Կանանց չեն կարող պաշտպանել, բայց ամբողջովին հարվածի տակ կդնեն ընտանիքի ինստիտուտի հիմքերը

МЕЖДУНАРОДНОЕ 11 Март, 2020 13:01

rossaprimavera.ru-ն իր «Փորձագետ. Ռուսաստանում և Հայաստանում ընտանեկան բռնությունների մասին օրենքների լոբբինգը իրականացվում է միատեսակ» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ մարտի 9-ին rossaprimavera.ru հրատարակության թղթակցին տված հարցազրույցում «Հանուն Հայաստանի ապագայի» հասարակական կազմակերպության նախագահ Արմինե Սահակյանը ասել է, որ Ռուսաստանում և Հայաստանում «ընտանեկան բռնության» մասին օրենսդրությունը առաջ է մղվում նույնանման ճանապարհներով:

Հիշեցնենք, որ մարտի 8-ին ծեծված 13-ամյա աղջկան հիվանդանոցում այցելելով՝ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ իրենք բոլորը շատ ցավ են զգում այդ աղջկա և նրա սպանված մոր համար, «բայց պետք է խոստովանել, որ նրանք երկուսն էլ այն կարծրատիպի զոհն են, որ բռնությունը, մասնավորապես բռնությունը կանանց դեմ արդարացում ունի»:

Մեկնաբանելով վարչապետի հայտարարությունը՝ Արմինե Սահակյանը նշել է, որ նրա խոսքերը նման են ընտանեկան բռնության վերաբերյալ արևմտյան ձեռնարկների թեզերին: Եվ փորձագետը կարծում է, որ դա պատահական չէ, նույն սխեմաներն են օգտագործվում Հայաստանում Ստամբուլ յան կոնվենցիայի կամ Ռուսաստանում ընտանեկան բռնության մասին օրենքը առաջ մղելու համար:

Ըստ հասարակական կազմակերպության նախագահի պարզաբանման, «երկրում գտնում են այս կամ այն թեմայի շուրջ մեկ կամ երկու այնպիսի աղմուկ հանած դեպքեր, որոնք կարող են հասարակության մեջ առաջացնել առավելագույն հուզական արձագանք և սկսում են այդ ողբերգությունների վրա կառուցել իրենց մանիպուլ յացիաները. Ռուսաստանում Խաչատրյան քույրերի և «կտրված ձեռքերի» դեպքերն են, իսկ Հայաստանում քարոզչություն կփորձեն զարգացնել՝ հիմնվելով այս դեպքի վրա»:

Արմինե Սահակյանը նաև նշել է, որ բոլոր նորմալ և մտավոր առողջ մարդիկ կտրականապես դեմ են բռնությանը, բայց որպեսզի հասկանալի լինի խնդրի լուծումը, պետք է հասկանալ դրա առաջացման պատճառները, և հիմա պետք չէ խոսել տուժող- բռնացող հարաբերությունների մասին: Նա վստահ է, որ ոչ մի կոնվենցիա, ոչ մի օրենք, որոնք «ոչ միայն պարտադրված են, այլ նաև վնասակար են հասարակության համար», չեն օգնի լուծել բռնության խնդիրը, ինչքան էլ «ֆեմինիստական և ԼԳԲՏ համայնքները չբարձրացնեն դրանց նշանակությունը, որպես կանանց անվտանգության վերջին հույս»:

«Բանն այն է, որ այդ համայնքները, շահարկելով այլ մարդկանց ողբերգությունները, լուծում են իրենց խնդիրները, և տարբեր երկրների փորձը միայն ապացուցում է դա»,- ավելացրել է Արմինե Սահակյանը:

Նա նաև նշել է, որ «ոչ մի երկրում բռնության մակարդակը չի նվազել նման օրենքների և կոնվենցիաների ընդունումից հետո, բայց «կանաչ լույս» են ստացել այնպիսի «նախագծեր», ինչպես, օրինակ՝ այն, որ Վրաստանում Ստամբուլ յան կոնվենցիայի վավերացումից մեկ տարի անց սկսել են արդեն քարոզչություն իրականացնել «նույնասեռ քաղաքացիական միությունների» ստեղծման համար»:

Այդ ամենը ցույց է տալիս հասարակության համար «Ընտանեկան բռնության մասին» օրենքի «ստորջրյա խութերը»: Բռնությունների պատճառները հասկանալու համար անհրաժեշտ է լայնածավալ ուսումնասիրություն իրականացնել բոլոր գրանցված դեպքերի, ներառյալ սպանությունների համար, հայտնաբերել ռիսկի խմբերը և սկսել աշխատել հենց այդ խմբերի հետ:

Ըստ Արմինե Սահակյանի բացատրության, «բայց դա անել ոչ ոք չի ցանկանում, քանի որ բռնությունն ինքնին կենսական նշանակություն ունի որոշակի տեսակի դրամաշնորհային կազմակերպությունների համար, որոնք օգտագործելով ընտանեկան բռնության թեման՝ կարող են ներթափանցել կրթության, արդարադատության, սոցիալական ոլորտներ և թելադրել իրենց կանոնները»: «Ստամբուլ յան կոնվենցիան միայն կամրապնդի այդ ձգտումները՝ տեղավորվել ամենուր, նաև օրենսդրական մակարդակում, ընդ որում այդ ամենը արտաքին վերահսկողությամբ, և ի վերջո, պատահական չէ, որ այդ կոնվենցիան ընդունելու համար հիմնականում որոշակի հայտնի խմբեր են ջանքեր գործադրում, չմոռանանք, որ Ստամբույան կոնվենցիայի համահեղինակներից մեկն էլ Եվրոպայում ամենամեծ ԼԳԲՏ կազմակերպությունը ILGA- ն է», - ավելացրել է փորձագետը:

«Ողբերգությունների թեմաներով շահարկումները, մարդկանց հույզերի մանիպուլ յացիաները և բռնության մակարդակը նվազագույնի հասցնելու համար իրական քայլեր ձեռնարկելուց հրաժարվելը խնդիր է առաջացնում ոչ միայն Հայաստանում, այլ նաև Ռուսաստանում և այլ երկրներում, և այդ իսկ պատճառով տարօրինակ է դիտարկել, թե ինչպես են այդ ուսումնական ձեռնարկները տեղափոխվում երկրից երկիր, ընդ որում, քչերն են ուշադրություն դարձնում դրանց նույնությանը», - շեշտել է Արմինե Սահակյանը:

Նրա կարծիքով, եթե Հայաստանի վարչապետը չկրկներ բռնության հիմնավորման վերաբերյալ արևմտյան ձեռնարկների կարգախոսները, այլ իսկապես ցանկանար լուծել խնդիրը, ապա «նա արդեն կկազմավորեր աշխատանքային խումբ, որը կուսումնասիրեր այդ հարցը և կկազմեր բռնությունների դեմ պայքարի ազգային պլան, ցանկացած տիպի ... »: Այնուամենայնիվ, ըստ փորձագետի, կա պատճառ, որ դա չի արվում:

«Քանի որ Փաշինյանը իրեն շրջապատել է վերը նշված կազմակերպությունների կատեգորիաների նախկին և ոչ այնքան նախկին ներկայացուցիչներով, առկա է վախ, որ բռնության դեմ պայքարը կմնա այն օրենքների և կոնվենցիաների քարոզչության մակարդակում, որոնք կանանց չեն կարող պաշտպանել, բայց ամբողջովին հարվածի տակ կդնեն ընտանիքի ինստիտուտի հիմքերը», - ամփոփել է Արմինե Սահակյանը:

Հիշեցնենք, որ մարտի 5-ին հայտնի էր դարձել Հայաստանի Գյումրի քաղաքում մոր և նրա անչափահաս դստեր դաժան ծեծի մասին: Կինը մահացել էր, իսկ աղջիկը՝ բազմաթիվ վնասվածքներով տեղափոխվել հիվանդանոց: