Երբ գա­լիս է որո­շում­ներ ըն­դու­նե­լու պա­հը, ժո­ղո­վուրդն ուղ­ղա­կի ան­տես­վում է

Հանրության առջև հաշվետու լինելն այնքան էլ հեշտ գործ չէ, այն ենթադրում է ամենօրյա բարդ աշխատանք։ Սակայն որպեսզի կառավարության որոշումներն իրոք նպաստեն երկրի առաջընթացին, ապա իշխանություն-հանրություն կապը պետք է լինի երկկողմանի։ 

Այսինքն՝ մի կողմից հասարակության մեջ առկա խնդիրները վեր հանվեն, և իշխանությունները փորձեն տալ դրանց լուծումները, իսկ մյուս կողմից՝ կառավարությունը որոշումներն ընդունելիս ելնի հանրային շահերի սպասարկումից, դրանք հանրային քննարկման դնի, հաշվի առնի քաղաքացիների մոտեցումները և այլն։ 

Իսկ թե ինչքանո՞վ է ներկայիս իշխանություններին հաջողվում ապահովել հանրության հետ կապը, շատ վիճելի է։

 Սակայն, ինչպես ցույց է տալիս փորձը, իշխանությունների վարած քաղաքականությունը և ընդունած որոշումները շատ հաճախ հանրային բողոքի տեղիք են տալիս։ 

Այդպես եղավ հայագիտական առարկաները բուհերում ոչ պարտադիր դարձնելու և «Հայոց եկեղեցու պատմություն» առարկայի առանձին դասավանդումը դպրոցական ծրագրերից դուրս թողնելու իշխանության նախաձեռնության դեպքում, որի արդյունքում ուսանողները, դասախոսները և, ինչու չէ, շարքային քաղաքացիները արտահայտեցին իրենց բողոքը։  

Դժգոհությունների առիթ դարձան նաև իշխանությունների կողմից ծննդատների, գիշերօթիկների փակման, պարտադիր սպանդանոցային մորթին անցնելու և այլ որոշումներ։ Եղան նաև ճանապարհներ փակելու դեպքեր։ 

Այստեղ խնդիրն այն է, որ իշխանությունների կողմից առաջ քաշվող որոշումները բավարար չափով հանրային քննարկման չեն դրվում, մասնագետների հետ համապատասխան աշխատանք չի տարվում, որպեսզի նախքան որոշումների կիրառումը հասարակությունը հասկանա դրա թեր և դեմ կողմերը, հայտնի իր մտահոգությունները, որից հետո էլ իշխանությունները որոշումների նախագծերում կկատարեն համապատասխան փոփոխությունները։

 Իրականում այս իշխանությունները որոշումներն ընդունում և կիրառում են միակողմանի, որից հետո նոր պարզվում է, որ խնդիրներ կան, ինչպես եղավ պարտադիր սպանդանոցային մորթին անցնելու որոշման դեպքում, երբ պարզվեց, որ սպանդանոցների քանակը բավարար չէ։ 

Այնինչ, կարելի է նախատեսվող ծրագրերը նախ փորձնական կամ պիլոտային տարբերակով գործառնության մեջ դնել, ապա հասկանալ, թե տվյալ տեսքով այն կաշխատի, թե ոչ։ Իսկ մեծամասամբ կառավարությունն ընդհանրապես՝ ո՛չ սկզբում, ո՛չ էլ հետո, հաշվի չի առնում հանրության կարծիքը։ 

Օրինակ՝ հանրությունից գաղտնի բարձրացվում են նախարարների, մարզպետների և այլ բարձրաստիճան պաշտոնյաների աշխատավարձերը, նրանց աստղաբաշխական քանակությամբ պարգևավճարներ են բաժանվում։ Այնինչ կարելի էր այդ հարցը դնել հանրության դատին, թե արդյոք քաղաքացիները կողմ են, որ բարձրաստիճան պաշտոնյաների աշխատավարձը կրկնակի բարձրանա, իսկ իրենց թոշակները և աշխատավարձերը միայն շատ փոքր չափով։ 

Համաձայն ենք, ծիծաղելի է հնչում, քանզի պատասխանն ակնհայտ կլիներ: Բայց չէ՞ որ հենց վարչապետ Փաշինյանն էր հայտարարում, թե Հայաստանում յուրաքանչյուր ոք իշխանություն է, վարչապետ է և կարող է որոշումներ ընդունել. ինչո՞ւ է հանրության կարծիքն այս դեպքում (և ընդհանրապես) անտեսվում։ 

Ավելին, որոշ դեպքերում, երբ ակնհայտ է, որ հանրության գերակշռող մասը դեմ է տվյալ որոշման ընդունմանը, միևնույն է, այդ հարցը կրկին բարձրացվում է իշխանությունների կողմից։ Խոսքը մասնավորապես վերաբերում է Ստամբուլյան կոնվենցիային։ Իշխանությունները քաջ գիտակցում են, որ այդ կոնվենցիայի վավերացումը լիովին անընդունելի է հանրության համար, սակայն ժամանակ առ ժամանակ օրակարգ է բերվում ԱԺ-ում դրա շուրջ քննարկումներ կազմակերպելու և վավերացնելու հարցը։ 

Այս հարցում նրանք ելնում են ոչ թե հանրային, այլ սեփական իշխանության շահերից, որպեսզի դրանով կարողանան դրսում ինչ-որ դիվիդենտներ ստանալ։

 Ինչպես տեսնում ենք, իշխանությունների կողմից հանրության հետ հաղորդակցության խողովակները խցանված են, նորմալ չեն գործում, սակայն Փաշինյանը և իր թիմակիցները շարունակում են հանրության հետ բաց և թափանցիկ աշխատելու իմիտացիա բեմադրել։ 

Նրանք ֆեյսբուքով ուղիղ եթերներ են կազմակերպում, հրապարակում ցուցանիշներ, հայտարարում, թե Հայաստանում իշխանությունը պատկանում է ժողովրդին, իրենք ժողովրդի ձայնն են, դուռը ժողովրդինն է (կուզեն՝ կջարդեն), բայց երբ գալիս է որոշումներ ընդունելու պահը, ժողովրդի կարծիքը պարզապես արհամարհվում է, իսկ բողոքողներն արժանանում են հեգնանքի կամ քննադատության։

ԱՐԹՈՒՐ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ