը՝ «Օլիմպիկոսը», որի ստեղծման աշխատանքները սկսվել էին 2015 թվականին, դեռ ավարտին չեն հասցվել։ 

Այս մասին Դավիթ Սահակյանցը գրել էր նաև ֆեյսբուքյան իր էջում՝ նշելով, որ մինչև 2018 թվականը եղել է պետական ֆինանսավորում, որը, սակայն, 2019 թվականին դադարեցվել է։ 

Մուլտիպլիկատորն ահազանգել էր՝ «վերջին օրերին մերձիշխանական ու սորոսամերձ շրջանակների մեդիաները հարձակում են գործում մեր ստուդիայի ու ընտանիքի վրա` փորձելով վարկաբեկել վերջին 9 տարվա գործունեությունը՝ հայտարարելով «ահռելի» թվերի մասին, որոնք ծախսել ենք այդ ընթացքում»: 

Արդյո՞ք այս հարձակումները «Օլիմպիկոսի» ֆինանսավորումը դադարեցնելն արդարացնելու համար են արվում, թե՞ հերթական մանիպուլ յացիան են՝ ցույց տալու, թե ինչու բյուջեում փող չկա։ 

«Կարծում եմ՝ երկուսն էլ որոշ չափով։ Դժվարանում եմ առհասարակ բացատրել իրենց քայլերը, դա, կարծում եմ, միայն իրենք կարող են ասել։ Գուցե մեղքը զգալու պատճառով սկսեցին ամեն ինչ բարդել մեզ վրա, բացի դա, քանի որ իրենց մեղավորությունը կա «Օլիմպիկոսի» ֆինանսավորման դադարեցման հարցում՝ ուղղակի սևացնել, սև փիառ անել կոնկրետ մեր ստուդիայի վերաբերյալ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Սահակյանցը։ 

Այս տարի, երբ «Ոսկե ծիրան» 16-րդ միջազգային կինոփառատոնում կարճամետրաժ ֆիլմերի տարածաշրջանային մրցույթում «Արծաթե ծիրանի» արժանացավ տրանսգենդերի մասին պատմող ֆիլմը, Դավիթ Սահակյանցը և նրա մայրը՝ ռեժիսոր Յուլյա Սահակյանցը, որոշեցին դուրս գալ կինեմատոգրաֆիստների միությունից։ 

Բացի դա, Սահակյանցը պարբերաբար բարձրաձայնում է մշակույթի ոլորտում իրականացվող սխալ քաղաքականության մասին։ Օրեր առաջ մտահոգություն էր հայտնել, որ ներկայիս իշխանությունները Հայաստանը տանում են գլոբալիզացիայի ճանապարհով, իսկ դա, նրա խոսքով, ազգայինը ոչնչացնելու ճանապարհն է: 

Նա նաև միացել է ՀՀ 2-րդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի խափանման միջոցը փոխելու և արդար դատավարություն իրականացնելու հասարակական և քաղաքական գործիչների կազմակերպած ստորագրահավաքին։ 

Հետաքրքրվում ենք՝ արդյո՞ք Սահակյանցն ունի մտավախություն, որ նման «բացահայտումների» կիզակետում հայտնվում են այն մարդիկ, որոնք հանդես են գալիս իշխանությունների քննադատությամբ, բարձրաձայնում բացթողումների մասին։ «Այո՛, կա նման մտավախություն։ 

Տեղյակ չեմ՝ արդյո՞ք կան նման զարգացումներ այն մարդկանց դեպքում, որոնք իրենց կարծիքն են հայտնում։ Դա ո՛չ լավ է, ո՛չ էլ վատ։ Քանի որ ավելի ակտիվ եմ, գուցե այդ պատճառով եմ թիրախավորվել, ինչից բացարձակ չեմ վախենում։ 

Ես չեմ կարող չխոսել այն մասին, ինչն ինձ մտահոգում է»,-նշում է մուլտիպլիկատորը։ Սահակյանցն անդրադարձել էր նաև այն քննադատություններին, որ 2 լիամետրաժ ֆիլմի բյուջեի վրա պետության ծախսած 1.200.000 դոլարն աստղաբաշխական թիվ է: 

Մինչդեռ, նրա խոսքով, հասարակ հանրահաշվի շնորհիվ կարելի է գումարում-հանում անել: «Վերցնում ենք հայտարարված թիվը, հանում դպրոց-ստուդիայի շինարարության ու վերանորոգման վրա ծախսված գումարը՝ 250.000 ԱՄՆ դոլարը։ 

2 լիամետրաժ ֆիլմի ստեղծման համար ծախսված 950.000 ԱՄՆ դոլարը բաժանում ենք 9 տարվա մեջ ու ստանում տարեկան 105.000 ԱՄՆ դոլար, հանում ենք բոլոր հնարավոր հարկերը, որոնք գոյացել են 25 հոգու համար և ստանում ամսական 150.000 դրամ աշխատավարձ»,-գրել էր Սահակյանցը։ 

Ի դեպ, նա նշում է, որ այս թվերն ինքը հրապարակել է՝ ի պատասխան հնչած մեղադրանքների։ «Ինչ որ կա, արդեն իսկ ասել եմ, եթե այլ գերատեսչություններին ավելի մանրամասն կհետաքրքրի, խնդրեմ, բաց ենք նման տեղեկատվություն տրամադրելու հարցում»,ընդգծում է Սահակյանցը։ 

Ցավոք, արդեն բոլորովին էլ զարմանալի չէ, որ ժամանակ առ ժամանակ իշխանությունները հրապարակ են նետում այս կամ այն անձի հետ կապված տեղեկություններ, որոնք համեմված են լինում մեծ չափերի հասնող թվերով, հնարավոր չարաշահումների մասին տեղեկություններով։ 

Տպավորություն է, թե այս կերպ կա՛մ կեղծ օրակարգ են ձևավորում, կա՛մ էլ փորձում են շեղել հասարակության ուշադրությունը ավելի կարևոր հարցերից։ 

Դավիթ Սահակյանցը կարծում է՝ այս դեպքում իշխանությունը ցանկանում է նախ շեղել հասարակության ուշադրությունը հիմնական օրակարգից։ 

«Դրան գումարած՝ միգուցե զգալով, որ կա նաև «հարված» իրենց հասցեին, գուցե փորձում են այդ կերպ պաշտպանվել։ 

Այն, ինչ բնորոշում է այսօրվա իշխանություններին, ինչ-որ տեղեկատվության արտահոսքն է։ 

Մարդու անունը սևացվում է, դրա շուրջ զարգացումներ են տեղի ունենում և, բնականաբար, հետո էլ չեն ներկայացվում հակափաստարկներ։ Արդյունքում առաջնային ինֆորմացիան մնում է մարդկանց մեջ։ 

Կարծում եմ, որ հասարակ վրեժխնդրությունն է»,-եզրափակում է մեր զրուցակիցը։