Ինչո՞ւ են դրդել վեհափառին կարծիք հայտնելու

Կարծիք կա, թե եկեղեցու վրա հերթական գրոհը նախերգանք ունի։ Սուրբ Հարության տոնին վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը Ֆեյսբուքի էջում կատարում է արդարների մասին երկու գրառում Աստվածաշնչից մեջբերումներով։ Դրանից հետո բանտերով քաղաքականություն վերադարձողի մասին է խոսում վեհափառը։ Ամենայն հայոց կաթողիկոսի՝ 2-րդ նախագահի խափանման միջոցը փոխելու մասին կարծիքի և ԱԱԾ-ի՝ Արարատյան հայրապետական թեմի առաջնորդական փոխանորդին մեղադրանքի առաջադրման շուրջ հանրային քննարկումների մեծ մասն ընթանում են սև-սպիտակի կաղապարով, վրեժխնդրության խթանումներով։ Ի՞նչ պետք է անել այս վտանգավոր առճակատումը մարելու համար։ Եվ ինչո՞ւ են դրդել վեհափառին կարծիք հայտնելու։ Աշխարհիկացումը (սեկուլյարիզացիա) ուղեկցել է գրեթե բոլոր հեղափոխություններին։ Թավշյա, ոչ բռնի, ժողովրդականն այս հարցում միասնական, գաղափարահեն մոտեցում չունեցավ, չհաշված «Նոր Հայաստան-նոր կաթողիկոս» շարժումը, որը կաթողիկոսին ասոցիացնում էր մերժվածների հետ, մեղադրում խորհրդային գործակալության մեջ։ Այդ շարժումը մարեց 2018-ի ամռանը, բայց եկեղեցու նկատմամբ հանրային վերաբերմունքը չփոխվեց։ Չփոխվեց նաև կղերի վերաբերմունքը պետության, քաղաքակրթական արժեքների նկատմամբ։ Կղերն անհաղորդ է հասարակական բազմաթիվ խնդիրների, ինչպես խորհրդային բռնազավթման տարիներին։ Սա հաշվի առնելով, պետք չէ վրդովվել, այլ հիանալ, որ կաթողիկոսը հաղորդ է ինչ-որ աշխարհիկ խնդրի, թեկուզ դա վերաբերի նախկին նախագահի խափանման միջոցին։ Կարճ ասած՝ քաղաքական և հոգևոր իշխանությունները պարտավոր են հարգել միմյանց արժեքները։ Վարչապետը Զատկի օրը պարտավոր է ոչ թե Ֆեյսբուքի գրառումներով, այլ հատուկ ուղերձով շնորհավորել ժողովրդին, որի մեծ մասը քրիստոնյա է։ Քաղաքական գործիչը պարտավոր է ըմբռնել, որ կաթողիկոսի և, ընդհանրապես, եկեղեցու օծյալ ներկայացուցչի հանդեպ իր անզգույշ արտահայտությունն անուղղակի տարածվում է եկեղեցու և քրիստոնեության վրա, որը մեր գոյության սյուներից է եղել դարերով։ Կղերը պարտավոր է հաղորդ լինել ոչ միայն 2-րդ նախագահի առողջությանը, այլև առաջնորդվել քրիոստոնեական հավատով, սիրել ժողովրդին, մարդուն, վարել ժուժկալ, ապաշխարիկ կյանք, վաճառել բենթլիներն ու բաժանել կարիքավորերին, արժանանալ ժողովրդի սիրուն ու հարգանքին։ Ողջամիտ մոտեցումը պարտադրում է միավորել բոլոր կարող ուժերը։ Հոգևորն և աշխարհիկը չպետք է առճակատվեն, այլ ձեռք-ձեռքի պաշտպանեն Հայաստանի անկախությունը, Հայաստանը դարձնեն ազատ-քաղաքակիրթ աշխարհի ներդաշնակ երկիրը։ Կա նաև թարսական տեսակետ։ Անվիճելի է, որ 2-րդ նախագահն ազատության մեջ կկորցնի քաղաքական կշիռը, նրան քչերն ուշադրություն կդարձնեն։ Եվ եթե պետության և եկեղեցու միջև առճակատում չկա, ապա ենթադրելի է, որ վեհափառին դրդել են կարծիք հայտնելու, որ չեզոքացնեն 2-րդի քաղաքական ազդեցությունը։ Թաթուլ Մկրտչյան